null Beeld

Bekentenis van een oppasoma: “Ik vind mijn kleinzoons vaak niet leuk”

Angela (62) verheugde zich enorm op haar rol als oppasoma, maar in de praktijk valt het oma-zijn soms vies tegen. "Mijn kleinzoons zijn zeer aanwezig. Soms is dat grappig, meestal vooral vermoeiend."

"In het dagelijks leven merk ik dat mijn gehoor een beetje achteruitgaat. Dat geldt niet als ik mijn kleinkinderen – Teun (bijna 4) en Koos (2) – over de vloer heb. Maar die doen dan ook alles op orkaankracht. Als ik niet meteen reageer, is het ‘Oma-Oma-OOOMAAA!’ En dan kun je wel manmoedig denken: ik negeer dit even, maar het vált niet te negeren. Het duo is zeer aanwezig. Soms is dat grappig, meestal vooral vermoeiend."

"Ik ga niet met ze naar de speeltuin om lekker te spelen, maar om de buren even rust te gunnen en de kinderen af te matten. Als mijn man naar zijn werk gaat op mijn vaste oppasdinsdag is zijn afscheid veelzeggend. Hij zegt ‘Sterkte’ in plaats van ‘Fijne dag’. En ik moet eerlijk toegeven dat ik hem weleens verlangend nakijk."

Oppasoma

Ik had me enorm verheugd op oma worden. Twee van mijn vriendinnen waren het al en uit hun verhalen maakte ik op dat het enig was: wel de lusten van een kleintje, maar niet de lasten. Ik zag helemaal voor me hoe ik zou voorlezen, hoe we spelletjes zouden doen en hoe we samen pannenkoeken zouden bakken."

"De babytijd van de oudste was best knus, al was ik blijkbaar vergeten dat voor een baby zorgen een dagvullend programma is. De idylle viel pas echt in duigen toen de tweede erbij kwam. Teun was nog niet vergeten hoe geweldig zijn leven was toen hij nog enig kind was en eiste veel aandacht. En Koos zag Teun al heel jong als zijn grote held, dus als die een keel opzette, deed Koosje puur uit solidariteit onmiddellijk mee. Strálend."

Hondsbrutaal

"Ik heb zelf drie kinderen grootgebracht. Dus ik weet alles van peuters die zich krijsend ter aarde storten als je zegt dat ze geen glas mogen opeten. En ik meende alles wel te hebben meegemaakt, van ‘trampolinespringen’ op de bank tot de onweerstaanbare aantrekkingskracht van de trap. Maar als ik aan mijn eigen kinderen liet merken dat het menens was, was het ook meteen klaar. Mijn kleinkinderen zijn volstrekt niet ontvankelijk voor ‘nee is nee’, zoals ook afleiden niet echt effect heeft. Nou ja, behalve als ik zeg dat ze op de tablet mogen. Dat ding is zegen en vloek tegelijk, het is het enige wat ze willen. Regel ik kaartjes voor een leuke kindervoorstelling, zegt de oudste in de zaal doodleuk: ‘Ik wil de aaipet’. Een enige poppenvoorstelling en toch maar zeuren om dat stomme scherm."

'Daar zit ik dan, met mijn leuke prentenboeken, roze dromen en goede bedoelingen. Niks gezellig naar de kinderboerderij en dan leuk poffertjes eten, het is de hele dag aanpoten, afleiden, bijsturen en zorgen dat ze hun lieve nekjes niet breken. Je merkt dat ze thuis amper worden opgevoed. Ze zijn heel brutaal, niet alleen tegen mij, maar ook tegen hun eigen ouders. De oudste duwt je gewoon iets in de hand en commandeert dan ‘Open!’, zonder zelfs maar ‘alsjeblieft’ erbij.

"Toegeven vindt mijn dochter volgens mij makkelijker dan corrigeren. ‘Hij is gewoon een beetje moe’, is haar verklaring als ik er eens iets over zeg. Nee, hij weet gewoon dat hij zijn zin krijgt als hij maar genoeg zeurt. Er is geen structuur, ze zijn niet consequent en daar erger ik me enorm aan. Op een omadag kan ik dat niet stevig bijsturen zonder dat ze enorm gaan muiten. En daar heb ik dan vooral mezelf mee, dus ik kijk wel uit."

Zo luidruchtig...

"Zo sukkel ik dus door. Ik vind mijn kleinkinderen best schattig en soms ook hilarisch, maar ik krijg toch vooral de zenuwen van ze. Zo druk! Zo luidruchtig... En je vergeet toch hoe vies de luiers van een al wat groter kind zijn. Als ze weg zijn, ben ik bekaf, zit het hele huis onder de plakkerige handjes en ziet de kamer eruit alsof er een bom is ontploft."

"Het is best moeilijk om hiervan te ‘genieten’. Voor ik oma was, dacht ik dat het een en al trots en vertedering zou zijn. Lekker tutten, knuffelen, knutselen en voorlezen. Ik heb echt een knop om moeten zetten om te accepteren dat dit jongetjes zijn die rennen, klimmen en lawaai maken interessanter vinden."

"Vaak vind ik ze niet leuk en daar voel ik me dan schuldig over. Maar zij zíjn geen aandoenlijke hummeltjes en ík ben blijkbaar niet de geduldige heilige die ik zou willen zijn. Het is wat het is. Daarom leg ik tegenwoordig de lat zo laag mogelijk: een oppasdag waarop er niets is gesneuveld terwijl er toch weer binnenshuis is gevoetbald, is een goede oppasdag. Hoop doet leven."

Om privacyredenen zijn de namen veranderd.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Ella Vermeulen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden