null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Bram (49) krijgt zoon niet meer te zien: “Het is nooit goed, wat ik ook doe”

Vaderdag is niet voor iedereen even makkelijk. Na een scheiding krijgt 1 op de 5 vaders zijn kind namelijk niet meer te zien. Dat is niet alleen schadelijk maar natuurlijk ook heel verdrietig. “Ik weet niet eens of hij de baard in de keel heeft. Ik mis hem zó erg!”

Online redactie LibelleGetty Images

“Hij krijgt zijn kinderen nooit meer te zien!”, riep de ex van Bram (49) toen ze negen jaar geleden uit elkaar gingen. Destijds dacht iedereen dat het wel los zou lopen, dat het de emoties van het moment waren. Maar inmiddels heeft ze het voor elkaar. De oudste wil zijn vader niet meer zien. Bram kan zijn tranen niet bedwingen als hij erover praat. En dat gebeurt iedere keer als iemand hem vraagt naar zijn kinderen. Zijn elfjarige dochter komt nog wel, om het weekend, maar zijn veertienjarige zoon heeft hij al bijna een jaar niet meer gezien. Hij is ervan overtuigd dat de jongen geïndoctrineerd is door zijn moeder. Hij is het geruzie zat, hij wil rust.

Eigen belang

Bram: “Het is nooit goed, wat ik ook doe. Toen we uit elkaar waren en zij binnen de kortste keren samenwoonde in het huis dat ik zelf had gebouwd, jaren voordat ik haar tegenkwam, mochten de kinderen niet bij mij komen. Ze wilde niet dat ze mijn nieuwe vriendin zagen, dat was onrustig voor ze. Ik regelde een ander huis waar ik ze kon zien zonder mijn vriendin. Ze kwam op inspectie. Nee, deze ruimte was ongeschikt voor kinderen. Toen ik een vakantiehuisje huurde in de bossen, was dat ook weer niet goed. Te ver rijden. Dat misprijzen bij alles wat ik doe en onderneem, alsof ik een volslagen onbenul ben. Als ik 5 minuten te laat ben met terugbrengen, hangt ze al gillend aan de lijn. Vervolgens besluit ze dat ik niet meer in de straat mag komen, want het bezorgt haar te veel stress. “Je zet ze maar op de hoek af.” En maar vol blijven houden dat ze alles doet in het belang van de kinderen. Maar mijn ex-vrouw heeft maar één belang voor ogen: haar eigen.”

1 op de 5

Ieder jaar horen 70.000 kinderen in Nederland dat hun ouders gaan scheiden. 1 op de 5 kinderen ziet na de scheiding een van de ouders niet meer en dat is over het algemeen de vader; degene bij wie ze het minst wonen. De puberteit is hierin een cruciale leeftijd omdat kinderen zich dan sowieso wat meer gaan afzetten tegen hun ouders. Als er dan ook nog veel strijd is en een kind het gevoel heeft dat er meer van hem gehouden wordt als hij zich ook afzet tegen de vader, kan hij meegaan in de strijd van zijn moeder. Omdat hij daarmee verzekerd is van haar liefde.

Pont: “Maar dat is geen onvoorwaardelijke liefde, het is voorwaardelijke liefde, en hij bestaat bij de gratie van de afwijzing van de vader. Die de helft vormt van wie je bent. Uit adoptieverhalen weten we hoe belangrijk de biologische, genetische band is. Hoe goed adoptiekinderen het ook hebben bij hun adoptieouders, ze blijven altijd op zoek naar wie ze eigenlijk zijn.”

‘Hij wil zelf zijn vader niet meer zien,’ zal de moeder zeggen. Dat zegt de ex van Bram ook. Hij heeft zo vaak om een gesprek gevraagd, maar dan zegt ze: ‘Hij heeft het recht om boos te zijn. Je bent er nooit voor hem.’ Bram: “Waarmee ze even vergeet dat ze al mijn pogingen om de kinderen vaker te zien of iets leuks met ze te doen, dwarsboomt. Nooit komt het uit. Ik mag niet eens met de kinderen op vakantie, ze geeft gewoon de paspoorten niet mee. En dan zegt ze tegen ze: ‘Kijk, papa gaat wel met zijn vriendin op vakantie.”’

Blijf brieven en appjes sturen

“Het is een subtiel onthechtingsproces waarin één ouder een grote rol vervult,” zegt bijzonder curator en kindbehartiger Marieke Lips in een interview met Denise Hilhorst op Reporters Online. Ze spreekt dan ook liever niet van ouderverstoting, maar van onthechting. “Verstoting klinkt alsof een kind dit zelf doelbewust doet. Maar het is de ouder die rare trucjes uithaalt waardoor een kind teleurgesteld raakt in de andere ouder. Of boos wordt op de andere ouder, of zegt bang voor de andere ouder te zijn, terwijl daar geen aanleiding voor is. Het resultaat is dat het kind deze ouder steeds meer gaat wegduwen. Ik zie kinderen die oprecht denken dat ze hier zelf voor kiezen, omdat ze zijn gaan geloven in die waarheid. Maar het is tegennatuurlijk dat een kind niet bij een ouder wil zijn. Diep in hun hart zijn kinderen loyaal aan beide ouders.”

Boodschapper

Bram vindt het verschrikkelijk zijn zoon te moeten missen, juist in deze fase waarin zijn zoon zo hard groeit en van kind een jongeman wordt. “Ik weet niet eens of hij de baard in de keel heeft. Ik mis hem zó erg. Elke keer vraag ik aan mijn dochter hoe het met hem gaat, of ze tegen hem wil zeggen dat papa aan hem denkt, maar ze vindt het vervelend om boodschapper te zijn. Ik heb het idee dat ze het wel rustig vindt, papa voor haar alleen. Zelf kan ik hem niet bereiken, hij heeft me geblokkeerd op zijn telefoon en ik weet zeker dat als ik een kaart of brief stuur, dat zijn moeder die dan onderschept.”

Toch moet je dat wel doen, zegt Steven Pont. “Blijf brieven sturen en houd een kopie daarvan achter, zodat je later altijd kunt laten zien: kijk, dit heb ik je allemaal gestuurd. Laat hem weten: uit liefde voor jou doe ik nu een stap terug. Maar ik ben altijd beschikbaar en ik hoop dat je me ooit weer binnen laat in je leven.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Suzanne Rethans. Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden