null Beeld

Buschauffeur praat 10 jaar na aanslagen Londen: “Het was horror”

10 jaar geleden bliezen drie terroristen zich op in de metro in Londen en één terrorist liet een bom afgaan in een dubbeldekker bus. Buschauffeur George Psaradakis zat die dag achter het stuur, maar raakte wonder boven wonder niet gewond.

Psaradakis woont al 40 jaar in Londen, maar komt uit Griekenland. "Zelfs als ik alle woorden ter wereld zou kennen, zou ik nog steeds niet kunnen omschrijven wat ik voel als ik terugdenk aan wat ik die dag heb gezien", vertelt hij voor het eerst in een interview aan DailyMail. "Om blije mensen zo toegetakeld te zien. Het voelde alsof een bom in mij is ontploft die dag."

Opgewekte stemming

Op 7 juli 2005 hangt er een vrolijke stemming in de Britse hoofdstad. Een dag eerder was bekend geworden dat Londen de Olympische Spelen van 2012 mocht gaan organiseren. "Iedereen was blij, in een opgewekte stemming. En ik was ook blij want ik zou drie dagen later met mijn familie op vakantie gaan."

Volle bus

De dienst van de buschauffeur begint al vroeg, om half zes 's ochtends. Als om 8.47 uur drie bommen afgaan in de Londense metro, is niet meteen duidelijk wat er aan de hand is. In de bus krijgt Psaradakis een melding dat de metrolijnen plat liggen en hij dus kan rekenen op veel extra passagiers. Bij een volgende stop staan honderden mensen en met een volle bus rijdt hij verder.

Chaos

Ondertussen begint de politie straten af te zetten. "Het verkeer liep steeds meer vast, sirenes klonken. Het was overal chaos. Ik voelde dat er iets mis was, maar ik had in mijn ergste nachtmerries niet aan dit scenario gedacht."De chauffeur besluit om te roepen dat mensen beter kunnen gaan lopen als ze ergens in de buurt moeten zijn, ongeveer 50 man stapt uit. Een actie die vele levens zou redden.

Bom

Hij rijdt door. Op het bovenste dek zit de achttienjarige Hasib Hussain met een bom. Hij had ook in de metro moeten zijn, net als de drie andere terorristen, maar had zijn bestemming niet bereikt door het drukke verkeer. Hij besluit zijn bom in de bus tot ontploffing te brengen.

null Beeld

Weggeblazen

Volgens ooggetuigen lijkt de halve bus door de lucht te vliegen. Het bovenste deel is compleet weggeblazen. Het hokje van chauffeur Psaradakis is wonder boven wonder nog bijna volledig intact. "Ik dacht dat ik was gecrasht. De explosie was luid maar niet oorverdovend, dus ik dacht dat ik iets geraakt had." Hij realiseert zich snel dat dit niet kan, op het moment van de explosie staat de bus stil en op de handrem.

Ravage

"Ik voelde stof op mijn hoofd terecht komen. Ik snapte er niets van." De chauffeur stapt de bus uit en ziet de verschrikkelijke ravage. "Ik zag een been uit een gebouw steken. Ik zag daarna pas de bus. Overal waar ik keek, ik kan het niet omschrijven: lichaamsdelen, hoofden, menselijk vlees. Mijn hersenen konden het niet verwerken."

Aanslag

Hij slaat een 'Kyrie Eleison' uit, Grieks voor 'God heb genade'. Hij rent naar de voorkant van de bus omdat hij een vrouw in de bus ziet zitten. "Ik wilde haar helpen en knielde bij haar neer, tot ik me realiseerde dat het alleen een torso was met een half hoofd."

Op dat moment weet de buschauffeur niet dat er een terroristische aanslag is gepleegd. "Ik wist alleen dat deze mensen enkele momenten eerder nog vrolijk waren, bezig met hun alledaagse dingen. Het volgende moment waren ze allemaal op een verschrikkelijke manier omgekomen."

null Beeld

Verzachtend

Psaradakis ziet ook mooie dingen gebeuren, ondanks de horror. "Mensen hielpen elkaar, dat voelde verzachtend. Dat de mens op z'n slechtst en op z'n best was die dag." Hij denkt aan de onbekende man die hem een knuffel gaf, de politieman die hem vasthield tot hij stopte met trillen en de priester die een taxi naar huis regelde vanuit het ziekenhuis.

Passagiers

Hij vindt het zwaar dat hij niets voor de omgekomen mensen heeft kunnen doen. "Ze waren er al niet meer." De buschauffeur weet niet hoe lang het duurde voordat een politieagente hem weghaalt bij de bus en hem een stuk verderop laat staan. "Ik zei tegen haar: Ze hebben al m'n passagiers vermoord."

Zorgen

Ondertussen krijgt zijn vrouw thuis vele telefoontjes van familie en vrienden die zich zorgen maken over de aanslagen in de stad. "Tegen mijn vrouw kon ik ook alleen maar dat zinnetje uitbrengen: 'Ze hebben m'n passagiers vermoord'. Zo voelde ik me."

Emoties

De herinneringen aan alle mensen die hielpen die dag bieden hem sindsdien troost, ook al worstelt hij nog steeds met zijn emoties. "Ik kon de weken daarna niet vergeten wat ik gezien had. Ik dacht aan de families van mensen die omgekomen waren. Ik was emotioneel volledig van de kaart. Alle onschuld was verdwenen." De tijd, bidden en zijn familie hebben ervoor gezorgd dat hij beter met die gevoelens om kan gaan.

Stoppen

Na de aanslagen werkt Psaradakis na verloop van tijd weer als buschauffeur, tot ziekte hem dwingt om ermee te stoppen. Nu werkt hij als taxichauffeur. "Ik heb eraan gedacht om te stoppen, maar ik hou van mijn baan. Waarom moet ik dan stoppen?"

Kaarsje

Afgelopen weekend heeft hij een kaarsje gebrand voor de families van zijn passagiers. "De mensen die ik zag waren jong, ze hadden nog een leven voor zich. Ik geloof dat we door dit soort moeilijkheden heen moeten, maar dit was anders. Als iets als dit gebeurt dan verandert het je blik op de wereld."

Op 7 juli 2005 komen in totaal 52 mensen om bij terroristische aanslagen, ruim zevenhonderd raken gewond.

Bron: DailyMail Beeld: Lucy Ray voor DailyMail/ANP

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden