null Beeld

Carolina Dijkhuizen: “Ik heb me altijd afgewezen gevoeld”

De musicalwereld waarin ze zo succesvol was, zei ze gedag. Zangeres en actrice Carolina Dijkhuizen (40) kiest nu voor wat ze zélf mooi en belangrijk vindt. Ook in de liefde.

Carolina Dijkhuizen drinkt koffie uit een grote mok met het logo van The Lion King, de musical waarin ze in 2004 schitterde als Nala. Ze zit ontspannen op de bank in haar woonkamer. De tournee van haar nieuwste show Thank God it’s Donna werd na de uitbraak van het coronavirus afgelast. Precies twee voorstellingen speelde ze, samen met haar band, toen hield het ineens op. “Een bittere pil, maar er was niets aan te doen.” Los daarvan gaat het goed met haar, vertelt ze. “Ik ben altijd iemand geweest die zich kan aanpassen aan nieuwe situaties. Ik kan ook het goede zien van deze periode. Ik stond al op een punt van verandering in mijn leven voordat de coronacrisis begon. Achteraf gezien had ik die tijd nodig om bij te tanken en na te denken over hoe ik verder wil. De eerste week dat ik thuis zat, heb ik alleen maar geslapen, zo moe en druk was ik kennelijk geweest. Daarna kwam er ruimte om te reflecteren. Ik heb me nog geen moment verveeld. Kijk, als je stil móet staan, kom je erachter wat echt belangrijk is. Ik denk dat ik na deze periode andere keuzes ga maken.”

Over welke dingen gaat dat?

“Ik wil niet meer werken om werk te hebben, maar omdat het bij mij past. Kwaliteit boven kwantiteit. 2 jaar geleden stopte ik al met musicals omdat ik mijn eigen pad wilde inslaan. Nu ben ik nieuwe ideeën aan het ontwikkelen voor een eigen theatershow en acteerwerk. Ik doe aan yoga en meditatie en ben aan het Facetimen of House-partyen met vrienden. In deze tijd van social distance ben ik socialer dan ooit. Dat doet me goed, ik zie deze tijd als een persoonlijke reset.”

Was die misschien ook nodig?

“Ik zeg best vaak tegen mezelf: kijk mij nou, ik ben 40 jaar en zit hier in mijn eentje. Tegelijkertijd maakt die leeftijd me rustig omdat ik ook zie wat ik heb: een mooi huis, lieve vrienden en familie. Vroeger dacht ik dat ik op mijn veertigste allerlei doelen behaald moest hebben, nu kan ik zien dat ik allang geslaagd ben. Alles wat daar nog bij komt, is meegenomen. Maar de basis is goed. En ik weet niet waarom, maar ik weet zeker dat ik nog kinderen krijg. Dat is een sterk gevoel waar ik op vertrouw. Dus er ‘moet’ nu even niets. Ik voel geen stress. Ik was altijd al een meisje dat de dingen anders deed dan anderen.”

Dat meisje werd in 1980, 6 maanden oud, uit Colombia geadopteerd door Piet en Trijnie Dijkhuizen uit Veendam.

“Ik was een verlegen, wat ongemakkelijk kind dat in een hoekje zat te spelen. Maar ook een prinsesje, de jongste, er werd goed voor mij gezorgd. Ik wist al jong 100 procent zeker dat ik bekend zou worden, dat ik met zingen en acteren mijn geld zou verdienen. Zingen was alles, de rest was bijzaak. Waar ik opgroeide was het ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, al gaven mijn ouders mij alle kansen. In Veendam had je geen bekende mensen, daar ging je gewoon trouwen en een baan zoeken. Dat wilde ik niet. Waar die sterke drang vandaan kwam, van wie ik dat heb, dat wist ik niet.”

Dat gevoel van anders zijn, hoort dat niet ook bij het feit dat je geadopteerd bent?

“Jazeker, maar dat is niet voor iedereen hetzelfde. Ik heb twee oudere broers die ook geadopteerd zijn, voor hen geldt dit veel minder. Maar ik voelde me er vaak niet echt bij horen, mijn smaak was heel anders dan wat ik thuis zag. Ik houd van feesten met veel muziek en eten, ik ben uitbundig, ik identificeer me als een donker persoon. Ik vraag me dus vaak af of DNA, je afkomst, misschien sterker is dan opvoeding. Al heb ik lieve ouders, ik voelde vaak dat er iets miste. Maar ik kon niet precies uitleggen waar dat over ging.”

Een aantal jaar geleden heb je in Colombia gezocht naar je biologische moeder. Je hebt haar nooit gevonden. Dat lijkt me iets groots om mee te leven.

“Mijn afkomst was een pijnpunt, ik heb me lang afgewezen gevoeld. Maar als ik kijk hoe haar situatie was, heb ik me door de tijd heen wel beter in haar kunnen inleven. Colombia is Nederland niet en soms maak je keuzes die misschien niet de beste zijn. Ik heb haar moeten vergeven om zelf verder te kunnen. Toen ik me dat realiseerde, kwam er meer lucht. Ik kon ook anders naar mezelf kijken. Mijn biologische moeder heeft uiteindelijk de hoogste prijs betaald, ze bleek na mijn geboorte te zijn overleden. Er zal dus altijd een onbekend stuk zijn dat nooit wordt ingevuld. Ik worstel daar niet elke dag mee, maar ik weet dat ik op bepaalde vragen nooit antwoord zal krijgen. Waarom ben ik zoals ik ben? Waar komen mijn talent, mijn smaak, mijn uiterlijk vandaan? Ik ben verweven met mijn ouders, maar onze voorkeuren staan vaak lijnrecht tegenover elkaar. Ik probeer adoptie weleens aan mensen uit te leggen zonder het zwaar te maken, maar dat is ingewikkeld. Want ik heb het leven dat ik heb omdat ik hier opgroeide. Ik vind alleen niet dat ik daar dankbaar voor moet zijn. Zo werkt het niet. Ik ben een mens, geen hondje. Een kind uit haar land halen en aan de andere kant van de wereld in een gezin zetten waarin het zichzelf niet gereflecteerd ziet, daar vind ik iets ongewoons aan.”

Zeg je daarmee dat je geen voorstander van adoptie bent?

“Als je erover nadenkt om als wit persoon een kind te adopteren dat niet uit jouw cultuur komt, vind ik dat je je moet verdiepen in waar het kind vandaan komt. Mijn moeder was daar goed in. Ze ging met ons naar de toko, dompelde ons jarenlang onder in kokosolie en er werd thuis Colombiaanse muziek gedraaid. Maar mijn huidskleur is ook onderdeel van wie ik bén, en daar moet je op worden voorbereid. Met mijn vader heb ik soms felle discussies over Zwarte Piet. Hij zegt dat hij geen kleur ziet bij mensen, dat we allemaal gelijk zijn. Dat vind ik lief, maar ook naïef. Want als ik de deur uit stap, ben ik voor de maatschappij een donkere vrouw. En daar gelden andere regels voor.”

Heb je een voorbeeld?

“Als ik over huidskleur begin, krijg ik daarna altijd een storm mailtjes van mensen die vinden dat ik niet moet zeuren of dat ik een slachtofferrol aanneem. Maar als je vindt dat ik me aanstel omdat ik hardop over huidskleur praat, is het tijd om bij jezelf na te gaan waarom je je aangesproken voelt. Want kleur maakt uit. Dat geldt voor mij, dat geldt voor mensen uit Azië, uit Afrika, uit Marokko, voor enorm veel mensen. Waar het echt om gaat, is of je de interesse en empathie kunt opbrengen om naar dat perspectief te luisteren. Of je wilt nadenken over wat sommige dingen die ‘normaal’ worden gevonden voor deze mensen betekenen. Ik ben sinds mijn 19e bekend vanwege de musicals waarin ik heb gespeeld, maar tijdschrift LINDA. vroeg me twee jaar geleden pas voor een grote modeshoot. Daar was ik blij mee, maar het gebeurde wel tóen pas. Ergens dacht ik ook: mág het eindelijk een keer?”

Als kind was ze nooit onzeker.

“Ik wist dat ik kon zingen, dat ik daar goed in was. Ik twijfelde niet.”

Als dertiger werd dat anders.

“Ik greep in die tijd alles aan en werkte alleen maar. Daar werd ik niet gelukkig van. Bovendien moest ik leren omgaan met kritiek en verwachtingen. Ik ben een pleaser. Dus als iemand het anders wilde, paste ik me aan, bang om anders geen werk meer te hebben. Ik heb mezelf vaak weggecijferd. Maar onzekerheid is nooit jouw stem, het is de stem van andere mensen. Sinds een jaar weet ik: je moet voor jezelf kiezen, Caro. Voor de dingen die jíj wil. Als je dat niet doet, faal je bij voorbaat. Daarom heb ik onlangs de relatie beëindigd met iemand die steeds over mijn grenzen ging. Ik functioneerde niet, mijn audities gingen niet goed, hij maakte mijn hele ‘zijn’ kapot. Dat heb ik laten doorgaan tot hij het op een dag zó bont maakte dat ik ermee ben gestopt. Erger dan het toen was, kon het niet worden. Dus ben ik opgestaan en opnieuw begonnen. Met dat proces ben ik nog steeds bezig.”

Wat ontzettend knap van je.

“Achteraf denk ik dat het onderliggende gevoel was dat ik mezelf ergens toch minder vind dan anderen. Dat ik mijn best moet doen om er te mogen zijn. Daar werk ik aan, al vind ik het soms lastig. Maar laatst zei een jongere collega die mijn carrière al jaren volgt ineens: ‘Weet je wel wie jij bent? Jij bent f*cking Carolina Dijkhuizen. Dat mag je jezelf weleens wat vaker vertellen.’”

Doe je dat?

“Ja, als mantra, soms. Maar vaak ook als grap, hoor. Ik wil het niet overdrijven.”

Carolina werd geboren in Calí, Colombia op 31 maart 1980. Ze werd als baby van 6 maanden geadopteerd door Piet en Trijnie Dijkhuizen en groeide op in Veendam met twee oudere broers. Haar carrière begon met een deelname aan het programma Brard gaat Extreem (1996) met meidengroep PattyCash. Daarna ging ze naar het conservatorium in Groningen. Ze is zangeres en (musical)actrice, bekend van onder andere Aida, The Lion King, Dreamgirls en Sister Act. Instagram: @carodijkhuizen

In het najaar hoopt Carolina de tournee te hervatten. Kijk op thankgoditsdonna.com voor de speellijst.

Interview: Liesbeth Smit. Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden