null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Charlene (34) tegen moeder Mira (72): “Je kunt toch ook eens vragen wat ik bedoel?”

Hecht of juist niet: de band tussen moeder en dochter is hoe dan ook een bijzondere. Wat gebeurt er als je de tijd neemt voor een goed gesprek? Elke week praten een moeder en een dochter met elkaar over oud zeer en nieuw verdriet, over grote vreugde en dierbare momenten. Deze week moeder Mira (72) en dochter Charlene (34) . 

Charlene woont met haar man en kinderen in Zuid-Amerika, haar zus woont in België. Hun moeder Mira woont met haar tweede man in Nederland. Doordat ze zo ver weg woont, heeft Charlene soms het gevoel dat ze een minder waardevol contact heeft met haar moeder dan haar zus.

Dochter Charlene: Weet je wat gek is? Omdat we nu toch veel online communiceren, heb ik voor het eerst niet het gevoel dat ik achterloop op mijn zus.

Moeder Mira: Je hebt nooit achtergelopen op je zus.

Charlene: Niet zo letterlijk, maar ik bedoel: jullie kunnen elkaar altijd binnen twee uurtjes opzoeken, dus jullie zien elkaar vaker. Ik ben toch altijd een beetje die dochter in dat verre land, met die eigenzinnige keuzes, terwijl jullie veel meer op elkaar lijken.

Mira: Iedereen is anders, daar hoef je niet jaloers op te zijn. Ik hou evenveel van jullie allebei.

Charlene: Dat zeg ik niet mama, laat maar…

Mira: Wat doe je nou geërgerd?

Charlene: Omdat het zo altijd gaat. Ik zeg iets en jij bagatelliseert het meteen en daarmee is het onderwerp klaar. Je kunt toch ook eens ergens op ingaan, vragen wat ik er precies mee bedoel of zo?

Mira: Wat bedoel je er dan mee?

Charlene: Laat maar, mama. Zullen we het over onze relatie hebben?

Mira: Jij brengt zelf je zus in, ik niet.

Charlene: (zucht) Goed, wat vind jij van ons?

Mira: Ik vind het knap hoe je je geluk daar hebt opgebouwd, dat bewonder ik echt. Maar soms mis ik je gewoon. Dan denk ik weleens: ben je nou vergeten dat je ook nog Nederlands bent? Ben je ons vergeten?

Charlene: Natuurlijk niet, maar je kunt niet ergens half wonen. Ik ga op in mijn gezin, mijn werk daar, de stad. Ik heb er niet voor niks ook gezocht naar Nederlandse vriendinnen. En ja, ik mis jou en mijn zusje ook. Maar jij weet ook dat als je iets wilt laten slagen, je er voor de volle honderd procent voor moet gaan. Toen papa was overleden en je Fred ontmoette, heb je echt voor hem gekozen. Ook voor een leven bij hem op het platteland, dat had je nooit gedacht, toch?

Mira: Klopt, en je hebt gelijk. Maar Fred ziet zijn kinderen en kleinkinderen veel vaker dan ik jullie zie. Dat vind ik soms best moeilijk. Dan denk ik: zit ik hier met zijn gezin terwijl ik zelf ook een gezin heb.

Charlene: Dat begrijp ik wel. Ik voel dat ook als ik een tijdlang veel schoonfamilie om me heen heb gehad. Misschien kunnen we een vaste middag in de week afspreken om via FaceTime met elkaar te bellen? Anders merk je toch dat het er weinig van komt, ook door het tijdsverschil.

Mira: Goed idee! Want jullie komen deze kant voorlopig niet op, of wel?

Charlene: Nee…

Mira: Jammer. Ik heb het vaak gehoopt, maar jullie zijn daar nu al vijf jaar. Ik kan nu niet langer meer denken dat we het binnenkort wel weer oppakken.

Charlene: Is het niet sowieso beter om niet zo te denken? We leven nu mam, daar moeten we het beste van maken.

Mira: Dat is waar, kind.

Tekst: Elle van Rijn. Beeld: Getty Images

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden