null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

Charlene’s vriend bleek een pathologisch leugenaar: “In eerste instantie voelde alles goed”

Na de breuk met de vader van haar twee kinderen werd Charlene* (30) smoorverliefd op de twee jaar oudere Rick*. Hij beloofde haar een baan, een huis en een leven vol geluk, maar bleek een pathologisch leugenaar te zijn. "Het moment waarop ik zijn moeders huis zag, wist ik dat mijn gevoel klopte."

"Pas 26 was ik. De relatie met de vader van mijn kinderen was net voorbij, en ik zat helemaal niet goed in mijn vel. Ik wilde afleiding, wilde wat nieuws en dus besloot ik op een datingapp te gaan. Daar kwam ik 'Bradley' tegen, zoals hij zich noemde. Ik zag zijn foto en was gelijk onder de indruk. Hij had een goeie kop, een goede baan en een vlotte babbel. Op dat moment was ik erg kwetsbaar, want mijn zoontjes waren nog maar 2 en 1 en ik was nog maar net een alleenstaande moeder."

Smoorverliefd

"In eerste instantie voelde alles goed. Hij deed alles voor me, kwam helemaal vanuit de Randstad naar mij toe in Friesland, ik was smoorverliefd en zag het helemaal voor me. Mijn toenmalige man gaf me nooit aandacht, zag me niet staan. Maar hij zag mij wel. Hij gaf me aandacht, respect en genegenheid, een goed onderkomen, was zorgzaam voor mij en mijn kinderen, gaf me veel liefde en we hadden hele goede seks."

"Ik vond het zo fijn dat hij zijn zaakjes op orde had. Hij was pas 28, maar had een eigen bouwbedrijf, flink veel spaargeld en een mooi koophuis in Amsterdam. Ik vond het heel knap van hem, dat hij dat alles al zo jong had bereikt. Ik liet hem daarom al snel bij mijn kinderen in de buurt komen. De band die mijn oudste zoontje met hem had was al heel snel heel goed, en dat was voor mij nog een reden om hem nog leuker te vinden."

Onderbuikgevoel

"Dat ik af en toe een onderbuikgevoel had, negeerde ik. Ik genoot zo van de verliefdheid en was nog zo kwetsbaar door de break-up, dat ik me volledig liet inpakken. Destijds werkte ik op de markt en ik wilde graag wat anders en heel graag naar de Randstad verhuizen. Toevalligerwijs was hij op zoek naar een secretaresse in zijn bouwbedrijf. Ik zou daar drie keer zoveel verdienen als ik deed, en kon gelijk beginnen. Hij had ook connecties om een huis voor mij te regelen. Ik had jarenlang in Amsterdam gewoond en altijd heimwee gehad, en dat ik terug zou kunnen én dan met hem zou samenzijn, maakte me intens gelukkig. Hij maakte alles wat ik wilde mogelijk, hij zei dat hij wilde samenwonen en dat hij een toekomst met mij en mijn zoontjes wilden opbouwen."

Twijfelen aan zijn verhaal

'Toch begon ik te twijfelen aan zijn verhaal over zijn eigen bedrijf. Ik geloofde wel dat hij in de bouw werkte, maar dat het zíjn bedrijf was, geloofde ik niet. Het was vooral een gevoel wat me telkens bekroop, een gevoel dat het niet klopte. Waarom precies wist ik toen nog niet. Wel stuurde hij een officiële uitnodiging voor het sollicitatiegesprek. Dat maakte dat het weer beter voelde, want het was een formele brief met logo en al. Maar het gesprek kwam er maar niet van; ik moest hem er telkens naar vragen."

Dikke auto

"Hij zei dat hij veel geld had en een dikke auto reed, maar hij kwam telkens aanrijden in een oud autootje waar maar twee personen in kunnen. Ik heb twee kleine kinderen, maar die konden daar niet in en dus konden al onze leuke plannen telkens niet doorgaan. Hij zei dat zijn goede auto bij de garage was, en stuurde me zelfs foto’s vanuit een garage als bewijs. Maar toch voelde het niet goed, en werd mijn slechte gevoel steeds sterker Ook omdat hij telkens dingen niet kon betalen. Als we gingen zwemmen met mijn zoontjes, was hij toevallig zijn portemonnee vergeten, of was zijn pinpas geblokkeerd."

Financiële problemen

"Twee keer nam hij me mee naar een hotel, voor een overnachting met ons tweeën. Maar beide keren bleek ook die reservering niet betaald te zijn, en kwamen er smoesjes dat hij zijn pinpas kwijt was. En dus stelde ik voor om gewoon naar zijn huis te gaan, maar dat kon volgens hem niet. Hij bleek nog met zijn ex te wonen omdat zij nog geen nieuwe woning had gevonden. Het maakte mij niet uit om haar te ontmoeten, maar alsnog mochten we niet naar zijn huis. Zijn ex wist natuurlijk dat het een leugenaar was en daarom wilde hij niet dat ik haar zou ontmoeten. Maar dat wist ik toen nog niet."

Allemaal leugens

"Omdat we nergens terecht konden, zijn we naar zijn zus gegaan, en daar werd alles me ineens duidelijk. Ik weet niet hoe ik het durfde, maar ik sprak mijn twijfels naar haar uit. Zo kwam ik erachter dat hij helemaal geen Bradley heet maar Rick. Toen voelde ik steeds sterker dat het niet klopte, maar ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan, en of ik het bespreekbaar moest maken want ik wist nog niet zeker waarover hij allemaal gelogen had en wilde hem ook echt niet kwijt."

Klein en onzeker

"Inmiddels waren we zes maanden samen. Omdat de twijfels bleven, ben ik naar zijn moeder gegaan. En het moment waarop ik haar huis zag, wist ik dat mijn gevoel al die tijd juist was geweest. Want ik zag het huis, en dat was een bouwval. Hij zou zoveel geld én een bouwbedrijf hebben en zijn moeder dan nooit zo laten leven. Ik ben uit mijn plaat gegaan en zó boos geworden op hem, want ik zag ineens dat álles een groot leugen was. En dus confronteerde ik hem. Angst voelde ik niet, want ik zat zo vol adrenaline dat ik me heel sterk voelde omdat ik hem helemaal door had. Hij dacht dat hij boven mij stond, en ineens was er niks meer van die sterke man over. Hij werd heel klein en onzeker en ik torende boven hem uit."

Pathologisch leugenaar

"Later kwam hij nog eens terug met een stapel papier vol loonstrookjes en papieren van zijn zogenaamde bedrijf, maar ik geloofde er niks meer van. Hij was overduidelijk een pathologisch leugenaar. Dit liep uit op een slaande ruzie. Mijn oudste was wakker geworden van het geluid en stond bovenaan de trap en heeft alles gezien. Als ik daaraan denk, breekt mijn hart nog. Toch voelde ik me sterker dan ooit, ik was in alle staten en niet bang voor hem. Ik heb hem het huis uit gegooid, de deur op slot gedraaid, ben naar boven gegaan en heb de hele nacht met mijn zoontje in mijn armen liggen huilen. En dat was het einde van Bradley. Of Rick, moet ik eigenlijk zeggen."

"Toch heeft het me ook iets moois gebracht, want ik heb altijd contact gehouden met zijn zus en zij is inmiddels mijn beste vriendin. Ik spreek haar iedere dag, en dat is wel een geschenk dat deze nare periode me heeft gegeven."

*De namen in dit stuk zijn gefingeerd.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Anne-Flore Muller. Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden