null Beeld

Charly Luske: “Er is me niets komen aanwaaien”

Ooit was hij – in zijn eigen woorden – een gevalletje ‘waar kennen we hem toch van?’ Nu produceert Charly Luske (40) zijn eerste zelfstandige theatershow, over zijn idool George Michael. Een zoveelste persoonlijke overwinning.

Je komt niet over als een getroebleerd persoon.

“Dat hoor ik vaker. Mensen denken: jij hebt de perfecte vrouw, het perfecte gezin, waar héb je het over? Alsof alles me is gelukt, of is komen aanwaaien. Ik heb geen idee waar dat vandaan komt. Want het is verre van waar, het is alleen maar een bééld.”

Welk beeld van jou klopt wel?

“Alles gaat erom of je gelukkig bent. En ik ben dat lang niet geweest. Ik werkte veel in musicals, maar dat was niet het werk dat ik leuk vond. En ik wílde wel iets anders, maar ik had het imago van boybandzanger slash vriendje van Tanja Jess. Dat kwam niet zo lekker binnen bij de platenlabels. Pas nadat ik zeven jaar geleden meedeed aan The Voice kwam de ommekeer. Ik dacht van tevoren: ik wil opnieuw beginnen. Ik wilde worden afgerekend op mijn stém, niet op mijn imago of verhalen over wie ik zou zijn. Ik wilde gewoon voor één keer eerlijkheid over wat ik kon.”

Er moest iets veranderen, dus Charly besloot risico te nemen. Hij zette zijn musicalwerk stop en leefde in de maanden daarna naar zijn moment toe. Voor zijn auditie moest hij This Is A Man’s World van James Brown zingen.

“Toen ik dat hoorde, dacht ik: laat maar, ik ga wel weer naar huis. Zie je wel, ze willen mij er gewoon niet in. Die negativiteit, dat: ‘Het lukt niet, dit kan ik niet’, daar had ik zó veel last van. Maar al bij mijn eerste zin draaiden alle vier de stoelen van de jury zich om. Het was spectaculair. En het enige wat ik dacht, was: niet huilen nu, dóórzingen. Dát was het mooiste moment uit mijn werkende leven. Maar ik heb er geen enkele herinnering aan.”

Hoe kan dat?

“De impact was te groot, denk ik. Zonde, hè? Ik kijk er nog weleens naar op YouTube. Zo van: dit is je écht gebeurd. Marco Borsato ging juichend op z’n stoel staan, iedereen begon te klappen. Maar het was gewoon te veel. Ik had het zó niet zien aankomen, zó niet verwacht.”

Wat? Dat je eindelijk serieus werd genomen?

“Tot dat moment was ik een gevalletje ‘waar kennen we hem eigenlijk van?’ Daarna kon ik ineens kiezen uit vier platenmaatschappijen. Dat vind ik nog steeds oneerlijk, maar het is nu eenmaal hoe deze wereld werkt. Vervolgens moest ik weer leren om goede keuzes te maken. En daar ben ik niet zo goed in.”

Hoe bedoel je?

“Ik had er veel meer uit kunnen halen dan erin zat. Ik luisterde naar de verkeerde mensen, bracht een matige single uit, mijn focus was niet helder. Ik werkte wel veel en dat is nog steeds zo, maar wat carrièreplanning betreft, ben ik soms een enorme dromer.”

Heb je geen manager?

“Niet meer. Wel gehad, hoor, maar het lukte ze daar maar niet om gewoon hun werk te doen. Ik moest steeds accepteren dat er fouten werden gemaakt, en dat kon ik niet. Ik zag zo veel onkunde, moest bekende producers de basisprincipes van muziek uitleggen. Nou, dan gaat er veel mis. Man, als je mij moet vertellen hoe ik mijn microfoon moet vasthouden, moet ik toch ook ander werk zoeken?”

Met afscheid nemen, heeft hij geen moeite, zegt hij. En ook: als iets rechtvaardig en eerlijk is, kan hij bijna alles verdragen. Lastig, want de wereld en mensen zijn dat niet altijd.

“Ik heb in mijn leven best wat mensen gedag gezegd. Mijn ouders, wat familie, sommige vrienden. Ik kan daar heel hard in zijn. Maar zo veel mensen blijven in een situatie hangen die niet goed voor ze is, waarin ze niet goed behandeld worden door anderen. Ik heb besloten: dit is mijn leven en ik heb twee kinderen, die moeten de leukst mogelijke vader krijgen. Die krijgen ze pas als ik al het afval in mijn leven leer scheiden. En ik daarna gelukkig word.”

null Beeld

MEER CHARLY

Je leest het hele interview in Libelle 41, nu in de winkel. "Als Tanja en ik een probleem hebben, dan ligt dat bijna altijd aan mij." Klik hier voor meer informatie over Charly's theatershow The Story of George Michael.

Interview: Liesbeth Smit. Beeld: Rossi & Blake

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden