null Beeld

Christianne verloor haar kind aan ISIS: “Het kan iedereen overkomen”

Wie denkt dat kinderen alleen kunnen radicaliseren in het buitenland, mag zich nog eens achter de oren krabben. In Nederland hebben 68 gezinnen contact met Hulplijn Radicalisering, waarvan meer dan de helft kinderen heeft die zijn vertrokken om te vechten.

MH

En dat is nog maar een tipje van de sluier. Niet iedereen vraagt hulp. Volgens Farid Azarkan van het samenwerkingsverband zouden er veel meer vertrouwenspersonen moeten worden opgeleid en is voorlichting over radicalisering hard nodig. De stichting werkt met vrijwilligers en krijgt geen geld van de overheid. Maar als je het artikel The mothers of ISIS mag geloven zou dat toch niet zo'n gek idee zijn.

Verdwenen

In dit (schokkende!) artikel vertellen 4 moeders hoe hun zoons van de ene op de andere dag zijn geradicaliseerd en uiteindelijk van de radar zijn verdwenen. Nu hebben ze alleen elkaar nog. En een belangrijke missie: andere ouders waarschuwen voor de signalen van radicalisering bij jongeren.

Twijfel

Van de 20.000 mensen die naar Syrië en Irak zijn afgereisd om daar te vechten, komen er zeker 3000 uit het westen. De ouders blijven achter met verdriet omdat ze hun kind hebben verloren, maar ook met schuldgevoel. Wat spookt hij uit, had ik iets kunnen doen? Met schaamte: wat zullen de buren wel niet denken? En ook met twijfel: hoe kan het dat ik mijn eigen kind blijkbaar zo slecht ken?

Nieuwe vrienden

Hoewel Christianne Boudreau uit Calgary haar zoon Damian christelijk heeft opgevoed, was ze dolblij toen haar suïcidale puber ineens een sociale jongen werd mét werk. Dat hij de Koran las, nam ze op de koop toe. Maar langzaam aan veranderde er iets. Hij nam zijn telefoon alleen nog maar buiten op en weigerde met zijn familie te eten als er een fles wijn op tafel stond.

Moskee

Tegen zijn moeder zei hij dat mannen voor vrouwen horen te zorgen, dat het oké was om met meer dan één vrouw te trouwen en dat sommige moorden niet misdadig maar juist rechtvaardig zijn. Uiteindelijk ging hij uit huis – om met zijn nieuwe vrienden boven een moskee te wonen waar hij regelmatig naartoe ging om te bidden.

Gewoon een fase

Op dat moment was het conflict in Syrië nog niet echt uit de hand gelopen. En Christianne dacht dat haar zoon gewoon in een fase zat. Een fase die resulteerde in een reis naar Egypte, waar hij Arabisch wilde leren en imam wilde worden, dat dan weer wel.

Geheim agenten

Althans, dat was het verhaal dat hij haar vertelde – en waarin zij geloofde. Totdat er ineens 2 geheim agenten aan de deur stonden die haar vertelden dat Damian helemaal niet in Egypte zat maar in Syrië, waar hij zich samen met zijn huisgenoten had aangesloten bij een afsplitsing van al-Qaeda: Jabhat al-Nusra.

Bommen

De meeste kinderen (want vaak zijn ze amper 20 jaar oud) moeten alle banden met 'de ongelovigen' verbreken omdat zij hun jihad (heilige oorlog) nou eenmaal in de weg staan. Maar Damian belde zijn moeder nog wél gewoon op. Op de achtergrond hoorde ze wel eens vliegtuigen, mensen die tegen elkaar schreeuwden in het Arabisch. Al bellend begon Damian te rennen – er werden bommen gegooid, zei hij. Maar buiten dat vertelde hij zijn moeder eigenlijk niets. En ergens was ze daar blij om.

Trots

Christianne smeekte hem thuis te komen, vroeg hoe hij het zou vinden als zijn halfbroer Luke óók naar Syrië zou komen. Toen Damian antwoordde "dat hij dan alleen maar heel erg trots zou zijn" realiseerde Christianne zich dat haar zoon niet meer de jongen was die ze kende. Alsof er iemand anders in zijn lichaam zat.

Facebook

Op een gegeven moment werden de telefoontjes minder. En uiteindelijk stopten ze. Achteraf begreep Christianne waarom: haar zoon zat toen bij IS. Ze had nog wel contact met hem via Facebook, waarop hij haar vertelde dat hij goed at, Arabisch sprak, zou gaan trouwen en een huis wilde kopen. Dat waren de dingen waar zij zich mee bezig moest houden.

Vermoord

Op een dag kreeg Christianne een belletje van een journalist die haar wees op een tweet waarin stond dat haar zoon was vermoord door de Free Syrian Army in Haritan, even buiten Aleppo. Hoe moest ze dit aan zijn halfbroer vertellen? 2 weken later schreef Luke Damian een bericht op Facebook: Ik mis je en wilde dat je nooit was vermoord. Behalve Luke had ze nog een dochter en een stiefdochter. Voor die 3 kinderen moest ze doorgaan, maar alles voelde eenzaam en donker.

Her radicalisatieproces in 5 stadia

De enige met wie ze kon praten was Daniel Koehler, een Duitse deradicalisatie-expert die haar precies kon uitleggen wat er nou precies was gebeurd. Volgens hem was de radicalisering van Damian er één volgens de boekjes. Zo'n proces verloopt in 5 stadia:

  • Euforie: iemand vindt voor zijn gevoel eindelijk aansluiting bij de wereld en kan niet wachten om de mensen in zijn directe omgeving erover te vertellen
  • Teleurstelling: zijn omgeving is niet enthousiast. Het geruzie over kleding, drank en muziek begint
  • Idee: wie volgens de Koran wil leven, moet verhuizen naar een Islamtisch land
  • De verhuisplannen worden concreet: er worden spullen verkocht, er wordt getraind
  • Frustratie: geweld lijkt de enige manier om ongelovigen ook zover te krijgen dat ze zich bekeren

Zwarte wolk

Christianne zocht meneer Koehler op in Berlijn. Daar ontmoette ze 3 andere moeders die hetzelfde hadden meegemaakt als zij: Karolina Dam uit Kopenhagen, Torill uit Noorwegen en Saliha Ben Ali uit Brussel. Ze hadden allemaal foto's meegebracht, haalden samen herinneringen op en kwamen erachter dat het radicalisatieproces bij hun zoons in grote lijnen hetzelfde was verlopen. Door er met de andere moeders te praten, hun afschuwelijke ervaringen te delen, kreeg Christianne het gevoel dat die enorme zwarte wolk in haar hoofd toch nog kon verdwijnen, dat ze misschien iets zinvols uit de zinloze dood van haar zoon kon halen.

Inlichten

Eenmaal thuis in Calgary besloot ze haar verhaal te delen met wie het ook maar wilde horen. Ze reist nu stad en land af, geeft lezingen en praat met de pers. Volgens haar is dat hard nodig, want: "We lichten onze kinderen niet in. We vertellen ze alles over drugs, sex, alcohol, pesten – al dit soort onderwerpen en hoe je daarmee om moet gaan – maar hierover zeggen we helemaal niets."

Bron: HuffingtonPost

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden