Lesbische liefde Beeld Getty Images
Lesbische liefdeBeeld Getty Images

Cindy (48) kwam pas na haar 40e uit de kast: “Ik baal dat ik zoveel heb gemist”

Cindy (48) heeft spijt dat ze pas na haar veertigste uitkwam voor haar lesbische gevoelens: “Mijn ouders steken hun teleurstelling niet onder stoelen of banken.”

Laatbloeier

“Mijn moeder schoot vol toen ik de trap af kwam. Witte jurk met tule en bloemen, witte lakschoentjes en een opgebolde strik op mijn hoofd. Ik zou mijn Eerste Communie doen en mijn moeder snotterde door haar tranen heen: ‘Nu zien we al wat een mooi bruidje jij later wordt.’

Ik groeide op in diep donker Brabant en het was voor iedereen logisch dat ik later zou trouwen, kinderen zou krijgen en in de buurt van ons pap en ons mam zou blijven wonen. Zelf vond ik die jurk maar niks, ik deed mijn communie voornamelijk voor de nieuwe fiets die me in het vooruitzicht werd gesteld.

Aantrekkingskracht van meisjes

Dat ik wilde studeren vonden mijn ouders nogal overdreven, op kamers mocht ik niet. Maar met een bijbaan in de thuiszorg en niet al te veel uitgaan, is het me toch gelukt. Al in twee vwo voelde ik de aantrekkingskracht van meisjes. Dat wil zeggen: ik was dol op Evelyne en hield mezelf voor dat ze gewoon een heel goede vriendin was. Ze droeg bandshirts en legerkistjes, en ik vond haar zo ontzettend stoer. Evelyn kreeg verkering met Mark en ik niet veel later met zijn beste vriend Barry. Een lieverd en we konden enorm lachen samen.

Pas na een jaar of tien gingen we samenwonen. We kregen een baby, dus we konden niet anders. Dik twintig jaar waren we een setje, maar van trouwen kwam het nooit. Barry vroeg me wel een keer, of twee, maar ik kon nooit ja zeggen. Diep van binnen voelde ik dat ik weg wilde kunnen, ook al waren we met twee zoons en een hypotheek toch wel aan elkaar gebonden. We kabbelden voort en niemand klaagde.

Cliché

Totdat ik een nieuwe collega kreeg. Emmy was freelance vormgever bij het communicatiebureau waar ik werkte en ik was meteen verkocht. En voor ik het wist werd ik het cliché waar ik zo van walgde: een manager van 44 met een affaire. En dan ook nog met een vrouw.

Ik was niet te stoppen en verzon allerlei mogelijkheden om even met Emmy te kunnen zijn. Op een dag hadden we allebei vrij genomen om naar de sauna te gaan en op dat moment ging het mis. Barry belde naar kantoor en hoorde dat ik een vrije dag had genomen. Hij wist genoeg en was er kapot van. Niet zozeer van mijn bedrog, maar wel van mijn keuze voor vrouwen. Hierdoor stond namelijk gelijk vast dat er niets meer te lijmen of te proberen viel. Een half jaar later waren we uit elkaar.

Inhaalslag

Inmiddels zijn we vier jaar verder. Met Emmy is het nooit echt wat geworden. Op de smeulende resten van een relatie kun je niets bouwen. En ik begon aan de grote inhaalslag: via verschillende apps datete ik met verschillende vrouwen. Ik vertelde mijn ouders dat ik lesbisch ben en voor het eerst in al die jaren voel ik me mezelf. Mijn ouders steken op hun beurt hun teleurstelling niet onder stoelen of banken en hopen dat ik ooit weer een man aan ze voorstel. Het is jammer dat ze niet willen zien hoe goed het nu met me gaat.

Inmiddels heb ik al drie jaar een relatie met Femke, een hele fijne en mooie vrouw. En ondertussen heb ik spijt dat ik niet eerder uit de kast kwam. Dat ik niet eerder mijn verliefdheden op vriendinnen, studiegenootjes en collega’s serieus heb genomen.

Wapperen met vlaggetjes

Ik heb de serie The L word, over een groep lesbische vriendinnen in Los Angeles, verslonden en voelde een steek van jaloezie en herkenning. Die serie had ik twintig jaar eerder moeten zien. Ik heb al die jaren zoveel gemist. Nu heb ik mijn vriendenkring opgebouwd, mijn gezin gesticht en mijn werk ingericht. Die hele gay community is aan mij voorbij gegaan.

Ik zou graag een regenboogkring om me heen zien, maar nu moet ik het hebben van één keer per jaar wapperen met mijn vlaggetje langs de Amsterdamse grachten. En ja, ik doe dat met trots. En ja, ik kan nog steeds nieuwe vrienden maken. Misschien had ik het mezelf vooral zo gegund om me 25 jaar geleden al zo goed te voelen als nu. Op naar de volgende 48 jaar dan maar.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden