null Beeld

Columnist Hans: “Een vrouwenstem zei: “Ik moest terugbellen naar ene Han, bent u dat?”

Hans Verstraaten is journalist en schrijft elke week over de kleine én grote dingen van zijn leven. Deze week heeft vraagt Hans zich af hoe het met zijn oude 'liefde' Cindy gaat.

Soms komen vragen zomaar uit lucht vallen, bij mij althans. Zoals deze drie weken geleden: hoe zou het toch met Cindy gaan? Lang, lang geleden hadden we een relatie, nou ja, soort van. Zij studeerde geneeskunde, zo ongeveer de zwaarste studie die er is; ik studeerde journalistiek, zo ongeveer de makkelijkste studie die er is. Daar ging het al mis. Ik zei dingen als: “Zullen we dit weekend naar Parijs gaan?” Geen tijd. “Zullen we vanavond naar de film gaan?” Geen tijd. Het was best moeilijk, een relatie met iemand die daar eigenlijk nooit tijd voor had. Maar goed, het ging om die vraag die zomaar uit de lucht kwam vallen.

Ik ging op internet op zoek naar Cindy. Hé, dat ging snel! Daar was ze dan, eigenaar van een huisartsenpraktijk en naast het kopje ‘Hobby’s’ stond (weinig verrassend) niets. Ik belde de huisartsenpraktijk en kreeg een assistente aan de lijn. “Zou ik alsjeblieft Cindy kunnen spreken?”

“Kunt u eerst vertellen wat er met u aan de hand is? We hebben het nogal druk in deze tijden.”

“Het is, euh, nogal privé.”

“Is het dringend?”

Dat leek me na een jaar of veertig nou ook weer niet het geval: “Nou, niet echt.” Pas toen de verbinding was verbroken, bedacht ik dat het wel handig was geweest als ze naar mijn naam en nummer had gevraagd. Dit schoot niet echt op. De volgende dag deed ik opnieuw een poging: drukdrukdruk! Twee dagen later: idem dito. Ik had intussen wel kans gezien mijn naam en nummer bij de assistente achter te laten, zij het na flink aandringen. Ik had erbij gezegd: “Zeg maar dat het die Hans van lang geleden is.”

Druk, druk, druk

Vervolgens bleef het nog lang stil, ik had het onderhand helemaal gehad met mevrouwtje Cindy Drukdrukdruk. En toen werd ik gebeld! Een vrouwenstem zei: “Ik moest terugbellen naar ene Han, bent u dat, Han?”

“Hans,” zei ik, “van lang geleden. Utrecht? Studie?” Piekeren kun je niet horen, maar ik weet zeker dat dit nu door haar hoofd ging: Hans? Hans?? Hans??? “Wij hadden ooit wat...”

Na een eeuwenlange stilte: “O, die Hans. Wat kan ik voor je doen?” Bijvoorbeeld vragen hoe het met me gaat.

Ik vroeg: “Ik wou opeens weten hoe het tegenwoordig met je gaat.”

Het antwoord lag een klein beetje voor de hand: “Druk. Erg druk.”

Fotografie: Bart Brussee

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden