null Beeld

PREMIUM

Columnist Hans: “Het was wat moeilijk zoeken zonder bril, maar na 40 minuten had ik mijn fiets”

Hans Verstraaten is journalist en schrijft elke week over de kleine én grote dingen van zijn leven. Deze week is hij zijn bril vergeten. 

Weet u wat knap is? Van huis naar het station fietsen en er op het perron pas achter komen dat je je bril bent vergeten. Ik kan dat. Ik besloot een dagje zonder bril door te brengen. Ja, de Mount Everest beklimmen is een groot avontuur, evenals het Kanaal over zwemmen, maar een dag zonder bril mag er ook zijn. Er kon van alles gebeuren. Misschien kwam ik wel een bekende tegen die ik dan niet zou herkennen. “Zeg, jij kent die Verstraaten, toch?” “Ja.” “Ik wist niet dat hij zo

arrogant was.” “Hans? Arrogant?” “Zeker. Ik kwam hem tegen en hij keurde me geen blik waardig.”

Op Arnhem Centraal moest ik overstappen. Ik keek naar een beeldscherm, maar zag niet veel. Aan een mevrouw vroeg ik: “Mevrouw, kunt me zeggen van welk perron de trein naar Ede-Wageningen vertrekt?” “Elf”, zei ze. “Bent u blind?” “Nee, bril vergeten.” “Kom maar”, zei ze – en toen ging ze voor me uit lopen, almaar roepend: “Kom maar, meneer!” Je zag mensen denken: hé, kijk daar, een zielige hulpbehoevende! Ze stapte zelfs de trein in en ging pas weg toen ik was gaan zitten. Ik voelde me een kleuter, voor het eerst alleen op reis, op weg naar oma. Op station Ede-Wageningen staan werkelijk duizenden fietsen. Waaronder mijn Batavus. Het was wat moeilijk zoeken zonder bril, maar na veertig minuten had ik mijn fiets.

De weg naar mijn werk is kaarsrecht, daar kon me niks gebeuren, op het werk eigenlijk ook niet. Het brilloos bestaan leek opeens een beetje saai. Dat is dan wel een verschil met iemand die de Mount Everest beklimt of het Kanaal over zwemt: die zal nooit ervaren dat het een beetje saai is. Aan het eind van middag nam ik de trein huiswaarts. Makkelijk, want die stopt altijd op hetzelfde spoor. Behalve vandaag dan. Zou de NS dat expres doen? “Hé jongens, Hans is z’n bril kwijt. We gaan er eens voor zorgen dat hij in een verkeerde trein stapt!” Ik ging naar het mij onbekende Veenendaal-De Klomp en weer terug. In Ede-Wageningen vroeg ik aan een jonge vrouw waar de trein naar Arnhem vertrok. Ze keek me zeer wantrouwend aan en zei: “Kun je niet lezen?” “Ik ben mijn bril kwijt.” “Jaja, dat zal wel.” Haar vriendin kwam eraan: “Wie is die man?” “Geen idee. Hij probeert met me aan te pappen.” “Getver.” Echt, ik kan het iedere brildrager aanraden, zo’n dagje zonder bril.

Fotografie: Bart Brussee

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden