null Beeld

PREMIUM

Columnist Hans: “Hier trad jarenlang opgekropte woede in volle glorie naar buiten”

Hans Verstraaten is journalist en schrijft elke week over de kleine én grote dingen van zijn leven. Deze week is de collega van Hans helemaal klaar met zijn onhandigheid. 

Sinds half maart was ik mijn handen frequent en flink. Dat zorgt ervoor dat mijn handpalmen ernstig uitdrogen. Hét middel daartegen is vaseline, waarvan ik een paar keer per dag een grote hoeveelheid op die handpalmen smeer. Die worden dan uiteraard heel glibberig. Vanochtend had ik mijn handpalmen weer eens flink ingesmeerd en pakte daarna – zonder na te denken, de meeste dingen kun je beter doen mét nadenken, maar goed, dat realiseer ik me nu pas – mijn mok koffie… die meteen uit mijn hand gleed. De hele inhoud kwam op de broek van mijn collega Sofie terecht. Ik stond erbij en keek ernaar. Ik riep: “Sorry Sofie!” En vervolgens, ook erg beleefd: “Ik betaal uiteraard de stomerij wel.”

Onhandig

Ze keek me aan zoals vrouwen mannen aankijken als ze iets ernstigs gaan mededelen (“Ik wil van je scheiden”, “De deurwaarder is op bezoek geweest”, “Ik heb twintig paar schoenen gekocht”) en zei: “Ik ben het onderhand wel helemaal zat, die onhandigheid van jou, elke dag weer.”

Ik geef toe dat ik nogal onhandig ben. Een paar mensen vinden dat o, zo leuk. Meer dan een paar mensen hebben ermee leren leven, maar nu dan iemand die het helemaal zat was.

“Sorry”, zei ik. “Zo... zo ben ik nu eenmaal.”

Opgekropte woede

Ze had er kennelijk zin in gekregen: “Elke dag loopt minstens drie keer je computer vast.”

Ze zette een zielig stemmetje op: “Sofie, kun je me alsjeblieft helpen, mijn computer is vastgelopen. Sofie, kun je me alsjeblieft helpen, ik kan een document niet meer vinden.” Ze was niet meer te stoppen, het moest er allemaal uit: “Sofie, ik ben mijn fietssleuteltje kwijt. Sofie, ik kan mijn bril niet vinden. Sofie, mijn mobieltje doet ’t niet.” Luid besloot ze: “Zeg, ik ben je moeder niet, sukkel.”

Hier trad jarenlang opgekropte woede in volle glorie naar buiten. Zoals we in de Betuwe zeggen: ik was completely speechless. De rest van de dag dronk ik geen koffie en probeerde ik mijn computer zo min mogelijk te gebruiken en links van mij bevond zich een keurig rijtje: bril, portemonnee, fietssleuteltje, huissleutels. Drie meter verderop zat Sofie, sinds kort bij mij bekend als Het Monstertje (ze is 1,60 meter).

Lekker mezelf

’s Avonds liet ik per ongeluk een bord pasta vallen, was ik de afstandsbediening kwijt en in de supermarkt stootte ik een fles wijn om. Het was eigenlijk best lekker om weer mezelf te zijn.

Fotografie: Bart Brussee

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden