null Beeld

Corinne zweeg 30 jaar lang over haar verkrachting. “Ik was toch zelf meegegaan?”

Jonge meiden die zijn verkracht, zoeken vaak te laat hulp, blijkt uit onderzoek. Corinne (49) werd op haar 18e slachtoffer van een groepsverkrachting en ook zij zweeg jarenlang als het graf. “Zelfs mijn man heb ik nooit verteld wat mij die nacht is overkomen.”

Gemiddeld hebben slachtoffers 21 weken nodig om voor het eerst over de verkrachting te praten, blijkt uit onderzoek van het Landelijk Pyschotraumacentrum UMC Utrecht. Schokkend, want de eerste 7 dagen zijn cruciaal voor de medische zorg én het veiligstellen van biologische sporen zodat de dader gevonden kan worden.

Schaamte

Volgens onderzoeker Iva Bicanic wachten vooral meisjes tussen de 12 en 17 jaar met de onthulling. “Ze zijn bang dat het op Facebook komt of dat mensen wat van hun gaan vinden. Ze gaan 3 uur onder de douche staan en zeggen 10 keer tegen zichzelf dat het niet is gebeurd.”

Verstijfd

Ook Corinne, die op haar 18e door meerdere jongens verkracht werd op een feestje, durfde er uit schaamte niet over te praten. Zij ging met haar toenmalige vriendje naar boven om te vrijen toen er een andere jongen binnenkwam, die zich mengde in hun vrijpartij. Daarna volgde er nog één. En nog één. “In mijn herinnering waren het er zeker 8 of 9. Ik wist niet wat me overkwam. Maar ik deed niets. Protesteerde niet, ik was compleet verstijfd. Tot ineens iedereen weg was, en ik alleen op het bed lag. Ik voelde me dood vanbinnen.”

Een slet

Corinne: “Ik gaf mezelf direct de schuld. Ik was toch zelf meegegaan naar die slaapkamer? Ik had toch niet geprotesteerd? Vies was ik. Een slet en dom. Maar, besloot ik, dit mag nóóit iemand weten. Die nacht heeft mijn zelfbeeld voorgoed veranderd. Tegen mijn familie zei ik niets. Als ik er gewoon niet meer aan zou denken, was het ook niet gebeurd.”

Bekende

Volgens de onderzoekers speelt de nabijheid van de dader ook een grote rol in het verzwijgen van de verkrachting. “Bij een goede bekende of (ex)-vriendje houden slachtoffers langer hun mond dan wanneer de dader een onbekende is”, aldus Bicanic.

Een lach faken

Corinne durfde pas 30 jaar later te praten over wat haar overkomen was. Zelfs haar man, die ze een paar jaar na de verkrachting ontmoette, wist al die tijd van niets. “Hij was een lief, rustig type. Maar ook hem heb ik het nooit verteld. 30 jaar lang heb ik een lach kunnen faken. Tot de muren om me heen een paar jaar geleden afbrokkelden. In een periode van verplichte rust na een operatie, ben ik alles op een rijtje gaan zetten. Mijn leven lang ben ik altijd maar doorgegaan om niet te hoeven denken.”

Hulp

Corinne koos voor zichzelf. “Ik besloot een einde aan mijn huwelijk te maken en mijn eigen weg te gaan. Toen ik tijdens die periode met een vriend over het strand liep, brak ik. Alles kwam eruit. Het voelde als een bevrijding. Alsof ik vanaf dat moment opnieuw kon beginnen. Door mijn verhaal na al die jaren alsnog te delen, hoop ik dat mensen begrip krijgen voor mijn altijd aanwezige angst om niet goed genoeg te zijn. Als ik eerder hulp had gezocht, was mijn leven waarschijnlijk anders gelopen. Had ik dat jarenlange gevoel van walging en schuld niet gehad.”

PS. Meer lezen? Corinne houdt een blog bij over wat haar is overkomen.

Interview: Elle Smolders. Bron: AD. Beeld: Anja van Wijgerden

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden