null Beeld

Dag van de Verpleging: “Je komt vaak als een reddende engel binnen”

Het is vandaag de Dag van de Verpleging, een dag waarop we verpleegkundigen in het zonnetje zetten. Loïs van der Linden (24) werkt al 5 jaar als 'verpleegkundige in de wijk' in Brabant. “Naast zorg verlenen, moet ik ook signaleren of het wel goed gaat met die persoon.”

Ismay Gijsen

Loïs: “Ik werk als verpleegkundige in de wijk, dat houdt in dat je samenwerkt met een team in een wijk. Wij helpen hulpbehoevenden die worden doorgestuurd uit het ziekenhuis en voor wie mantelzorg niet voldoende is”, vertelt Loïs. “We helpen vooral kwetsbare ouderen, omdat er weinig plek is in verzorgingshuizen. Af en toe helpen we ook jongeren die moeten revalideren. Het gaat vaak om korte zorg, maar soms ook om lange zorg voor mensen die niet naar een verzorgingshuis kunnen of willen.”

Huisarts inlichten

De dagen van Loïs zien er altijd anders uit en haar taken verschillen van patiënt tot patiënt. “Ik werk aan de hand van een planning. Ik help mensen bijvoorbeeld met douchen, medicatie innemen of steunkousen aandoen. Alles wat de patiënt of een familielid niet zelf kan doen. Naast zorg verlenen, moet ik ook signaleren of het wel goed gaat met die persoon. Het komt weleens voor dat ik een huisarts moet inlichten, omdat iemand incontinent is of zijn medicijnen vergeet.”

1,5 meter afstand

De zorg is in tijden van corona belangrijker dan ooit. Hoewel het bij Loïs niet hectischer is op haar werk dan voorheen, merkt ze wel de impact. “In het ziekenhuis op een corona-afdeling is het heel heftig, maar bij de zorg die ik verleen, is het redelijk hetzelfde. We hebben wel beroep moeten doen op mantelzorgers. We moeten mensen vragen of ze hun moeder of vader een dag kunnen helpen, zodat er minder contactmomenten zijn. Als ik iemand 3 keer in de week moet douchen, mag ik dat nu nog maar 2 keer doen.”

Verder merkt Loïs dat er weinig beschermende middelen beschikbaar zijn. “Ik draag handschoenen en een schort, maar je komt alleen in aanmerking voor een medisch mondmasker als iemand verkouden is. Dat komt omdat er te weinig materiaal is. Ook maken we gebruik van sterillium en schudden we geen handen. 1,5 meter afstand is niet altijd mogelijk, dat gaat gewoon niet als ik iemand moet helpen met douchen.” Bang om besmet te raken is Loïs niet. “We werken met protocollen en richtlijnen en ik heb vaker te maken met infectieziektes. Ik ben gewend om mezelf te beschermen en ik moet gewoon mijn werk doen.”

Eenzaamheid

De patiënten die Loïs helpt, zitten vaak in de risicogroep. Ze merkt niet dat mensen banger zijn, wel dat mensen ze zich eenzamer voelen. “Wij vallen deels weg, families komen niet meer langs. Ik merk dat veel mensen dat erger vinden dan de kans op besmetting.” Dat mensen vereenzamen is iets wat Loïs vaak ziet in haar werk. “De zorg is niet altijd even goed geregeld in Nederland. We krijgen een aantal minuten waarin we ons werk moeten uitvoeren en dat vind ik erg onpersoonlijk. Voorheen kon je nog een kop koffie drinken, maar nu is er geen ruimte om te kletsen met mensen die eenzaam zijn. Soms wil je nog even iets langer praten, maar ik ben bang dat dit voorgoed verdwijnt. Daar zijn dan andere instanties voor. Ik mag bijvoorbeeld alleen de wondzorg doen en daarna moet ik snel door naar mijn volgende afspraak.”

Reddende engel

Gelukkig zitten er voor Loïs ook een hoop mooie kanten aan haar vak. “Mensen zijn enorm dankbaar. Je komt vaak als een reddende engel binnen. Mensen hebben vaak problemen waar ze zich voor schamen. Er zitten mensen tussen die al jaren zichzelf niet kunnen douchen en het moeilijk vinden om hulp te vragen.” Loïs begrijpt dat wel. “Ineens staat er een tweede persoon te kijken hoe jij aan het douchen bent. Uiteindelijk draag je iets bij aan iemands leefomstandigheden en kunnen patiënten met een gerust hart slapen. Soms willen mensen mij iets extra’s aanbieden, zoals geld of cadeautjes. Zulke dingen neem ik niet aan, want de zorg die wij leveren is vanzelfsprekend. Als iemand overlijdt, krijg ik ook vaak kaartjes van de familie. Het mooiste is als mensen je in de armen vliegen, terwijl ik gewoon mijn werk doe. Ik ben weleens verrast dat mensen zo blij met mij zijn terwijl zíj degenen zijn die zich kwetsbaar hebben opgesteld. Alleen daarom kan ik mijn werk doen.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: privébeeld

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden