null Beeld

Dagboek Koen 11: “Ze vertrouwde me toe dat alle bewoners het over mij hebben”

Koen zit in een hotel en probeert te bedenken wat hij met zijn leven wil. Hij is nog steeds niet welkom bij Maud, na alles wat er met Lot is gebeurd.

Volgens mijn online goeroe moet ik de banden met mijn verleden niet verbreken maar juist aantrekken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maud staat op dit moment totaal niet open voor een gesprek, dus dat laat ik maar even zo. Mijn dochter, Rosa, verzint de ene na de andere smoes waarom ze niet kan, en Julian heeft het heel druk met zijn co-schappen in Maastricht. Bovendien zegt hij bang te zijn mij te besmetten met corona, alsof ik negentig ben. Dus de enige die er overblijft is mijn schoonmoeder in het verzorgingstehuis.

Diepgang

Ik ga meestal ’s ochtends, voordat ik naar de haven ga. Het is een gekke plek, zo’n verzorgingstehuis, alsof de tijd er stilstaat. Iedereen lijkt er te zitten wachten op iets wat komen gaat, maar er gaat niks komen. Ja, er komt bezoek, maar de meeste mensen verdwijnen na een minuut of tien weer. Ik deed dat de eerste paar keer ook, maar toen zei mijn goeroe dat diepgang niet kan plaatsvinden in tien minuten. Ik verdedigde mezelf met het argument dat er uit dementerenden überhaupt weinig diepgang meer te halen is, maar dat deed er volgens hem niet toe. Het gaat om ‘echte’ aandacht en ‘echte’ tijd. Dus zet ik nu de timer op mijn telefoon op een uur als ik binnenkom.

Ondeugend

Babs denkt nog steeds dat ik haar man ben, en gedraagt zich daar ook naar. Het lijkt wel of ze alle energie heeft opgespaard, speciaal voor mij. Met haar kromgetrokken lijf wil ze met me dansen, zingt ze krakend een lied voor me en vertelt ze tegen haar medebewoners dat we zulke fijne dingen doen als we samen zijn. Daar kijkt ze dan zo ondeugend bij dat ik er lichtelijk onpasselijk van word. Loretta, haar verzorgende, vindt het hilarisch. De laatste keer vertrouwde Loretta me toe dat alle bewoners het inmiddels over mij hebben. Over hoe leuk ik ben, en knap, en rijk. Ja, dat schijnen die oudjes heel belangrijk te vinden.

Banden met het verleden

Als ik me bedenk dat andere mannen in midlife hun ego boosten in de stad met leuke frisse vrouwen, moet ik wel erg lachen om mezelf. De neiging om dit bejaardengedoe te compenseren voel ik heus wel. Maar verder dan de kassière een glimlach ontlokken als ik mijn boodschappen afreken, kom ik niet. Mijn coach wijst me er wederom op dat ik het niet daarin moet zoeken. “Banden met mijn verleden.” Mijn zus vroeg laatst om weer eens af te spreken. Dezelfde zus die me ooit heeft ‘verstoten’ omdat ik onze ouders niet goed zou behandelen. Nou, dan ga ik nog liever naar mijn schoonmoeder.

Lees hier ook het Dagboek van Maud.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden