null Beeld

Dagboek Koen 36: “Als er één sexkiller is, dan is het wel de overgang”

Koen probeert de draad van zijn leven met Maud en Babs weer op te pakken.

Lees ook het Dagboek van Maud.

Het is half acht ’s ochtends en ik lig nog wakker te worden als ik een berichtje binnenkrijg op mijn telefoon. Meestal zijn het de kinderen die nooit rekening houden met onze slaaptijden, dus ik pak niksvermoedend mijn telefoon en lees: ‘Hee, lekker ding. Ik ben morgenavond in de buurt en dacht… Vul maar in. Lot.’ Ik schrik me helemaal kapot. Hoe komt ze aan mijn nummer? En ze weet toch dat ik getrouwd ben? Maud komt met een handdoek om zich heengeslagen uit de douche. In een impuls wis ik het berichtje, waar ik meteen spijt van heb, want ik heb haar nummer niet opgeslagen. ‘Wat is er?’ vraagt Maud lachend. Ik zeg: ‘Niks, hoezo?’ ‘Je kijkt zo raar,’ zegt ze, terwijl ze zich vooroverbuigt om me een kus te geven. Meteen hoor ik weer een berichtje binnenkomen. ‘Zo, die is er vroeg bij,’ zegt Maud.

Ik lees: ‘Zullen we dit keer in jouw hut afspreken, half acht?’

‘O, gaat over een onderdeel dat ik besteld had voor de boot, dat is binnen.’

‘Kunnen we dan eindelijk een keer weg met dat schip?’ vraag Maud.

‘Niet zolang jouw moeder hier woont.’ Het komt er botter uit dan bedoeld en Maud hapt dan ook meteen. Om vervolgens weer poeslief te doen. Geen idee wat er met haar is. Het ene moment is het een blije kip. Het andere moment vraagt ze me de oren van mijn hoofd: wat ik vind, hoe ik erover denk, wat ik van plan ben, wat ik wil et cetera. En dan wordt ze uit het niks boos. Zal wel weer iets met de overgang te maken hebben, ofzo. Als er één sexkiller is, is dat het wel. In mijn hoofd rechtvaardig ik mijn beslissing onmiddellijk. ‘Trouwens, ik ga morgenavond naar Sneek met wat vrienden.’

Als ze naar haar werk is, beantwoord ik pas het appje van Lot. ‘Gezellig! We kunnen ook ergens anders afspreken…’

Ze reageert meteen. ‘Wat stel jij voor?’

‘Sneek? Hapje, drankje en betere matrassen?’

‘Haha, goed idee. Geef maar aan waar ik hoe laat moet zijn.’

‘Doe ik.’

Niks geen kusjes of smileys zoals Maud altijd stuurt. Maar recht op het doel af, alsof het om een zakendeal gaat.

De depressie van de weken hiervoor is in één klap voorbij. Is dit waar ik al die tijd op zat te wachten? Is dit de verslaving van een buitenechtelijk iets waar ik vrienden weleens over gehoord heb?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden