null Beeld

Dagboek Koen 39: “Mijn nalatigheid wordt misschien haar dood”

Babs heeft geprobeerd te vluchten door de ruit in te gooien en vervolgens naar buiten te klimmen...

Lees ook het Dagboek van Maud.

Als Babs plotseling wegvalt heb ik pas door hoe ernstig het is. Ik zie wel dat ze veel bloed heeft verloren – ze bloedt ook nog steeds - maar toch, dit verwacht je niet. Dus ik met trillende vingers 112 bellen. Gek dat je dat nummer altijd in je hoofd geprent hebt, maar als dan ineens de nood aan de man is, lijken plotseling je hersenen uitgeschakeld.

Mijn hartslag draait overuren, mijn mond is zo droog als kurk. Terwijl ik antwoord geeft op alle vragen van de ambulancedienst, probeer ik niet te denken hoe fout dit kan aflopen. Dat Babs misschien al gestorven is voor de hulptroepen eraan komen en dat dit mijn schuld is. Dat mijn nalatigheid haar dood wordt. Dat ik haar heb vermoord.

Mijn kop is helemaal draaierig van het snelle ademen – iets wat ik maar niet kan stoppen. Babs ligt ondertussen op de bank met een gezicht zo bleek als marmer. Ik probeer de ader in haar lies dicht te drukken, maar ik heb geen idee of ik het goed doe. De stapel schone theedoeken die ik ervoor gebruik, worden toch steeds weer rood.

Als ik Maud bel om te vertellen wat er aan de hand is klinkt het bijna onwerkelijk. Het is meer of het een film is, dan dat het echt gebeurt. Ik moet zelfs een opkomende slappe lach verdringen. Dit is gewoon té absurd omwaar te zijn. Dan klinkt gelukkig de sirene van de naderende ambulance.

In het ziekenhuis wordt ze meteen OK in gereden. Ik krijg allemaal vragen over me heen van de arts-assistent. Ondertussen zit Maud hysterisch appen met hoe dit heeft kunnen gebeuren, of ik niet heb opgelet, enzovoort. Ik denk die trekt wel bij als ze hier is.

Terwijl ik Maud tegemoet loop, schiet ik zowat vol. Best onverwacht - ik krijg van Maud juist vaak te horen dat ik zo weinig emoties heb. Ik vertel haar waar ze moet zijn, en wil haar dan beetpakken. Gewoon om mijn medeleven te tonen en te laten merken dat dit mij ook heus niet koud laat. Vraagt ze: “Wilde je dan zo graag van haar af.”

Later sta ik in de miezerregen buiten met haar zus die de ene na de andere sigaret opsteekt, zegt ze onverwacht: “Hoe jij het volhoudt met mijn dominante zus, ik begrijp het niet.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden