null Beeld

Dagboek Koen 45: “Ik voel me opgelaten en zielsgelukkig tegelijkertijd”

Lot, de vrouw met wie Koen is vreemdgegaan, blijkt zwanger te zijn. Toch is ze niet uit op een relatie met Koen. Wel wil ze het kind houden.

Lees ook het Dagboek van Maud.

“Waarom doe je zo moeilijk?” Lot kijkt me met haar lichte ogen aan.

“Als jij dit allemaal niet wilt, dan beloof ik dat je nooit iets met het kind te maken hoeft te hebben. Dat ik bovendien tot het einde der dagen zal ontkennen dat jij de vader bent.” Lot kijkt me aan vanaf de kombuis waar ze net koffie voor me aan het maken was. Ik ben gekomen om met haar te praten over dat ik helemaal klem zit, en ik had me voorgenomen om dit op een rustige manier te doen, maar nog voor we zitten, heb ik alles er al uitgegooid.

“Maar ik wil ook een rol spelen in het leven van ons kind,” zeg ik bijna beteuterd. Maud had nu moeten lachen om mijn verongelijktheid. Ze zou gezegd hebben: je kunt niet alles hebben, schat, ook al vind je dat heel zielig voor jezelf.

Lot reageert heel anders. Ze lacht me niet uit, doet niet badinerend: “Nou, dan moeten we dat regelen, vind je niet?”

“Hoe dan?”

Ze haalt haar schouders op. “We kunnen zeggen dat je een vriend bent van mij? Zolang ons kleintje niet weet dat jij de vader bent, zal het zich nooit kunnen verspreken. Bovendien zouden we zelfs naar je vrouw en kinderen toe kunnen doen of we gewoon goede bekenden zijn."

Ik ben verbaasd over de pragmatiek die uit haar stem spreekt. Die past totaal niet bij de vrouwen die ik ken. Die zijn óf ironisch óf dramatisch. In het eerste geval heb ik altijd moeite om mijn punt te maken, in het laatste geval is het lastig om de gemoederen te temperen.

Lot komt naast me zitten op de bank, waardoor ik automatisch een stuk opzijschuif. “O sorry, anderhalve meter,” zegt ze lachend. “Ik vrees dat we al een tijdje niet coronaproof bezig zijn.” Dan strekt ze haar arm naar me uit en buigt ze zich naar me toe. Zacht strijkt ze met haar vingers over mijn wang. “Koen, vertrouw me. Ik ben je zo dankbaar voor dit wonder dat in mij groeit dat ik werkelijk alles zal doen om het voor jou zo gemakkelijk te maken. Geloof je me?”

Ik pak haar hand en druk er mijn mond op. “Ik geloof je.” Daarna trek ik haar tegen me aan.

Thuis val ik midden in de voorbereidingen voor het afscheidsfeestje van Babs. Ik voel me opgelaten en zielsgelukkig tegelijkertijd. Ik leef!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden