null Beeld

Dagboek Koen 47: “Het lijkt wel of ik mezelf niet meer herken”

Koen lijkt nu toch tot over zijn oren verliefd Lot, de vrouw waar hij een affaire mee heeft, en die zijn kind draagt.

Lees ook het Dagboek van Maud.

De magie verdwijnt altijd pas als de realiteit zich weer opdringt. En vroeg of laat gebeurt dat altijd. Maar zolang ik bij Lot ben, leef ik een soort paralleluniversum en geniet ik van elke seconde die ik me aan haar knappe, warme en vrolijke persoonlijkheid mag laven. Inmiddels zien we elkaar bijna dagelijks en elke keer lijkt de aantrekkingskracht en de passie tussen ons heviger.

In het begin, toen ik nog dacht dat ik een gruwelijke fout had begaan, kon ik mijn gevoel nog wegdrukken. Of zelfs ontkennen. Maar sinds ze de woorden heeft uitgesproken dat ik mijn huwelijk niet hoef op te blazen en ik als zogenaamde vriend van haar, ons kind kan leren kennen, zijn al mijn reserves weg. Ik voel me gek genoeg ook totaal niet meer schuldig. Volgens mij voel je je pas schuldig als je met de gedachte speelt om iemand te verlaten. Ik wil Maud helemaal niet verlaten, mijn leven lang niet. Maar ik wil me ook niet de kans ontzeggen om dit mee te maken. Je leeft maar één keer tenslotte.

Wat verliefdheid ondertussen met een mens kan doen… Het lijkt wel of ik mezelf niet meer herken. Ik ben nooit het romantisch type geweest en Maud heeft daar vaak genoeg opmerkingen over gemaakt. Maar nu heb ik zelfs een gedicht voor Lot gemaakt:

Lotgevallen

Nog jouw lippen op mijn huid

Nog jouw adem in mijn oor

Nog jouw zingen in mijn hoofd

Nog de betekenis van elk woord

Hoewel je geur al is vervlogen

De temperatuur al is gedaald

Je fysieke aanwezigheid gelogen

De realiteit ons heeft ingehaald

Voel ik:

Nog jouw lippen op mijn huid

Nog jouw adem in mijn oor

Nog jouw zingen in mijn hoofd

De betekenis van elk woord

En zo voort

wij zijn

lotgevallen.

Ik geef het aan Lot in een doosje met bonbons. Als ze het papier openvouwt moet ze heel erg lachen. Ze vindt het hilarisch dat ik een gedicht voor haar heb geschreven. Maar dan begint ze geconcentreerd te lezen en kan ik wel door de grond zakken, omdat haar gezicht geen enkele reactie verraadt. Ik had me hier nooit aan moeten wagen. Een gedicht, wie dacht ik wel dat ik was? Pas als ze het nog een keer gelezen heeft, kijkt ze op. Voor het eerst zie tranen in haar ogen: ‘Wat prachtig!’ zegt ze.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden