null Beeld

Dagboek Maud 03: “Alles wat we samen hadden, is in een paar seconden verpulverd”

Maud lijkt het niet langer op te kunnen brengen om toneel te spelen en te doen alsof er niets aan de hand is tussen Koen en haar.

Ik blijf onbeweeglijk tegenover Koen aan tafel zitten, terwijl hij met zijn handen voor zijn gezicht zijn tranen probeert te verbergen. Normaliter zou ik naar hem toelopen, een arm om hem heen leggen en vragen of het gaat. Maar omdat ik de oorzaak lijk te zijn van zijn misère, zou dat een belachelijk gebaar zijn. “Koen, misschien moet je het maar gewoon zeggen.” Mijn woorden komen stroef uit mijn mond. Hij schudt slechts met zijn hoofd, zijn gezicht nog altijd van mij afgeschermd door zijn handen. “Het heeft weinig zin om nog langer te doen alsof er niks aan de hand is.” Het lijkt of de tekst niet aankomt bij hem. Gek genoeg voel ik me juist heel rustig. Nu het zwaard dat boven ons hoofd hing is gevallen, kan ik daarmee dealen. Beter zelfs dan elke seconde van de dag op mijn hoede te moeten zijn voor de dreiging.

Puinhoop

“Wil je een glas water?” vraag ik om de stilte te doorbreken. Hij knikt. Ik sta op en loop haar het aanrecht, pak een glas uit de kast en houd het onder de kraan. Met een hardere klap dan bedoeld zet ik het voor Koen op tafel. Zonder iets te zeggen pakt hij het op en neemt een slok, waarbij hij zijn best doet om niet per ongeluk mijn blik te vangen. Dan begint hij te praten. “Ik heb er een puinhoop van gemaakt, Maud. Het spijt me.” “Wil je scheiden?” vraag ik kalm. “Nee, dat wil ik niet.” Pas nu richt hij zijn gezicht op. “Ik wil niet van je scheiden, het is alleen...Ik weet het niet meer.” “Omdat je niet kunt kiezen? Je zou er natuurlijk het liefst twee relaties op nahouden.” Ik kan het cynisme in mijn stem niet verbergen.

Zwanger

“Nee Maud, dat wil ik niet. Ik wil bij jou blijven, maar…” “Maar wat?” Hij kijkt me aan, en wendt dan zijn blik weer af. “Ze is zwanger.” Terwijl ik in elkaar krimp van de plotselinge pijn, met mijn handen naar mijn buik grijp en ‘nee!’ schreeuw, zweef ik even boven mijzelf en kijk naar ons. Alsof ik toeschouwer ben van dit schouwspel en er tegelijkertijd deel van uitmaak. Daar aan die eikenhouten keukentafel die we kochten van het geld dat we hadden gekregen voor ons bronzen huwelijksfeest.

De plek waar we met onze kinderen aten en met vrienden, waaraan het soms laat werd omdat diepe gesprekken zich ontsponnen en ontboezemingen veilig waren. Dat lijkt nu allemaal niets meer waard en wordt verpulverd in deze paar seconden. Al onze jaren samen, ons gezin, ons verleden en onze toekomst: wat is het nog waard na de opmerking dat hij een kind krijgt van een ander. Een kind… De deur zwaait open. “Hee, ik ben negatief getest, dus ik dacht: laat ik mijn oudertjes weer eens bezoeken.” Rosa komt als een wolk van positieve energie de kamer binnen.

Opvrolijken

Dan blijft ze stilstaan en lijkt zich te realiseren dat er iets mis is. “Wat is er met jullie?” “Niks,” zeggen Koen en ik gelijktijdig. “Zo ziet het er anders niet uit.” Ze kijkt ons twijfelend aan. “Is een van jullie ziek of zo?” “Nee. We hadden het over oma…” verzin ik dan snel. “Ja, dat is zielig”, zegt Rosa terwijl ze een stoel naar achteren schuift en erbij komt zitten. “Maar hier is jullie kind om jullie op te vrolijken!”

Lees ook het Dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden