null Beeld

Dagboek Maud 09: “Een trilling bij haar oog verraadt haar zenuwen”

Nadat Maud bij haar heeft aangeklopt, staat ze oog in oog met de minnares van haar man. Zij is echter anders dan Maud zich kon voorstellen.

Ik sta tegenover Lotte, een klein, meisjesachtig type met piekerig haar en een ingevallen gezicht. Degene die een wig tussen Koen en mij heeft gedreven. Bij een rivale had ik me heel wat anders voorgesteld dat dit geknakte vogeltje. “Wil je binnenkomen, Maud?”

Lucifers

Ze stapt naar achteren en maakt een uitnodigend gebaar. Binnen is het schemerdonker en het ruikt er muf, alsof er al dagen niet is gelucht. Op het kleine aanrecht staat een verzameling borden, kopjes, wijnglazen en etensbakjes, op de grond liggen wat oude tijdschriften en kranten. “Ga zitten.” Ze maakt de bank vrij die vol kleren ligt en vraag wat ik te drinken wil. “Dank je, ik heb geen dorst”, zeg ik. “Zou er een lamp aan mogen?” “Tuurlijk, geen probleem.” In plaats van het licht aan te knippen pakt ze lucifers en steekt de kaarsen aan die op tafel staan. Zou de elektriciteit zijn afgesloten? Het valt me ook op dat het behoorlijk koud is binnen. Voorzichtig, alsof ze pijn heeft, gaat ze tegenover mij zitten. “Wat wil je van me weten, Maud?”

Zwanger

Hoewel ik dit goed had voorbereid, lijk ik alle vragen op slag te zijn vergeten. “Eh… is het waar dat je zwanger bent?” Meteen slaat ze haar ogen neer. “Ja, sorry. Dat is ook de reden ik me zo slecht voel. Mijn huisarts zegt dat het Hyperemesis Gravidarum is, een moeilijk woord voor extreme misselijkheid die de hele zwangerschap aanhoudt.” “Ik weet wat HG is, ik ben verloskundige.” Nu richt ze haar blik weer op. “Ach ja, natuurlijk.” Een trilling bij haar oog verraadt haar zenuwen.

“Kun je dan niet beter bij vrienden gaan zitten in plaats van hier in je eentje?” Uit mijn stem klinkt zowaar mededogen, terwijl ik juist afstandelijk wil blijven. “Waarom ben je hier gekomen, Maud?” Irritant dat ze constant mijn naam noemt aan het einde van de zin. “Ik was benieuwd wie die vrouw is die mijn man bij zijn gezin heeft weggerukt.” Mijn verontwaardiging laait op. “Dat heb ik niet gedaan. Sterker nog, ik wilde hem na die ene keer nooit meer zien, juist om hem niet in de problemen te brengen. Ik vond wel dat hij het moest weten.” “En hij wilde zijn verantwoordelijkheid nemen, zeker?” Op haar uitdrukkingsloze gezicht verschijnt een flauw lachje. “Jij kent je man beter dan ik. Ik heb hem niks opgedrongen. Sterker nog, als hij me niet had tegengehouden, had ik voor abortus gekozen. Maar daar is het nu te laat voor.”

Zwakte

Dus Koen heeft haar tegengehouden toen ze abortus wilde plegen. Ik val hier van de ene in de andere verbazing. “Hoe ver ben je eigenlijk?” Door het wollen vest dat ze draagt is geen spoor van een zwangerschap te zien. “Ruim vijf maanden.” Mijn mond valt open. “Is dit al zo lang aan de gang?” “Het is niet meer aan de gang, Maud. Koen heeft me laten zitten. Maar dat is ook beter, hij hoort thuis bij jullie.” Nu ben ik in de war. “Zien jullie elkaar niet meer?” “Nee, al een paar weken niet. Koen kan niet tegen zwakte, dus door die HG is hij afgehaakt.” Pas dan valt het kwartje. Koen heeft het uitgemaakt omdat zij zwak was. Niet omdat hij voor mij wilde kiezen, maar puur uit opportunisme. Dus dat is wat hij bedoelde toen hij zei: “Je gaat me nog meer haten.”

Lees ook het dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden