null Beeld

PREMIUM

Dagboek Maud 15: “Mama, ik heb een mooie plek gevonden voor je”

Iedereen is het erover eens dat het voor Mauds moeder beter is dat ze naar een verzorgingshuis gaat.

Nu we allemaal op 1 lijn zitten, is er nog maar 1 hobbel die we moeten nemen: aan mama vertellen dat ze in een verzorgingshuis gaat wonen. “Doe mij maar weg, als het niet meer gaat!”, heeft ze weleens geroepen. Of ze daarmee een verzorgingshuis bedoelde of gewoon helemaal wég, dat was mij nooit echt duidelijk. Ik maakte er zelfs een grap over: “Ik kan kijken wat je op Marktplaats nog oplevert, mam. Zomaar wegdoen is zonde!”

Daar kon ze toen hartelijk om lachen. Nu valt er weinig meer te lachen en heb ik spijt dat ik er destijds niet serieus met haar over heb gesproken. Het beeld van de kwetsbare vrouw met dat vettige haar die ik vorige week in het verzorgingshuis zag, krijg ik niet uit mijn hoofd. Ze zag haar verblijf daar als een gevangenis en was bang om te worden vermoord. Zo zielig. Is dat mijn moeders voorland?

Koen stelde voor om het mama te vertellen als we met het hele gezin thuis zijn. Dan kunnen we haar met z’n allen ervan overtuigen dat haar nieuwe huis heel leuk is en dat we haar daar vaak komen opzoeken. Ik heb een runderstoofpot gemaakt volgens het Franse recept van mijn moeder, zoals zij het vroeger altijd voor ons maakte. Hoewel mama de laatste tijd niet veel eet, lijkt ze nu van de maaltijd te genieten. Rosa babbelt vrolijk over de kinderen van Juliet en zegt dat ze misschien pedagogiek wil gaan studeren. Julian vertelt dat hij zich later wil specialiseren in kindergeneeskunde. Dat wist ik niet, ik ben er blij mee. Misschien heb ik hem met mijn werk als verloskundige toch een beetje geïnspireerd.

“Kinderen zijn mooi!”, zegt mijn moeder met glanzende ogen. “Ik had vroeger ook kinderen.” De stilte die volgt is pijnlijk voor ons 4, maar niet voor mijn moeder. Ze vraagt opgewekt of ze ook een glas wijn mag. Koen schenkt haar een glas in, en ik denk: nu of nooit! Over een halfuur valt ze in slaap door de wijn en is ons plan om haar te vertellen over haar verhuizing weer niet gelukt. “Mama, ik heb een mooi plek gevonden voor je”, zeg ik. Mijn moeder nipt genoeglijk van haar wijn. “Lekker!” “We denken dat het beter is als je met andere mensen gaat samenwonen, die net zo veel hebben meegemaakt als jij.” “Dan kunnen jullie elkaar over vroeger vertellen”, vult Rosa aan. Mama kijkt op naar Rosa en kijkt dan naar mij. “Ik vind het leuk als je meegaat.” “Ik kan wel mee, maar ik kan niet blijven,” zeg ik. “Maar we komen heel vaak langs hoor, oma.” Dit keer is het Julian die haar moed inpraat. “Bedoelen jullie dat ik weg moet?”

Kennelijk dringt nu pas tot haar door wat we zeggen. “Niet weg, maar naar een ander huis waar goed voor je wordt gezorgd, mama”, leg ik uit. Ze werpt me een kwade blik toe: “Jij ook altijd! Ik ga naar huis.” Onbeholpen staat ze op, waarbij ze haar glas rode wijn omstoot. “Waar is mijn autosleutel?” “Mama, je rijdt al heel lang niet meer. Rosa heeft jouw auto, dat weet je toch?”, zeg ik. Rosa knikt. “Ik ben er heel zuinig op, oma.” Mijn moeder schudt driftig met haar hoofd, niet bij machte om uitdrukking te geven aan haar gevoelens. Ten slotte roept ze zo hard ze kan: “Welterusten!” Dan verdwijnt ze in haar kamer.

Nou, dat ging niet echt goed.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden