null Beeld

PREMIUM

Dagboek Maud 24: “Mam, doe niet zo gek, dat is gevaarlijk!”

De psycholoog heeft Maud geadviseerd haar moeder meer te stimuleren om haar uit haar depressie te trekken.

Natuurlijk ga ik proberen om mama uit haar depressie te halen. Ik wil haar laatste levensfase zo aangenaam mogelijk maken. Als me dat mijn laatste beetje vrije tijd kost, dan is dat maar zo. Gevolg is wel dat ik constant ruzie heb met Koen. Terwijl ik aan mama voordoe hoe ze een appel schilt en de tafel dekt, stoort hij me de hele tijd met onnozele vragen als: “Weet je of we nog koffiepads hebben?” “Hoe laat komt de post meestal?” “Op welke dag wordt de groene kliko ook alweer geleegd?”

“Ik zou Julian dat boek sturen, maar ik heb zijn adres niet.” “Heb jij postzegels?” Misschien dat het me eerder niet opviel, maar nu word ik er gek van. Ik kan het niet meer opbrengen om vriendelijk te reageren, waardoor hij op een bepaald moment roept: “Nou zeg, je kunt wel merken dat jij in de overgang bent!” “Dat heeft hier niets mee te maken!” reageer ik fel. “Je zei het laatst zelf toch?” “Dat ging over iets anders, Koen! Ga iets voor jezelf doen. Koop een boot!”

Mopperend loopt hij weg, pakt zijn jas en vertrekt. Pas tegen het avondeten komt hij weer thuis. Geen idee waar hij al die tijd heeft uitgehangen. Als ik ernaar informeer, mompelt hij dat hij een beetje heeft rondgereden. Waarschijnlijk is hij daadwerkelijk naar boten gaan kijken. De laatste tijd heeft hij het er steeds vaker over. Ach, een watermens moet je niet aan land proberen te houden, ook al was hij er nog zo van overtuigd dat hij nooit meer wilde varen. Met mama gaat het volgens mij wat beter. Tijdens het avondeten is ze spraakzamer dan ooit. Ze vertelt dingen waar geen touw aan vast te knopen is, maar ze heeft in elk geval weer praatjes.

Koen is door die paar uur alleen ook opgeknapt en kletst gezellig met haar mee. Het lijkt zelfs of mijn moeder een beetje met hem aan het flirten is. Zo grappig. Nu ze weer een appel kan schillen, wil ze ook na het eten een appeltje. Koen ruimt de tafel af en ik zit naast haar om erop toe te zien dat er geen ongelukken gebeuren. Als ik haar complimenteer dat ze het zo goed doet, zegt ze plotseling heel vijandig tegen mij: “Jij wilt hem afpakken!” “Nee hoor, mam,” reageer ik. “Eet hem maar lekker zelf op.” “Ik zie het heus wel. Maar die appel is van mij!”, zegt ze nog bozer. “Mama, rustig maar, ik hoef hem niet. We hebben er trouwens genoeg.” “Houd je handen dan van de mijne af!” Nu steekt mijn moeder het aardappelschilmesje dreigend naar me uit. “Mam, doe niet zo gek, dat is gevaarlijk!”

Ik pak haar bij haar pols beet en probeer haar arm naar beneden te drukken. Het verbaast me hoe sterk ze nog is. Op dat moment komt Koen nietsvermoedend de keuken binnen en begint ze tegen hem te schreeuwen. “Zeg jij er dan iets van! Zeg het dan!” “Wat moet ik zeggen, Babs?” “Mama, geef me dat mes!” “Dat wij verliefd zijn!”, roept mijn moeder. Ik kijk verbaasd om naar Koen. Hij lijkt helemaal niet te schrikken van wat ze zegt. “Dit beweert ze al een hele tijd”, zucht hij. “Mam, Koen is mijn man.” “Niet!” zegt ze, waarbij ze fel met het mesje naar mij uithaalt.

Lees hier ook het Dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden