null Beeld

Dagboek Maud 31: “Ik kan niet geloven dat dit mijn zusje is”

Maud is haar moeder kwijt. Het blijkt dat haar zus Juliet haar heeft opgehaald.

Ik heb me de hele dag zo opgewonden over de actie van Juliet dat ik me op niks kan concentreren. Zelfs een werkverslag schrijven – wat ik normaal met twee vingers in mijn neus doe – lijkt een bijna onmogelijke opgave. Hoezo heeft Juliet mama zomaar meegenomen? Oké, ze heeft een briefje op tafel gelegd, maar ze had me toch ook een appje kunnen sturen? Ik kan zien dat ze al uren niet meer op Whatsapp heeft gekeken.

Als Koen thuiskomt, vaar ik meteen tegen hem uit dat het belachelijk is, dat ze dit echt niet kan maken en dat ik erover denk om het contact met haar te verbreken. Koen vindt dat ik me moet inhouden. Ik weet nog helemaal niet wat precies de reden was dat mijn zus mama heeft meegenomen, en ze had me per slot van rekening wel proberen te bereiken. Tegen 5 uur ’s middags – mama is dan al vanaf 12 uur weg – komt ze eindelijk aankakken. Ik heb Koen moeten beloven om haar eerst een kans te geven het uit te leggen voor ik tegen haar tekeerga. “Kom maar, mama. Je bent weer thuis”, zegt ze terwijl ze mijn moeder mee naar binnen brengt. “Kijk, Maud is er ook!”, zegt ze zogenaamd verbaasd.

“Ja, Maud woont hier”, zeg ik cynisch, wat me onmiddellijk een boze blik van Koen oplevert. “Zal ik koffie maken?”, vraagt Koen. “Nee, ik ga meteen weer”, zegt mijn zus. “Nou, ik dacht het niet”, reageer ik fel. “Ga zitten.” “Maud, ik moet echt naar huis. Marcel denkt dat ik de hele dag naar de sauna ben geweest…” “Dat kan me niet schelen, ik wil dat we praten.”

Mama is ondertussen stilletjes naar haar kamer doorgelopen en trekt de deur achter zich dicht. “Melk, suiker?” vraagt Koen. Juliet kijkt hem vijandig aan en richt zich dan tot mij.

“Ik wil wel praten, maar niet met hem erbij.” Koen heft zijn handen in de lucht. “Ik ben al weg!” Stijfjes gaat Juliet aan de keukentafel zitten. Ik schenk twee glazen water in en ga bij haar zitten. Ik voel mijn kwaadheid enigszins wegebben. “Goed, vertel maar.” Ze haalt haar schouders op. “Ik probeerde je te bellen. Dus toen heb ik een briefje op tafel gelegd.” Ik zie dat haar onderlip trilt. “Wie probeer je nou voor de gek te houden, Juul?” Ik kan niet geloven dat dit mijn zusje is, dat nu zo ver van me afstaat dat het lijkt of ze een vreemde is.

“Niemand. Maar het is ook mijn moeder.” Haar hoofd schokt van de spanning. “Natuurlijk is ze ook jouw moeder, en ik probeer al jaren niks anders te doen dan jou ook te betrekken in haar leven, maar jij…” Plotseling begint ze te huilen. Geen stille tranen, maar met geluid en hevig schokken. Ik kan niet anders dan medelijden met haar voelen. Ik loop om de tafel heen om mijn arm om haar heen te leggen. “Hé, zusje van mij…” “Nee, niet te dichtbij, corona…” Ik neem wat afstand en zie hoe ze wanhopig probeert het huilen te stoppen. Hoe ze haar steeds opnieuw overlopende tranen aan haar mouw afveegt. “Sorry, sorry.” Ze staat op. “Ik moet gaan.” “Nee, je gaat niet”, zeg ik stellig. “Eerst vertel je mij wat er is.”

Dan kijkt ze me voor het eerst recht aan en zegt: “Marcel zegt dat ik moet kiezen tussen mama en hem.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden