null Beeld

Dagboek Maud 32: “Uit onderzoek blijkt dat de mantelzorg meestal op de vrouw neerkomt”

Juliet heeft huilend tegen Maud gezegd dat haar man wil dat ze kiest tussen haar moeder en hem.

Waar ik me het meest over opwind, is niet dat Marcel mijn zus dwingt een keuze te maken tussen hem en mama, maar dat Juliet twijfelt wat ze moet doen. Natuurlijk ga je niet zomaar je huwelijk aan de kant schuiven, maar het feit dat hij dit aan haar vraagt is toch alleen al een reden om te gaan scheiden, of ben ik nou gek? Ik heb het er uitgebreid met Koen over. Hoewel hij Marcel altijd een arrogante bal heeft gevonden, is hij hier niet zo uitgesproken over. “Dit hele probleem heeft onze scheiding toch ook gedeeltelijk in de hand gewerkt”, zegt hij.

“Het heeft ervoor gezorgd dat wij van elkaar vervreemdden, maar jij hebt me nooit gedwongen om te kiezen”, antwoord ik. Volgens Koen ligt vervreemding altijd op de loer als het probleem niet bij de wortels wordt aangepakt. Het is mannentaal voor: als jij niet iets doet aan de situatie met je moeder, dan kan het zomaar weer misgaan tussen ons. Dus nu ben ik niet alleen boos op Marcel maar ook op Koen. Pff, dit is zo ingewikkeld allemaal. Als het zijn moeder zou zijn, was het een stuk makkelijker. Ten eerste zou een vrouw haar man nooit dwingen te kiezen tussen haar en zijn moeder. Ten tweede zou de vrouw ook in dat geval het meeste werk op zich nemen, maar dan zou haar man er niet over klagen dat hij minder aandacht krijgt. Dit klinkt als een beschuldiging naar alle mannen toe, en ik realiseer me dat dit onterecht is voor de mannen die wel veel voor hun moeder over hebben – ik denk aan Hugo Borst. Maar uit onderzoek blijkt dat de mantelzorg meestal op de vrouw neerkomt.

Samen met Juul en mama wandel ik door het park. Omdat lange stukken lopen steeds lastiger wordt voor mama hebben we haar in een rolstoel gezet. Ze lijkt te genieten van de buitenlucht en kijkt met een vage glimlach om haar mond voor zich uit. “Hoe moet het nu?”, vraag ik zacht aan Juul. “Hebben jij en Marcel het er nog over gehad?” Juul kijkt even naar mama om te checken of ze niet meeluistert, maar ik weet dat ze ons niet eens kan horen door de afstand en de buitengeluiden. “Marcel blijft bij zijn standpunt dat hij ons – en met name jou – onrealistisch en koppig vindt.”

Ik voel meteen woede opkomen en zeg: “Hij heeft geen idee. Zijn moeder is er al jaren geleden met een hartaanval tussenuit gepiept, toch?” Mijn zus knikt. “Hij had nooit een warme band met haar.” “En dus moeten wij het advies aannemen van iemand die geen idee heeft wat moederliefde is?” Juliet kijkt me aan met een verwrongen gezicht van dagenlang piekeren. “Ik ben het niet met Marcel eens, maar ik vind wel dat er iets moet gebeuren. Ondanks corona moet mama naar een verzorgingstehuis.”

Het lukt me nauwelijks om mijn geluid te dempen, zodat mama niet hoort wat ik zeg: “Jij kunt dit vinden, net als Marcel en Koen. Maar om mama naar een verzorgingstehuis te doen tijdens een pandemie is hetzelfde als iemand die niet kan zwemmen naar een gebied met overstromingen sturen. Dat snap je toch zelf ook wel?” “Overal zit een risico aan, maar dit is een onhoudbare situatie, Maud.” Ik duw mama sneller vooruit. Ze slaakt een klein gilletje. “Kom mama, wij gaan alleen verder.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden