null Beeld

Dagboek Maud 33: “Ik gun het Suus niet dat ze me ziet huilen”

Iedereen lijkt het erover eens te zijn dat Babs naar een verzorgingshuis moet. Behalve Maud.

Lees ook het Dagboek van Koen.

"Ik ben met Suus gaan lunchen – zo fijn dat dit weer kan! Koen past op mama. Hij lijkt zich te hebben neergelegd bij de situatie en is weer een stuk vrolijker. Ook als ik iets aan hem vraag, zegt hij de laatste weken steeds: “Geen probleem.” Alsof alles wat uit mijn mond komt een probleem zou zijn. Nou ja, ik ben in elk geval blij met zijn optimisme. Hij ziet er ook goed uit, lekker bruin door de zon en hij is wat afgevallen. Logisch als je de hele dag in de zon op een boot aan het werken bent."

"Suus is nog steeds zó gelukkig met Dave. Ook al is hij niet helemaal gezond, ze genieten van elke dag. Ik vind het heerlijk om mijn vriendin zo te zien stralen. Ik eet een salade met verse groenten en noten, zelf wil ik ook wel wat kilootjes kwijt. Het is dus echt waar dat vrouwen in de overgang van niks dikker worden. Irritant!

Suus is een hele tijd aan het woord over hoe ze de coronatijd heeft overleefd met Dave, en dat ze nu volop vakantieplannen aan het maken zijn. Dave wil zich niet laten beperken door corona, ondanks zijn kwetsbaarheid. Dan legt ze haar bestek neer, neemt een slok van haar spa en vraagt hoe het nou écht met mij gaat.

Ik moet lachen, want ze zegt het op een manier alsof het niet goed kan gaan met mij. Dus ik vertel over Koen en zijn boot, over Juliet die in een lastig pakket zit met haar man Marcel en over mijn pogingen om meer professionele mantelzorg te krijgen. Suus knikt en luistert. Als ik uitgepraat ben, zegt ze: “Kijk, daarom vraag ik hoe het écht met je gaat. Je zus doet nog steeds weinig om te helpen. Koen is nog steeds de hele dag in een haven en jij rent je nog steeds rot tussen je werk en je moeder. En je bent nog steeds aan het proberen om meer mantelzorg te krijgen. Kortom: er is niks veranderd.”

Zonder dat ik weet waarom voel ik me aangevallen. “Misschien niet nee. Maar toch sta ik er nu een stuk positiever in.” “Omdat je alles op je eigen manier doet en iedereen zich daarbij heeft neergelegd?” Ik schiet meteen uit mijn slof. “Nou ja, zeg! Waarom doe je zo onaardig? Je weet toch zelf ook dat het schipperen is zo lang mama…” Ik maak mijn zin niet af. “Zolang je moeder leeft? Bedoelde je dat?”

Zonder iets te zeggen sta ik op en loop naar het toilet. Ik doe mijn best om de tranen weg te zuchten, ik gun het Suus niet dat ze me ziet huilen. Waarom krijg ik toch zo veel tegenwerking van iedereen? Waarom nodig ik mensen kennelijk uit om kritiek op mij te leveren? Als ik me herpakt heb en terug het restaurant in wil lopen, komt Suus me al tegemoet. “Maud, gaat het?”

“Ja, prima. Zullen we afrekenen? Ik moet zo weer thuis zijn.” Ik probeer langs haar heen te lopen, maar ze houdt me tegen. “Ik zeg dit niet om je te kwetsen, Maud. Ik zeg dit omdat ik wil dat je eerlijk tegen jezelf bent. Want al zou ik iets anders willen zeggen: je ziet er niet goed uit. Ik ken je lang genoeg om te weten dat het ook niet goed met je gáát.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden