null Beeld

Dagboek Maud 41: “Ik kan er niet meer tegen dat mama elk moment kan ontsnappen”

Maud dacht dat haar moeder zich niets zou herinneren van de ontsnappingspoging waarbij ze gewond is geraakt. Maar kennelijk beseft Babs toch dat ze thuis wordt opgesloten.

Lees ook het Dagboek van Koen.

We moeten op zoek naar een verzorgingshuis voor Babs als ze het ziekenhuis uit mag. Revalidatie is niet nodig volgens de arts. In de eerste plaats omdat ze fysiek aardig goed herstelt, in de tweede plaats omdat ze op korte termijn naar een verzorgingshuis zal gaan waar ze alle hulp zal krijgen om weer te gaan bewegen. De hechtingen in haar benen trekken pijnlijk bij het lopen. Maar als ze te lang in bed blijft liggen, zal lopen steeds lastiger worden. Er zal dus hoe dan ook geoefend moeten worden.

Nu we het er in onze kleine familie over eens zijn dat mama naar een zorginstelling gaat, zijn we weer beland in het doolhof van afkortingen van de zorg in Nederland. Eerst moeten we een WLZ-indicatie (Wet langdurige zorg) hebben zodat mama op de wachtlijst kan bij verzorgingshuizen. Deze aanvraag kun je doen bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg), online of schriftelijk. Het CIZ beoordeelt of we recht hebben op een WLZ en welk zorgprofiel daarbij hoort. Zij bepalen dus of mama ‘slecht’ genoeg is voor die langdurige zorg, en wat ons nieuwe PGB (Persoonsgebonden budget) wordt. Eerder had ze een WMO-indicatie gekregen vanuit de gemeente, maar dat is inmiddels alweer ruim een jaar geleden. De casemanager die in coronatijd niet langer kwam, kan ons wegwijs maken en helpen bij de aanvragen, maar doet dat het liefst online.

De klinisch geriater die haar behandelt, zegt dat we een aanvraag kunnen doen voor een Wzd (Wet zorg en dwang) om een opname te forceren, als mama zich hevig verzet tegen verhuizing naar een gesloten verpleeghuis. Alsof het nog niet ingewikkeld genoeg is. De arts meent dat het verstandiger is om haar tijdelijk weer naar huis te laten gaan en van daaruit alles te regelen. Niet alleen omdat de overgang voor mama – en ons – anders best groot is. Maar ook omdat ze bij een spoedopname misschien in een verzorgingshuis terechtkomt dat niet onze voorkeur heeft en dat misschien ver weg is omdat er lange wachtlijsten zijn. Ik vraag hem hoe het kan dat de wachtlijsten nog steeds lang zijn terwijl er veel plekken zijn vrijgekomen door hogere sterfte. Dit heeft volgens hem te maken met het feit dat veel verzorgingshuizen door de coronacrisis geen extra patiënten meer aannamen en omdat veel familieleden van mensen die eerder naar een verzorgingstehuis zouden gaan, toch besloten dit uit te stellen. Tegelijkertijd hebben ze hun plek op de wachtlijst niet opgegeven.

De geriater noemt ook de dreiging van een nieuwe lockdown. Als het aantal besmettingen blijft groeien, worden verpleeghuizen waarschijnlijk als eerste gesloten. Hij wijst ons op de mogelijkheid van intensieve thuiszorg, iets waar onze moeder voor in aanmerking zou komen. Dit wijzen we van de hand. Ik kan niet meer tegen al die wisselende mensen die steeds in mijn huis zijn. En ook niet tegen de dreiging dat mama elk moment het gas aan kan zetten, snoeren door kan knippen of ontsnappen. We lossen het nog wel een paar weken zelf op, in de hoop dat we met de urgentieverklaring van de geriater snel een plekje krijgen in een tehuis van onze voorkeur. Op hoop van zegen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden