null Beeld

Dagboek Maud 42: “Plotseling ruik ik iets: ‘Mama, heb je gepoept?’”

Babs komt net uit het ziekenhuis, nadat ze zich ernstig had verwond tijdens een ontsnappingspoging uit het huis.

Lees ook het Dagboek van Koen.

“Wat vind je ervan, mam, dat je weer thuis bent?”

“Mooi huis!” zegt mijn moeder bewonderend. “Wonen jullie hier al lang?”

Juliet en ik zijn net met mama uit het ziekenhuis gekomen. Koen heeft zijn eerste zeiltocht met gasten, dus hij kon er niet bij zijn. Natuurlijk baalde ik daarvan, maar toen stelde Juliet spontaan voor dat zij wel een paar dagen in huis kon komen. Mark, haar man, zou zolang op de kinderen passen.

“Wil je liggen mam, of kun je nog even blijven zitten?” vraagt mijn zus. We hebben haar bed in de woonkamer gezet zodat ze wat minder alleen in haar kamertje ligt.

“Zitten.” Ze zuigt aan het rietje van de kinderbeker met limonade.

“Mmm, lekker.” Ze maakt een opgetogen indruk.

“Hoe voel je je, mam?” Mijn zus buigt zich naar haar toe en raakt even haar arm aan.

“Lekker!” zegt mama weer.

“Heb je nog ergens pijn?”

Ik heb de neiging om meteen commentaar te geven, maar ik houd mijn mond.

“Lekker!”

“Wat heerlijk mam. Dat ziekenhuis was maar niks, hè?”

“Lekker”, herhaalt ze zichzelf weer.

Plotseling laat ze een harde wind die haar zelf verbaasd doet omkijken. Mijn zus en ik lachen.

“Lekker!” zeg ik. Waarop mijn moeder ook lacht.

“We gaan even de televisie aanzetten, en dan gaan we alvast koken. Het begint al echt weer te worden voor stamppot, en dat komt goed uit want dat is je lievelingseten.” Ik sta op om naar de keuken te gaan.

“Wil je andijviestamppot?” vraagt Juliet met haar gezicht vlak voor mama’s hoofd. Als mama niet direct antwoord geeft, herhaalt ze haar vraag nog een keer.

Nu kan ik me toch niet meer inhouden. “Je moet het niet vragen, maar gewoon stellen. Dat is net als met kleine kinderen, constant dingen vragen is verwarrend voor ze.”

“O? Ga jij me weer vertellen hoe het moet?”

“Ja, dat is precies wat ik doe, omdat ik inmiddels weet hoe het werkt.”

“Denk je dat ik niks weet?”

“Luister naar jezelf Juliet, je doet het ook naar mij. Als je van alles een vraag maakt en dan boos wordt omdat je niet eens het antwoord kunt verdragen, is dat superirritant. Voor mama, voor mij en waarschijnlijk ook voor je kinderen. Ik ga koken.”

“Bitch”, hoor ik haar achter me mompelen.

Wat mama vervolgens herhaalt: “Bitch.”

Dit worden gezellige dagen. In het ziekenhuis leek het nog zo veelbelovend en ging alles soepeler tussen ons. Nou ja, laat maar even gaan. Misschien zijn we allebei ook moe van de afgelopen weken.

Aan tafel geeft Juliet mama kleine hapjes eten. Ik twijfel of ik moet zeggen dat het beter is om mama zelf te laten eten, zodat ze haar motoriek en haar spierkracht blijft oefenen.

“Lekker, mama?”

“Hmm”, doet ze met volle mond.

Plotseling ruik ik iets: “Mama heb je gepoept?”

Juliet springt er direct bovenop. “Haha, nou doe je het zelf ook. Je stelt zelf ook een vraag.”

“Ja, omdat ik geen zin heb om met mijn neus in de buurt te komen. Maar als jij dat wel wil, ga je gang.”

Juliet wil zich niet laten kennen en schuift haar stoel naar achteren om zich voorover te buigen. “Ja, dat is duidelijk”, zegt ze. “Maar dat moet jij echt oplossen met jouw ervaring hoor, Maud.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden