null Beeld

Dagboek Maud 43: “Ze ziet er zo eenzaam uit dat ik er misselijk van word”

Juliet en Maud hebben de afgelopen dagen samen voor hun moeder gezorgd die net uit het ziekenhuis is.

Lees ook het Dagboek van Koen.

De geur van te lang gekookte boontjes slaat ons in het gezicht als we via twee beveiligde deuren op de gesloten afdeling van het zorgcentrum komen. Juliet rijdt de rolstoel met onze moeder naar de balie. Ik zie dat mama probeert te bevatten waar ze is beland. “Welkom!” zegt de stevige vrouw achter de desk. “Ik verwachtte u al. En u bent Babs, toch?”

“Jazeker”, zegt mama plots daadkrachtig. Ze wil zelfs overeind komen om een hand te geven.

“Blijft u toch lekker zitten, mevrouw!”, zegt de vrouw, die zich voorstelt als Loretta. “Op zich mag ze er wel uit hoor”, zeg ik. “Wat beweging is goed voor je, mam.”

Met mama tussen ons in lopen we langzaam achter Loretta aan die ons een rondleiding geeft. “Hier is de gemeenschappelijke ruimte.” Er klinkt vrolijke salsamuziek en er worden slingers opgeruimd door een paar medewerkers. “We hebben net de Spaanse week achter de rug, met tapas en sangria. Gelachen joh!” Energiek loopt ze verder. “We hebben als het ware verschillende woongroepen”, legt ze uit. “Elke woongroep bestaat uit acht à negen bewoners. Komt u maar verder.” Met een pasje opent ze een deur die toegang geeft tot een woongroep. “De groepen hebben allemaal een eigen naam, dit is het Kwebbelnest. Begrijpt u dat, Babs? Hier wordt wat afgekwebbeld!” Loretta lacht hard.

Samen dansen

Als vanzelf verschijnt ook een lach om mijn moeders mond. “Ja, ja”, zegt ze. “Ja, ja.”

“U weet toch wat kwebbelen is?” Loretta maakt happende mondjes van haar handen. “Bla, bla, bla.”

Ook dit vindt mama heel grappig. “Bla bla bla”, doet ze haar na. We komen in een woonkamer met open keuken waar een vrouw staat te koken. “Goedemiddag!”, zegt ze. “Kijk eens mensen, we hebben bezoek!” Aan tafel zitten vijf oude mensen. Een man heeft een babypop op schoot die hij zacht over het hoofd aait. “Hallo samen!”, zegt Loretta.

“Zo, lekker dan”, zegt een man, “Eerst zien we niemand en nu krijgen we bezoek.”

“Gezellig toch, meneer De Vries?”

“Dat is het zeker!”, zegt meneer De Vries. “Zolang ze maar knap zijn. Dan ga ik ermee dansen.”

“Dans maar met mij”, zegt Loretta.

Meneer De Vries staat meteen op en pakt Loretta galant beet. “Een, twee, drie, een, twee, drie...”

“Dat ziet er gezellig uit, mam”, zeg ik tegen mijn moeder. “Met die man wil je vast ook weleens dansen.” Mijn moeder knikt vagelijk.

Eenzaam

“Kom, dan laat ik jullie de kamers zien.” Loretta gaat ons voor door een lange gang waar allemaal deuren op uitkomen. Een van de deuren staat open. In de kamer zit een vrouw met gebogen hoofd. “Doe maar niet, doe maar niet, doe maar niet”, fluistert ze onafgebroken. Ze ziet er zo eenzaam uit dat ik er misselijk van word. Bij de vijfde deur gaat Loretta naar binnen. “Deze kamer is net vrijgekomen.” Er hangen nog foto’s aan de muur van de vorige bewoner. “Het uitzicht op de stad en daarachter de weilanden is prachtig, vindt u niet?”

We kijken samen met mama door het raam. “Ver”, zegt ze. “Zou je hier wel willen wonen, mam?”, vraag mijn zus.

“Waar, daar?” Ze wijst naar het uitzicht.

“Nee, hier in de kamer.”

Mama kijkt verbaasd om zich heen. “Nee, hier woont al iemand anders.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden