null Beeld

PREMIUM

Dagboek Maud 45: “Onze kinderen en mijn zus zingen vrolijk mee, maar ik kan mijn tranen niet meer tegenhouden”

Maud heeft een onbestemd gevoel. Niet alleen omdat haar moeder naar een verzorgingshuis gaat, ook omdat Koen en passant opmerkte dat het misschien te laat was voor hen.

Lees ook het Dagboek van Koen

Vanwege de coronamaatregelen mogen er maar twee mensen mee om mama naar het verzorgingshuis te brengen. Toch hebben we een klein afscheidsfeestje georganiseerd thuis. Iedereen is er behalve mijn zwager Mark. Hij had zogenaamd geen tijd, zei mijn zus. Maar nadat hij zich zo misdragen heeft – mijn zus moest kiezen tussen hem of mijn moeder! – was hij niet eens welkom geweest.

We hebben slingers opgehangen en taart in huis gehaald. Ik heb er wel nadrukkelijk op gewezen dat iedereen afstand moet bewaren. We moeten niet hebben dat mama corona krijgt en het hele tehuis besmet. De stemming is geforceerd vrolijk. We hebben mama’s lievelingsmuziek opgezet en Julian en Rosa zingen de Franse chansons luidkeels mee: “Non, rien de rien…” “Jullie zijn toch veel te jong om dat liedje te kennen?”, vraagt Juliet als ze uitgezongen zijn. “Dat zong oma altijd”, vertelt Rosa. “Dan liepen we naar de speeltuin of de kinderboerderij en dan ging ze weer. Weet je nog, oma?” “Hoe ging die andere ook alweer?”, zegt Julian. “Je weet wel, over amour.”

“O ja, wacht even.” Rosa zoekt op haar smartphone. “Let op.” Chanson d’amour klinkt door de kamer. Overdreven zingen broer en zus mee, vooral hun “ratatatata” tussendoor leidt tot hilariteit. Ook Julians vriend en de kleintjes van mijn zus doen mee. Mama zit zichtbaar te genieten. Ik loop naar de keuken voor nog wat drankjes en hoor ineens een stem in de wc. Ik kom dichterbij. Zit Koen nou stiekem op de wc te bellen? “Nee, dat snap ik”, hoor ik hem zeggen. “Maar ik weet niet of het lukt. Het is allemaal zo heftig. Ja. Ja.” Ik voel een steek in mijn buik. Met wie is hij aan het bellen? In een impuls klop ik op de deur. “Koen, wat doe je?” De wc wordt doorgetrokken. “Ik kom eraan”, roept hij. “Er belde een klant.” Met een verhit hoofd komt hij uit de wc. “Je neemt toch niet op als je op de wc zit?” “Nee, tuurlijk niet. Ik was al klaar en Maarten had al een paar keer geprobeerd mij te bereiken. Hier, kijk zelf maar.” Hij houdt zijn telefoon omhoog met daarop de lijst recente contacten.

Waarom laat hij die aan mij zien? Alsof ik hem niet zou geloven. Rosa verschijnt in de gang. “Komen jullie? We hebben nog een liedje gevonden uit jullie tijd.” Ze loopt voor ons uit de kamer in en zingt mee met de rest: “Non, non, rien n’a changé, tout, tout a continué, hey toet!” Ik geloof dat zelfs mama probeert mee te zingen, Juliet staat te swingen en Koen, die achter mij de woonkamer binnenkomt, doet overdreven vrolijk mee. Ik heb een raar gevoel. Alsof op dit moment ons leven uit elkaar valt.

“Nog een laatste!” Juliet pakt Rosa’s telefoon en zoekt een liedje op. Ik kijk naar Koen, die mijn blik voelt en traag zijn gezicht naar me toe draait. De eerste klanken klinken terwijl wij elkaar blijven aankijken. “C’est un beau roman, c’est une belle histoire”, zingt Michel Fugain. Onze kinderen en mijn zus zingen vrolijk mee, maar ik kan mijn tranen niet meer tegenhouden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden