null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Dagboek van een coronatestlijn-telefoniste: “Ik hoor haar stem overslaan en er rolt een traan over mijn wang”

Het verborgen leed achter de deuren van huizen waar corona heerst. Het verdriet, de eenzaamheid, de onmacht. Maar ook het geluk wanneer blijkt dat je géén corona hebt. Als callcenter-medewerker bij de coronatestlijn hoort Petrie (50) alle emoties voorbij komen. Zij mag het goede of slechte nieuws na een coronatest brengen. Voor haar is elke werkdag er dan ook eentje met een lach en een traan. Petrie neemt ons vanaf nu elke week mee in haar werk. 

Het is maandagochtend en mijn dienst vandaag begint al vroeg. Met een thermoskan vol verse gemberthee loop ik naar mijn studio in de tuin. Het is nog donker buiten. Binnengekomen steek ik wat kaarsjes aan om het gezellig voor mezelf te maken. Om 08.00 uur stipt log ik in en al direct krijg ik het ene telefoontje na de andere.

Maandagochtend is altijd spitsuur op de coronatestlijn. Op de een of andere manier wachten mensen toch vaak nog het weekend af voordat ze bellen om een coronatest in te plannen. Ik spreek een moeder die voor haar puberdochter een afspraak wil maken. Haar dochter heeft afgelopen weekend voor het eerst gezoend en nu blijkt haar vriendje corona te hebben. Ik spreek ook een bezorgde zwangere vrouw, een lieve opa van 81 jaar en een student waarbij er een corona-uitbraak is losgebarsten in het studentenhuis.

Happy calls

En dan is het tijd voor de ‘happy calls’, zoals wij dat noemen. We mogen burgers gaan bellen die een negatieve uitslag hebben. Een negatieve uitslag betekent positief nieuws. Al snel heb ik Hanneke aan de lijn. Hanneke is 69 jaar. Ik hoor aan haar stem dat ze het heel spannend vindt dat ik haar bel. Snel vertel ik haar het goede nieuws. Ze slaakt een zucht van opluchting. ‘Ik heb de hele ochtend zitten wachten op je telefoontje’, vertelt Hanneke. ‘Ik zit helemaal alleen in onze stacaravan op de camping. Na mijn bestraling heb ik nog maar 60% longinhoud over en val ik dus onder de risicogroep. Mijn man is thuis, hij heeft corona.’

Het gaat niet goed met haar man. Hun zoon is veel bij hem, verzorgt hem dagelijks en laat de hond uit. Schoondochterlief brengt bakjes met eten en verzorgt de plantjes. ‘Ze proberen gepaste afstand te houden, maar komen toch in dat huis waar corona is hè’, zegt Hanneke. ‘Daarom komen ze niet bij mij. Ik snap dat wel hoor en vind het ook heel lief wat ze doen, maar ik mis iedereen zo erg. Gewoon even een kopje koffiedrinken samen is ineens heel speciaal geworden als dat niet meer zo gewoon is.’ Ik hoor haar stem overslaan. En ineens rolt er een traan over mijn wang. Voordat ik het weet hoor ik mezelf zeggen dat ik haar eenzaamheid begrijp, dat ik vanavond een kaarsje aan ga steken voor haar en hoop dat ze snel weer samen met haar man mag zijn.

Koffie met een traan

Mijn mobiel laat een piepje horen. Ik kijk op mijn scherm en zie een WhatsApp-bericht van mijn dochter. ‘Mam, hoe laat heb jij een korte pauze? Dan zorg ik dat de koffie klaar staat. Gaan we samen even een bakje doen, vind ik zo gezellig namelijk.’ En weer rolt er een traan over mijn wang. Nu een traan van geluk met het besef dat de kleine, simpele dingen in het leven zo enorm kostbaar zijn.

Om privacyredenen zijn de namen uit dit stuk gefingeerd.

null Beeld

Petrie van Dorp (50) heeft een relatie met Peter, twee dochters (30 en 21), een zoon (18), een hond en een kat. Ze is auteur en columnist. Sinds een paar maanden werkt ze ook als callcentermedewerker bij de coronatestlijn. Gewoon, omdat ze graag haar steentje wil bijdrage aan de maatschappij. Elke week deelt Petrie haar ervaring op Libelle.nl.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden