Dagboek van een coronatestlijn-telefoniste:
Dagboek van een coronatestlijn-telefoniste: "Vroeger hoefde je je niet te laten testen wanneer je hooikoorts had"Beeld Getty Images

Dagboek van een coronatestlijn-telefoniste: "Vroeger hoefde je je niet te laten testen wanneer je hooikoorts had”

Het verborgen leed achter de deuren van huizen waar corona heerst. Het verdriet, de eenzaamheid, de onmacht. Maar ook het geluk wanneer blijkt dat je géén corona hebt. Als callcenter-medewerker bij de coronatestlijn hoort Petrie (50) alle emoties voorbij komen. Petrie neemt ons vanaf nu elke week mee in haar werk.

In mijn directe omgeving hoor ik steeds vaker mensen zeggen dat ze de eerste lockdown als positief hebben ervaren. Met name omdat de sociale verplichtingen daardoor minder waren geworden, er minder reistijd was door het thuiswerken en in de agenda’s stonden ineens compleet lege weekenden zonder sportclubs en borrels.

“We hebben eindelijk weer een beetje me-time terug,” zei een vriendin toen.

“Wat lieten we ons ook opjagen en wat gingen we versnellen in ons eigen leven. En dat is nou juist wat ik denk wat we niet moeten doen. Hoe harder je gaat, hoe sneller je wegrent van je eigen leven. Heerlijk deze lockdown.”

Dezelfde vriendin klaagt nu, bijna een jaar later, over een saai leven. Het alleen op de bank zitten in dezelfde ruimte als waar ze overdag haar online sessies geeft breekt haar op. “Neem een hondje,” stelde ik haar voor. “Die zorgt er wel voor dat je in ieder geval van de bank af komt en naar buiten moet. Naast het feit dat je niet meer alleen bent.” Maar dat wilde ze niet, dat zou haar te veel beperken wanneer vroeger weer terug zou komen en ze weer kan gaan reizen. En ja, dat snap ik dan ook wel weer.

Vroeger

“De balans is weg,” zei Loes laatst. Tijdens mijn middagdienst op de coronatestlijn belde ik Loes om haar te vertellen dat ze een negatieve uitslag had van haar coronatest. Had ze wel verwacht, zei ze. “Ik heb hooikoorts. Al jaren. Vroeger, in de normale wereld, hoefde je je niet te laten testen wanneer je hooikoorts had.”

Vroeger… het klinkt alsof mijn oma het over haar jeugd heeft maar vroeger betekent tegenwoordig gewoon vorig jaar.

“Vroeger konden we verjaardagen vieren met familie en buren, gingen we op vakantie met het gezin en kon de jeugd feesten op een festival,” gaat Loes verder. “Deze sociale contacten heeft een mens gewoon nodig om de chaos waar de wereld zich nu in bevindt te kunnen compenseren en hierdoor een balans te vinden om fijn te kunnen leven.” Ik hoor haar zuchten.

Ons gesprek valt stil. Ik overweeg of ik hier wel of niet op zal gaan reageren. Maar als agent moet je tenslotte wel de regie van het gesprek in handen houden, dus ik besluit om toch nog even wat liefde over de lijn te verspreiden.

“Weet je wat ik denk wat we moeten leren Loes? We moeten leren om wat gevoeliger te zijn voor de stem van binnen. Want deze stem kan vertellen wat waarheid en onwaarheid is en wat verwarring en wat chaos is. We moeten leren te luisteren naar de stem van de waarheid die in je zit en daardoor vindt je meer balans terug.”

Loes en ik kletsen nog even door en nadat we hebben opgehangen krijg ik direct Anne-Claire aan de lijn. Ook zij is negatief getest.

“Dat dacht ik al,” hoor ik haar zeggen en merk dat ze de verbinding al wil verbreken.

“Ho wacht Anne-Claire, ik moet je nog even een aantal vragen stellen zodat ik je de juiste leefregels mee kan geven.”

“Voor een aantal vragen heb ik geen tijd hoor, ik sta op het schoolplein en moet mijn dochter ophalen.” Anne-Claire verbreekt de verbinding.

Beduusd staar ik naar mijn beeldscherm. Schoolplein? Maar als je in afwachting bent van een testuitslag mag je helemaal niet naar buiten. Gelukkig is ze negatief getest, ik moet er niet aan denken wat er anders op dat schoolplein gebeurt zou kunnen zijn.

Tijd om lang na te denken is er niet, want het volgende belletje dient zich alweer aan.

Nog een uurtje en dan zit mijn dienst er voor vandaag weer op. Nog een uurtje van happy calls. Nog een uurtje … en dan stap ik samen met mijn hondje in de auto, op weg naar de Blaricumse hei. Een magische plek waar de tijd even stilstaat. Daar vind ik stilstand in de chaos. Daar kan ik de balans weer even terugvinden in mezelf en kan ik luisteren naar mijn innerlijke stem om te horen wat ze te vertellen heeft.

Om privacyredenen zijn de namen uit dit stuk gefingeerd.

Petrie van Dorp Beeld Petrie van Dorp
Petrie van DorpBeeld Petrie van Dorp

Petrie van Dorp (50) heeft een relatie met Peter, twee dochters (30 en 21), een zoon (18), een hond en een kat. Ze is auteur en columnist. Sinds een paar maanden werkt ze ook als callcentermedewerker bij de coronatestlijn. Gewoon, omdat ze graag haar steentje wil bijdrage aan de maatschappij. Elke week deelt Petrie haar ervaring op Libelle.nl.

Beeld: Getty Images

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden