null Beeld

PREMIUM

Dagboek van een scheiding – Deel 10: “Vanavond vertellen we onze dochter over de scheiding”

Jill (36) is 14 jaar getrouwd met Lars (39) en moeder van dochtertje Noor (9). Vorige week had ze eindelijk de moed om haar ouders te vertellen dat ze gaat scheiden.

Ik check onze gezamenlijke spaarrekening. Er staat genoeg geld op om de eerste paar maanden de huur te betalen voor de woning die ik kan krijgen. De woningbouw was erg toeschietelijk, had zelfs nog een paar huizen leeg staan.

“Een geluk bij een ongeluk,” had de receptioniste gesmiespeld toen ik haar vertelde over mijn situatie. Ook Lars beseft steeds beter dat de scheiding er echt gaat komen. Ik voorspel nog wel een paar pittige gesprekken voor mijn man zich erbij neerlegt. Zo vindt hij het moeilijk dat het gezamenlijk gespaarde vakantiegeld tussen ons verdeeld wordt. Ik wil daarvan mijn nieuwe inrichting betalen. Lars gaat liever samen op vakantie in een laatste poging alles te redden. Nu gaat zijn zuurverdiende geld naar een scheiding die hij niet eens wil.

Schuldig

Vandaag hadden we onze afsluitende therapiesessie. Een vol uur huilde ik snottranen. Of ik het echt niet nog een kans wilde geven? Nee, schoot het weer door me heen. Dit komt niet meer goed. Menno stelde nog voor een time out te nemen. Om over 2 maanden weer terug te komen. Maar ik kapte het af. Ik weet dit zeker. "Waarom voel je je dan zo schuldig?" had Menno gevraagd. Ik was ingestort. Ergens in mijn hoofd dacht ik altijd dat je pas gaat scheiden als je geslagen wordt. Of als je vent aan de drank is. Lars is niet vreemdgegaan. Is niet verslaafd. Waarom is voor jezelf kiezen dan zo moeilijk?

Niet de eerste

Die avond slaat Lars zijn armen om mijn middel. “Je hebt weer lekker gekookt. Weet je zeker dat je dit allemaal wilt opgeven?” Ik verstijf. Voor ons kijkt Noor naar een tekenfilm. Op tafel een schaal koekjes, een kaarsje aan. Het lijkt net of er niets aan de hand is, maar zo voelt het absoluut niet. Vanavond, over een kwartier zelfs, vertellen we onze dochter over de ophanden zijnde scheiding. Afgelopen week hoorde ik Noor al uit. Ze is niet de eerste in haar klas van wie de ouders uit elkaar gaan. Ik ben blij dat Lars me weer loslaat om koffie te zetten. Ik denk aan het nieuwe huis. Het zag er goed uit. Nog een lik verf, nieuwe gordijnen. Caitlin regelde al een eethoek voor me.

Gelukkig

“Waar hoop je op?” vraagt Lars wanneer ik de kopjes klaar zet. “Want als je dit doorzet is er geen weg meer terug. Het is nu alles of niets. Wat wil je, Jill?” Ik kijk mijn man aan maar alle woorden blijven in mijn keel steken. Want waar ik op hoop, weet ik eerlijk gezegd niet. Het enige dat ik wil, is dat we dat we weer allemaal gelukkig worden. Echt gelukkig, zonder die altijd aanwezige somberheid. En terwijl Lars me blijft aankijken, voel ik de grijze wolk weer terug in mijn hoofd keren.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden