null Beeld

PREMIUM

Dagboek van een scheiding – Deel 19: “Mijn hart bonkt in mijn keel. Wat heb ik dit gemist”

Jill (36) is 14 jaar getrouwd met Lars (39) en moeder van dochtertje Noor (9). Ze ligt in scheiding met Lars. Toch begonnen ze elkaar vorige week opeens te zoenen...

De behangkwast valt op het plastic afdekzeil. Mijn hart bonkt in mijn keel. Lars kwam enkel klussen. Nu drukt hij zijn lippen op de mijne en ik voel mijn mond zich langzaam openen. Het moet zeker een jaar geleden zijn dat we écht zoenden. Lars’ ogen zijn gesloten. Zijn handen bewegen zich onder mijn trui omhoog. Hoe erg heb ik dit gemist. De warmte van een man, zijn verlangen. Met een ruk opent Lars mijn broekriem. Al zoenend stroopt hij mijn oude jeans naar beneden. Ik zet mijn benen iets uit elkaar, tegen de deur van Noors nieuwe slaapkamer. De deurklink voelt koud op mijn heupen. Op zijn knieën kijkt Lars me aan. Ik zie zijn lust. Geilheid. Met zijn wijsvinger trekt hij mijn broekje opzij en kust me. Al dagen scheer ik me niet. Gedoe met mijn vader, verhuisstress, werk en klussen… Bovendien, voor wie zou ik het doen?

Dit is niet goed

Nooit eerder voelde ik Lars’ tong zo gretig in me glijden. Zijn kin duwt zich omhoog. Speeksel vermengt zich met vocht. De roze bakstenen van Noors behang dansen om me heen. Ik woel door Lars’ haar. Hij kijkt me aan. En tegelijkertijd voel ik het. Dit is niet goed. Dit wil ik niet. Dit moet een kattensprong zijn, een inlossing van alle frustratie, verdriet en laatste restjes liefde. “Stop,” fluister ik. Ik trek Lars bij me weg en knoop mijn broek weer dicht.

“Sorry,” zegt hij en veegt zijn mond af. Hij staart naar de grond. Ik baal. Dit is allemaal mijn schuld. We worden opgevreten door ons verdriet, klampen ons vast aan de verkeerde strohalmen. Verloren staan we tegenover elkaar, tot Lars de stoffer weer in de lijm doopt. “Sorry,” piep ook ik. Lars haalt zijn schouders op. “Het geeft niet.”

Klein paleis

In de badkamer fris ik me op met de groezelige keukendoek waarmee ik mijn handen afdroog na het klussen. Ik zie mezelf in de spiegel. Mijn ogen staan anders dan vanmorgen. De trots is weg. Ik zie pijn. Van het aanrecht pak ik de koekjes en met twee verse koppen oploskoffie loop ik terug naar Lars. Hij is al bezig met de tweede baan behang sinds ik wegvluchtte. Zwijgend geef ik hem koffie. Strijk over zijn wang. Hij glimlacht, maar ik zie aan alles dat het hem moeite kost. We kijken zwijgend door het kantelkiepraam terwijl we onze koffie wegnippen. Stug stoten we dan samen al het behang op de muur. Een half uur later lopen we samen de trap af. Noors nieuwe kamer ziet eruit als een klein paleis. “Sorry,” rasp ik nogmaals. “Het was een fout,” antwoordt Lars. Hij trekt de voordeur open. Koude tocht waait naar binnen. Dan draait Lars zich om. De blik in zijn ogen doet mijn adem stokken, zo verdrietig kijkt hij. “Jill,” stottert hij. Ik kijk hem vragend aan. Dan ritst hij zijn jas dicht en rammelt met de autosleutels. Zijn mond gaat weer open. “Wat doen we volgende week met Noors verjaardag?”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden