null Beeld

PREMIUM

Dagboek van een scheiding – Deel 3: “Een golf schuldgevoel overspoelt me”

Jill (36) is veertien jaar getrouwd met Lars (39) en moeder van dochtertje Noor (9). Vorige week kon je lezen hoe ze haar man vertelde dat ze wilde scheiden.

“Van mij hoeft het niet.” Lars’ stem klinkt verslagen. Dan zwijgt hij demonstratief. Menno knikt. “Het nieuws komt wel een beetje… eh, onverwacht.” Kijkt mijn therapeut me nu echt verwijtend aan of verbeeld ik me dat?

Al nachten lig ik wakker van deze beslissing, mezelf afvragend of ik het juiste doe. Ik kan nog terug, denk ik dan. Om weer in hetzelfde kringetje van gedachten terecht te komen als waar ik nu al maanden in zit.

Geen energie

Ik kijk naar Menno. Zes maanden zien Lars en ik hem nu. En alle kostbare sessies ten spijt, de gesprekken hebben mij niets gebracht. Sinds die ene dag in Frankrijk was ik al sceptisch. Zou therapie ons nog wel helpen? Maar ik wilde het proberen. Voor mezelf. Voor Lars. En zeker voor Noor. Scheiden doe je niet zomaar. Het is een worsteling heb ik gemerkt. Een constant zeurend gevoel. Gedachten die dagelijks, soms zelf per uur wisselen. Ik hou nog van Lars, dat zeker. Maar er zit te veel scheef tussen ons. Zijn gebrek aan ruggengraat, bijvoorbeeld. Zijn gebrek aan passie voor wat dan ook. Zelfs toen ik zei dat ik hem dik en onaantrekkelijk vond worden, antwoordde hij dat hij het wel even goed vond zo. \\\"Ik wil er nu niets aan doen, Jill. Ik heb er de energie niet voor.\\\" Energie die hij al jaren niet heeft. Niet voor een wandeling door de buurt of een avondje uit met ons gezin. Zelfs voor het opknappen van de tuin heeft mijn man ‘geen energie’. En dus doe ik het zelf maar halfslachtig. De laatste keer kwam Lars me een uur helpen. Toen vond hij het genoeg en ging hij binnen lezen.

Kapot

“Zullen we anders een nieuwe vorm van therapie proberen?” Menno kijkt me over zijn bril aan. Ik schud mijn hoofd en een golf schuldgevoel overspoelt me. Het gaat niet om mij alleen. Noor zal er kapot van zijn. Heb ik er echt wel alles aan gedaan? Is er niet nog een weg, iets waaraan we niet hebben gedacht? Ik maak twee mensen net zo ongelukkig als ik nu ben. Kan ik dan beter niet gewoon slikken? Zelf zou ik geen dag langer bij een partner willen blijven die mij niet meer wil. Lars wel.

Alleen

In Menno’s spreekkamer wacht het volgende stel. Lars trekt zijn jas aan en sjort me mee naar buiten. Onderweg naar de auto barst ik in tranen uit. Lars loopt bokkig door. “Je wilt dit zelf, Jill. Denk maar eens goed na.” Snikkend kijk ik hoe Lars me laat staan en in de auto gaat zitten. En ik voel me nog meer alleen dan ik me de afgelopen maanden al voelde.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden