null Beeld

Dagboek van Koen 14: “Onverwacht overlaadt ze me met kussen”

De verzorgster van Babs, Loretta, heeft Koen mee uit gevraagd. Koen heeft geweigerd…

Ik was totaal niet met vrouwen bezig. Logisch, ik ben er net vanaf. Maar sinds Loretta me mee uit heeft gevraagd zie ik ze overal om me heen: vrouwen die met speciale aandacht naar me kijken. De receptioniste van het hotel. De vrouw van het koffiezaakje in de haven. De verpleegster van de bloedbank. Zelfs de vrouwelijke pakketbezorger. Het is wel duidelijk dat het lente is!

Bij Babs ben ik al een week niet geweest. Zeker niet na het appje van Maud: “Koen, ik begrijp dat je last hebt van je geweten omdat je vroeger weinig aandacht aan mijn moeder besteedde, maar om haar nu elke dag uit te putten is overdreven.” Ik was weer meteen klaar met haar. Dat betweterige, cynische toontje. “Laat maar” had ik teruggeschreven. Waarom ik vervolgens weer een bericht kreeg: “Je hoeft niet zo gepikeerd te reageren. Kom gewoon af en toe.” Daar word je toch doodmoe van?!

Als Loretta me ziet, is ze te blij verrast om dat te verbergen. ‘Daar is onze verloren zoon’, roept ze tegen de groep bewoners, die nauwelijks opkijken. Babs zie er niet tussen zitten.

‘Waar is Babs?’

‘In haar kamer. Heeft Maud dat niet verteld? Ze is nogal… somber.’ Het hoofd dat ze trekt voorspelt weinig goeds.

Voor we naar binnengaan vertrouwt ze me toe dat de toestand van Babs waarschijnlijk ook iets te maken heeft met mij. Dan zwaait ze de deur open en kijk ik in het de lage zon die naar binnen schijnt. Voor het raam zit Babs. Eerst denk ik dat ze naakt is, maar dan zie ik dat ze huidkleurig ondergoed draagt.

‘Babs heb je het nou alweer gedaan?’ zegt Loretta. Ze werpt even een betekenisvolle blik naar mij. ‘Je zou je toch niet meer uitkleden?’

Bang kijkt Babs om. ‘Ik heb niks gedaan.’ Pas dan lijkt ze mij te herkennen. ‘Och jongen toch!’ Ze probeert omhoog te komen uit haar stoel.

‘Blijf maar zitten hoor Babs. Zal ik een deken voor je pakken?’

Dankbaar knikt ze naar me, om zich vervolgens naar Loretta te richten met de woorden. ‘Ik zei toch dat hij zou komen.’

Als ik de deken over haar schouders leg, trekt Babs zich met onverwacht veel kracht naar me toe en overlaadt me met kussen. Met behulp van Loretta maak ik me los.

‘Misschien toch beter als je wegblijft’, zegt Loretta als we naar de uitgang lopen.

Daar ben ik het geloof ik wel mee eens.

Loretta houdt me staande bij de deur. ‘Ook nog sorry dat ik je vroeg om mee uit te gaan. Dat was nogal onprofessioneel.’

‘Nee hoor’, zeg ik. ‘Het spijt mij juist dat ik zo bot reageerde. We kunnen best een keer afspreken…’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden