null Beeld

Dagboek van Maud 46: “Ik ga scheiden van Mark”, zegt mijn zus plompverloren

Tijdens het afscheidsfeestje van haar moeder Babs breekt er iets in Maud. Ze begint ineens te huilen terwijl iedereen meezingt met de Franse chansons die de kinderen afspelen voor oma.

Lees ook het Dagboek van Koen

Ik vlucht naar de keuken om mijn tranen te verbergen. Terwijl ik tegen het aanrecht leun en probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, voel ik een hand op mijn rug.

“Gaat het, Maud?”

Het is niet de stem van Koen, die ik had verwacht, maar van mijn zus. “Ja, sorry, het gaat wel.” Ik draai me naar haar om en zie dat zij het ook moeilijk heeft.

“Het is rot hè?”, zegt ze. “Dat mama weggaat, en alles eigenlijk.”

“Vooral dat alles…” Ik veeg de uitgelopen make-up onder mijn ogen weg. “Nog zwart?”

“Nee, is goed.” Ze strijkt over mijn arm en kijkt me meelevend aan. Haar kastanjebruine haar krult om haar smalle gezicht en haar groene ogen geven haar iets katachtigs. Ze heeft mensen altijd het gevoel gegeven dat ze een stukje van haar zouden willen afsnoepen. Alleen was haar schoonheid de laatste jaren verworden tot een masker. Maar nu ze me aankijkt met die kwetsbare blik zie ik voor het eerst in lange tijd de echte Juliet weer. Zonder dat buitenkanterige van ‘ik heb een perfect leven’. Zonder de defensieve houding die ze meestal heeft. Zelfs zonder de verongelijktheid. Gewoon, het acht jaar jongere zusje dat ik ken van vroeger, toen ze de kleine baby was die ik eeuwig zou beschermen. Dat zwoor ik op mijn kinderleven.

“Ik ga scheiden”, zegt ze dan plompverloren. “Mark en ik hebben het een paar weken geleden besloten.”

“Dat meen je niet!”

“Ik merkte al jaren dat ik op mijn tenen liep. Maar toen hij me dwong te kiezen tussen mijn moeder en hem, is er iets geknapt.” Ze kijkt naar buiten, de regen striemt tegen de ramen. “Ik had het al veel eerder moeten doen.”

Ik heb oprecht met haar te doen. “Wat vreselijk, Juliet. Maar hoe is het dan nu thuis bij jullie? Is Mark niet vreselijk kwaad?”

“Dat zou je denken”, zegt ze, terwijl ze mij weer aankijkt. “Het gekke is dat het hem bijna onverschillig laat. Misschien is dat nog wel erger.”

“Is er een ander?”

“Dat heb ik ook gevraagd. Ik heb zelfs zijn telefoon gecheckt. Maar het lijkt er niet op.” Ze haalt haar schouders op. “Wat doet het er ook eigenlijk nog toe. Mijn besluit staat vast.”

“Lieverd, ik vind het zo’n moedig besluit”, zeg ik gemeend. “Ik weet zeker dat je gelukkiger gaat worden in de toekomst. Meer jezelf.”

“Dat denk ik ook. Maar ik vind het zo erg voor de meisjes.” Pas nu breekt ze.

Ik neem mijn zus in mijn armen en voel hoe ze zich aan mij overgeeft. “Ach lieverd, wat rot allemaal”, zeg ik. “Maar je dochters zijn uiteindelijk ook gebaat bij een gelukkige moeder.”

De deur gaat open. “Als jullie je moeder nog willen zien dansen, moet je nu komen!”, zegt Koen opgewonden. “Ze gaat helemaal los!”

“We komen.” Ik kijk Juliet aan. “Ga je mee?”

Ze knikt terwijl ze haar neus snuit in een zakdoekje. “Ga jij maar vast.”

“Nee, ik wacht op jou. We gaan samen.”

Voor we de kamer ingaan, fluistert ze me nog toe: “Wees maar zuinig op Koen. Dat is een topkerel.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden