null Beeld

Dagboek van Maud 47: “Ik trek mijn huilende zus tegen me aan: ‘Het is goed, echt waar'”

Tijdens het afscheidsfeest van Babs heeft Juliet tegen Maud gezegd dat Mark en zij gaan scheiden. 

Lees ook het Dagboek van Koen

In de woonkamer staat Julian te dansen met zijn oma, die een glimlach heeft van oor tot oor. “Is dat wel verantwoord?” vraag ik aan Koen. “Ze heeft nog steeds hechtingen in haar lies.”

Mijn opmerking levert een geërgerde blik van hem op: “Wanneer lukt het jou om eens te ontspannen?”

“Sorry hoor, dat ik nadenk over de consequenties”, zeg ik verdedigend. Waarom moet ik altijd de verstandige zijn, terwijl iedereen alleen maar leuk komt doen? “Hier mam, dit kun je wel gebruiken.” Rosa drukt een glas witte wijn in mijn hand. “Je hebt het goed gedaan, hoor, al die jaren dat oma nog hier heeft gewoond.” Ze geeft een kus op mijn wang en gaat dan in op de uitnodiging van haar vader om ook te dansen.

Onze moeder kijkt verdwaasd om zich heen in haar nieuwe kamer, waar haar spulletjes nu staan. “Mooi toch, mam?”, probeer ik haar een beetje enthousiast te krijgen. “Kijk, we hebben je stoel bij het raam gezet, zodat je lekker naar buiten kunt kijken.” Ik sla mijn arm om haar heen en neem haar mee naar het raam met uitzicht op een drukke straat met wat bomen, een paar woonhuizen en daarachter weiland. “Nu ziet het er een beetje kaal uit, maar in de lente krijgen de bomen weer blaadjes en dan kun je vogeltjes zien zitten.”

Juliet komt aan de andere kant naast mama staan. Ze heeft een rode neus en waterige ogen van de hele ochtend huilen. De verpleging wilde haar eerst niet binnenlaten, omdat ze dachten dat ze verkouden was. “Wat een troosteloosheid”, zegt ze met een gebroken stem. Ik kijk haar kwaad aan, dit helpt natuurlijk niet.

“Goed mam, wij gaan nu, maar zuster Jannie die je net hebt ontmoet, blijft hier.”

“Die ken ik niet.” Het zijn de eerste woorden die mijn moeder uitspreekt sinds we hier binnen zijn.

“Mam, die hebben we net aan je voorgesteld”, zegt mijn zus.

Ik kan het niet nalaten om weer met mijn ogen te rollen. Juliet lijkt elke keer te vergeten dat mama ziek is. “Mam, je gaat haar nog vaak zien, ze is heel aardig.”

Alsof ze het aanvoelde komt Jannie de kamer in. “Zo, bevalt het u hier een beetje, Babs?”

“Ik wil liever naar huis,” zegt mijn moeder, “de planten moeten nog water.”

“Dat regelen uw dochters, toch?”

“Natuurlijk regelen wij dat. Nou, mam, ik kom je morgen weer opzoeken.” Ik omhels haar en forceer een glimlach. “Ik hou van je.” Ze kijkt me angstig aan. Dan omhelst Juliet haar. “O mam, ik ga je zo missen.” Snikkend houdt ze mama vast. Nu begint mama zelf ook te huilen.

“Ja, lastig hè, dit”, zegt Jannie op een toon waaruit blijkt dat ze al vaker met dit bijltje heeft gehakt. “Als jullie nu vertrekken, dan zwaai ik samen met Babs voor het raam. Dat is leuk.”

Echt leuk zal het niet zijn, maar Jannies kordaatheid maakt het toch wat makkelijker om te gaan. Voor het raam zien we hoe mama naast Jannie staat, die enthousiast naar ons wijst en zwaait. Mama zelf zwaait niet. Ik trek mijn huilende zus tegen me aan. “Het is goed, echt waar.” En hoe verdrietig dit moment ook is, ik weet dat ik alles heb gedaan om haar zo lang mogelijk in huis te houden. Schuldgevoel en spijt maken mensen verdrietig, en die gevoelens heb ik gelukkig niet.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden