null Beeld

Dagboek van Maud 50: “Misschien moet ik in therapie, maar dat kan alleen maar online”

Maud ontvlucht het huis nu haar moeder er niet meer woont en het er ineens akelig stil is.

Ik snap niet waarom ik zo somber ben, alles is nu toch opgelost zou je zeggen? Mama zit in een fijn huis en ze lijkt het er nog naar haar zin te hebben ook. De veiligheidsmaatregelen zijn daar heel streng, dat zou gerust moeten stellen. Nadeel is wel dat ik haar alleen onder heel strikte voorwaarden kan bezoeken – en dan nog ben ik bang dat ik haar besmet. Als ik kom, roept ze steeds: “Handen wassen, handen wassen!” Dus er blijft toch iets hangen in haar kortetermijngeheugen.

Schuldgevoel

Mijn leidinggevende bij de verloskundigenpraktijk zegt nu: “Dat jij je moeder naar een verzorgingshuis hebt laten gaan in deze tijd...” Onze buurvrouw vroeg gisteren waarom ik mijn moeder uitgerekend nu had ‘weggestopt’, dat woord gebruikte ze echt! En de vaak roddelende eigenares van de bakkerij hier in de straat zei zogenaamd verbaasd: “Goh, ik hoor dat Babs niet meer bij jullie woont, klopt dat?” Die vrouw weet dondersgoed dat dat zo is. Zelfs Rosa kwam met de opmerking: “Mam, timing is echt niet jouw sterkste punt hè, om oma juist nu in een brandhaard van de pandemie te gooien.” Ze lachte er ironisch bij, maar ik werd zo kwaad dat ik me even niet meer kon inhouden en tegen haar tekeerging. Het is wel heel makkelijk oordelen langs de zijlijn. Afijn, daar voelde ik me vervolgens weer heel schuldig over, omdat ik heus wel weet dat ze een grapje maakte.

Therapie

Ik worstel zo met mijn schuldgevoel en mijzelf dat ik me nauwelijks raad weet. Misschien moet ik in therapie, maar dat kan ook alleen maar via Zoom en ik heb het helemaal gehad met dat online communiceren. Dus houd ik me staande zonder coaching. Zo erg is het allemaal niet, houd ik mezelf voor. Ik moet het gewoon wat gezelliger proberen te maken met Koen. Maar hij heeft onverwachts een klus aangenomen om een boot op te knappen van een kennis. Het lijkt soms of hij hier alleen is om de schone was en een warm bed.

Als Koen eindelijk thuiskomt in zijn overall en ik denk een luisterend oor gevonden te hebben voor mijn gemoedstoestand, zegt hij bot: ‘Maud, alsjeblieft zeg! Maak je toch niet zo druk de hele tijd. Nu hoef je niks meer te doen en nou ben je nog de hele tijd aan het...’

“Aan het zeiken?’ vul ik in.

“Aan het zorgen, wilde ik zeggen.” Hij pakt een biertje uit de ijskast en zet Ziggosport aan.

Ik ga naast hem zitten en zeg plompverloren: “Ik had me deze periode leuker voorgesteld.”

“Wie niet,” zegt Koen zonder zijn blik van het beeldscherm af te wenden.

“Kun je me alsjeblieft aankijken als ik tegen je praat? Het lijkt wel of het je helemaal niks kan schelen.”

Nu pas draait hij zijn gezicht naar me toe. “Wat is er nou? Ik heb hard gewerkt, ik ben moe. Wat wil je, Maud?”

“Ik wil…” begin ik met een brok in mijn keel. “Ik wil gewoon een beetje aandacht. Is dat zoveel gevraagd?”

Koen kijkt me aan met een blik die ik niet begrijp. Dan pakt hij de afstandsbediening en zet de tv uit. “Maud, we moeten praten.”

Lees ook het Dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden