null Beeld

Dagboek van Maud 52: “De stilte in de auto zegt meer de dialogen van de afgelopen tijd”

Koen heeft voorgesteld om tijdelijk uit elkaar te gaan, maar Maud accepteert dit niet.

Ik heb weleens gehoord dat mannen alleen maar bij je weggaan als er een ander is, omdat ze anders het lef niet hebben. Is dat zo? Zou dat de reden zijn dat Koen voorstelt om tijdelijk uit elkaar te gaan? “Om niet dezelfde fout te maken als de vorige keer”, zei hij. Het was bedoeld als een geruststelling: om niet net zo lang te wachten tot een van ons verliefd wordt. Maar ik vraag me af of dat niet al is gebeurd. Dan zou de subtekst luiden: om niet weer halsoverkop te gaan scheiden, voor ik heb uitgeprobeerd hoe het met die ander is.

Ik heb het erover met mijn zus, die nota bene zelf in een scheiding ligt. Zij zegt dat Koen niet is zoals haar Mark: “Koen zou niet kunnen veinzen, daar is hij veel te eerlijk voor.” Ik weet het niet… Wat ik wel weet, is dat ik me niet gek wil laten maken. Zolang het kan, grijp ik het roer en bepaal ik de koers en als dat niet blijkt te werken, kan ik altijd nog tot een andere conclusie komen. Tot die tijd roept mijn hele wezen: “Vecht Maud, laat hem niet uit je handen glippen. Niet nog een keer.”

Wisselen

Ik heb met Juliet afgesproken dat we van huis wisselen voor een paar dagen. Zodat zij er even uit is met de meiden en zodat ik een ‘leuk’ uitje heb met Koen. Op kerstavond komen we dan met zijn allen weer thuis, ook Julian met zijn vriend en Rosa. Dan zijn we precies met de toegestane hoeveelheid volwassenen. Als ik van mijn werk kom, verwacht ik dat Koen al klaarstaat met onze tassen. Ik heb vanochtend al gepakt, maar hij is nergens te bekennen. Geërgerd en met een vervelend onderbuikgevoel bel ik hem; hij neemt niet op. Wel zie ik dat hij ook zijn tas heeft ingepakt en klaargezet in de gang. Na een zenuwslopend uur wil ik de telefoon pakken om Suus huilend op te bellen, als ik de voordeur hoor opengaan. De uitdrukking op Koens gezicht – nerveus en paniekerig – weerspiegelt mijn eigen gevoel. Natuurlijk wil ik vragen waar hij bleef, kwaad worden om zijn gebrek aan communicatie, schreeuwen dat ik bang ben. Maar ik slik mijn emotie in en vraag op neutrale toon: “Zullen we gaan?”

Zijn antwoord blijft even uit – seconden waarin ik op mijn tanden bijt en mijn nagels in mijn handpalmen druk. Dan zegt hij: “Is goed. We gaan.”

Stilte

De stilte in auto op weg naar Amsterdam zegt meer dan de dialogen van de afgelopen tijd. Ze is eerlijker dan elke woordenwisseling, elk gebaar, elke blik. Ik weet dat hij totaal in de war is en op het punt staat een beslissing te nemen die niet meer terug te draaien is. Welke beslissing weet ik niet, maar waarom zou ik de vraag stellen als ik het mogelijke antwoord niet kan verdragen? Koen en ik hebben veel meegemaakt samen, misschien wel te veel, maar ik wil niet opgegeven. Ik wil nog blijven geloven in ‘ons’. Als we bij het appartement van mijn zus aankomen, rijdt er toevallig net een auto weg, waardoor we meteen kunnen parkeren. “Mazzel”, zeg ik onwillekeurig.

Koen zet de motor uit en kijkt me dan aan. “Misschien wel”, zegt hij dan.

Lees ook het Dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden