null Beeld

Dagboek van Maud 53: “Vind jij ook dat ik alles voor jou beslis, vraag ik zacht”

Koen en Maud hebben voor een paar dagen van huis geruild met Mauds zus. En nu zitten ze met zijn tweeën in het centrum van Amsterdam.

Ik weet dat Koen hier niet wil zijn, dat zijn gedachten ergens anders zijn, waarschijnlijk bij íemand anders. Ik zie het aan zijn afwezige ogen, zijn gebogen hoofd, zijn wriemelende vingers. Ik merk het aan zijn vertraagde antwoorden als ik een vraag stel. Maar ik doe of ik het niet doorheb en houd de boel gaande; ik praat voor twee en pomp mijn laatste energie in deze dagen. Ik voel me uitgeput, maar ik kan het nu niet laten gaan – ik kan Koen niet laten gaan.

Shoppen

“Zie je dat shoppen best leuk kan zijn”, zeg ik tegen Koen als we een winkel uit lopen en ik mijn mondmasker afdoe. We hebben twee broeken voor hem gekocht, drie overhemden en een trui. Al zijn kleding is te groot geworden. Zijn mompelende reactie versta ik niet. “Misschien moet je je mondkapje even afzetten.” Hij trekt het zwarte lapje naar beneden. “Ik zei: als je zo veel geld uitgeeft wel, ja.”

“Koen, je hebt het nodig en het staat je fantastisch. Tien kilo lichter is meteen ook tien jaar jonger bij jou.” Een gemeend compliment en tegelijkertijd wil ik hem laten voelen dat ik het weet. Ik weet dat hij niets door zijn keel krijgt omdat hij verliefd is op een ander, maar ik kies ervoor om er niets aan te doen. “Zullen we dan nu maar voor jou gaan shoppen?” vraagt Koen. “Ik dacht dat je het nooit zou vragen.” Lachend steek ik mijn arm door de zijne.

Met tassen vol kleding en een afhaalmaaltijd komen we een paar uur later terug in het huis van mijn zus. We nestelen ons op de bank met een speciaal biertje en twee kommen Thaise noedels en zetten de tv aan. “Waar heb je zin in, een film of een serie?” vraag ik aan Koen. “Beter een film, anders duurt het weer zo lang allemaal”, zegt hij weinig inspirerend. We kiezen voor De Beentjes van Sint-Hildegard met Herman Finkers, omdat die zulke mooie recensies krijgt – geen idee waar de film over gaat.

Geen kant op

In het begin van de film leren we de twee hoofdpersonen kennen – een man en een vrouw van onze leeftijd – die een fantastische en vanzelfsprekende relatie lijken hebben. Totdat blijkt dat de vrouw alles voor haar man beslist en hem voortdurend de mond snoert, het is lachwekkend. Dan ziet de man geen andere uitweg dan doen alsof hij dementeert, om maar van zijn vrouw af te komen. Waar we in het begin in de lach schoten om de grapjes, wordt het plotseling heel stil tussen Koen en mij. “Die man voelt zich niet gezien”, zegt Koen opeens. “Daarom gaat hij zo ver, hij kan geen kant op. Terwijl hij wel van haar houdt.”

“Voel jij dat soms ook zo?” vraag ik zacht. “Dat ik alles voor jou beslis en dat ik daarmee bepaal wat jij moet kiezen of vinden?”

Koen kijkt van de tv naar opzij. “Misschien…”

“Wil je daarover praten?” Ik verwacht dat Koen nu wel iets prijsgeeft van zijn ‘geheim’, maar hij stelt de tegenvraag: “Ik niet per se, jij?” “Ik denk dat praten pas zin heeft als je zeker weet wat je wilt. Anders denk ik dat het beter is om te wachten.” Koen knikt traag. “Dat denk ik ook.” Het lijkt wel alsof hij elke keer een andere reactie verwacht dan ik hem geef. We concentreren ons weer op de film. Dan slaat Koen een arm om me heen.

Lees ook het Dagboek van Koen >

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden