null Beeld

Dagboek van Maud 54: “Zou hij tijdens het vrijen aan iemand anders denken?”

Koen en Maud gaan een paar dagen naar Amsterdam om tot elkaar te komen. Zou het genoeg zijn?

De eerste dag verloopt nog stroef, maar langzaam ontstaat er toch ontspanning bij Koen. We vrijen zelfs weer eens. Ik moet moeite doen om de gedachte weg te drukken dat hij op dat moment misschien aan iemand anders denkt. Ook mijn hevige emotie achteraf probeer ik binnen te houden, omdat ik niet wil dat Koen mij zwak ziet op dit moment. Of té gevoelig. Ik dwing mezelf in control te blijven en wapen me tegen wat er nog gaat komen: een bekentenis van hem, openhartigheid die door mijn ziel zal snijden, een beslissing die mij zomaar kan buitensluiten? We zijn er nog lang niet. Op de rand van de afgrond weerhielden slechts vier woorden ons erover te gaan: “Er is een ander.” Nu lopen we heel voorzichtig, stapje voor stapje naar achteren. Maar ik weet – net als Koen – dat we binnen een paar seconden weer op die richel kunnen staan. Of erover gaan.

Anderhalve meter

Op onze laatste dag in Amsterdam bezoeken we het Rijksmuseum. Als ik omkijk of Koen klaar is om mee te gaan naar de volgende zaal, zie ik hoe hij zijn arm om de middel van een onbekende vrouw legt. De dame kijkt verschrikt opzij, trekt haar mondkapje naar beneden en roept verontwaardigd: “Are you crazy! This is no distance!”

“I’m sorry. I thought you were my wife!”, verontschuldigt Koen zich.

Achteraf komen Koen en ik niet meer bij. Zeker omdat de vrouw het alleen maar over de anderhalve meter afstand had. Je zou heel wat anders kunnen zeggen als iemand je zomaar beetpakt. Bovendien vergat ze onmiddellijk dat ze haar mondkapje juist had moeten ophouden.

Kerstboom

Met diezelfde lichtheid rijden we ’s middags weer naar huis. De lage winterzon legt een warme gloed over het landschap, Bing Crosby klinkt uit de speakers. We zwijgen. Geen idee wat er door Koens hoofd gaat, maar ik heb moeite mijn tranen in te houden. Even voelde het zoals vroeger, zonder zorgen, zonder problemen. Gewoon wij tweeën en de vanzelfsprekendheid die daar vanaf onze eerste verkeringsjaren bij hoort. Harmonie, synergie, symbiose, weet ik veel hoe dat heet, het was er weer. Kunnen we dit vasthouden als we weer thuis zijn of schieten we meteen terug in onze oude groef? Thuis heeft mijn zus samen met de meiden een gigantische boom in de kamer gezet. Ik ben verbaasd. Normaal vindt ze dat veel te burgerlijk, maar nu heeft ze kosten noch moeite gespaard om een grote blauwspar op te tuigen met gouden en zilveren ballen, slingers en lichtjes. Onder de boom liggen alle-maal pakjes. Ik haal de tassen leeg die we uit Amsterdam hebben meegenomen en leg onze cadeaus erbij. De meisjes van mijn zus kunnen hun geluk niet op als ze hun namen op een aantal pakjes zien staan.

Dan komt ook Rosa binnen met haar nieuwe vriend. Haar nichtjes springen gillend op haar af. Deze kakofonie, die vrolijke lichtheid, is zo lang weggeweest uit ons huis. Ik prijs mezelf gelukkig dat die er nu weer is. En dan besef ik dat mama er niet bij is…

Lees ook het Dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden