null Beeld

Daphne (41) wilde haar baby afstaan: “Pas toen ze op mijn borst lag wist ik: jij hoort bij mij”

Daphne (41) heeft nooit een kinderwens gehad. Haar leven stond dan ook compleet op zijn kop toen ze erachter kwam dat ze 33 weken zwanger was. Abortus kon niet meer, adoptie leek de enige optie.

Daphne: "Toen ik hoorde dat ik zwanger was, in een vergevorderd stadium nog wel, schrok ik me een ongeluk. Eén ding wist ik zeker: dit kindje wil ik niet. Ik zat al een tijdje niet lekker in mijn vel, mijn moeder was overleden, ik had geen vaste thuissituatie en zat tot over mijn oren in de schulden. Bovendien was de relatie met de vader van het kindje nog pril; we hadden het nog nooit over de toekomst gehad."

Geen kinderwens

"Als ik eerder had geweten dat ik zwanger was, had ik het vruchtje weg laten halen. Dat klinkt cru, maar het is wel zo. Ik hoefde geen kindje, nooit gewild ook. Sterker nog: eerdere relaties waren stukgegaan door mijn gebrek aan een kinderwens. Het termijn om een abortus te ondergaan was echter al verstreken. Toen de dokter vertelde dat ik zwanger was, bleek ik al een bijna volgroeid kindje te dragen. Ik snapte er niets van. Al die tijd was ik gewoon ongesteld geweest, ik had geen buikje en was ook niet misselijk geweest. Nee, de reden waarom ik vorig jaar aanklopte bij de dokter was omdat ik pijn had aan mijn liezen. Geen seconde had ik er bij stilgestaan dat deze bandenpijn kon duiden op een zwangerschap."

Neerwaartse spiraal

"Toen de gynaecoloog vertelde dat een abortus geen optie meer was, voelde ik grote paniek. Het leek alsof ik in een neerwaartse spiraal was beland. Een soort vrije val die ik niet meer kon doorbreken. Mijn schulden hadden zich opgestapeld, ik was mijn huis kwijt en ik leefde permanent in angst voor deurwaarders. Op de een of andere manier lukte het me niet om mijn leven op de rit te krijgen. Een kindje kon ik er écht niet bij hebben."

Baby afstaan

"Die weken heb ik enorm gehuild. Toch ging ik, ondanks die eerste paniek, direct pragmatisch handelen. Ik moest wel, want dat was ik verplicht naar het kindje, vond ik. Weg laten halen kon immers niet meer; nu was het zaak om de beste oplossing voor het kindje te vinden. Dat verdiende het. En ik wist: dat is niet bij mij. Alleen had ik met de naderende bevalling niet veel tijd meer om te bedenken wat die volgende stap zou zijn: adoptie of een pleeggezin."

Een meisje

"Uiteindelijk leek adoptie de beste oplossing. Natuurlijk kleven daar ook nadelen aan, maar in het belang van het kindje leek het mij beter als zij - ik bleek zwanger van een meisje - zou opgroeien in een stabiel gezin dat voorbereid is op haar komst en waar ze héél gewenst zou zijn. Ik onderzocht verschillende adoptiemogelijkheden en had contact met verschillende instanties, waaronder Stichting Beschermde Wieg."

Stichting Beschermde Wieg

"Waar bij andere instanties de toon soms administratief en zakelijk was, voelde ik me in het gesprek met Kitty, medewerkster van Stichting Beschermde Wieg, gehoord. Zij luisterde naar mijn verhaal en vroeg uiteindelijk: 'Waarom denk jij dat je het kindje niet zelf kunt opvoeden? Waarom denk jij dat je het niet aankunt?' Ik mompelde wat over mijn schulden en toen zei ze iets wat ik nooit zal vergeten: 'Als iedereen met schulden geen kinderen mag hebben, dan is het snel klaar met de wereld'."

Mooiste geschenk

‘Toch ging ik niet veel later de bevalling in met het idee dat ik het kindje na de geboorte zou afstaan. Pas toen ze op mijn borst lag en ik haar vasthield, mijn meisje, wist ik: jij hoort bij mij. Kitty heeft ons geholpen om razendsnel een babyuitzet te verzamelen en kraamzorg te regelen. Inmiddels is onze dochter bijna een jaar, heb ik bijna al mijn schulden afbetaald en is mijn leven weer op de rit. Ik ben ingetrokken bij mijn partner en onze dochter is een heerlijk kindje: ze slaapt goed, lacht veel en ontwikkelt zich prima. En als ik ergens hulp bij nodig heb, is Kitty er nog steeds voor mij. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar uiteindelijk is zij het allermooiste wat mij ooit is overkomen. Soms denk ik: het is maar goed dat ik niet eerder wist dat ik zwanger was, want dan had ik de zwangerschap sowieso afgebroken. Nu had ik geen keuze en is mijn dochter het mooiste geschenk dat ik me kon wensen. Hoe raar kan het leven lopen?!"

Ben je zwanger en heb je begeleiding nodig? Neem contact op met Stichting Beschermde Wieg.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Paulijn van der Pot. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden