null Beeld

De Dag Nadat 07 – Mijn kleinkinderen werden geboren

Vera (54): “Gisteren zijn de meisjes geboren. Als ik eraan denk, schiet ik vol, maar niet alleen van blijdschap. Nadat de bevalling was ingeleid, bleef het verdacht stil.

De hele avond en nacht wachtte ik met smart op een telefoontje van mijn zoon. ’s Ochtends rond tien uur stuurde ik hem een appje om te vragen hoe het ging en of ik nieuwe kaarsjes voor ze moest aansteken – al de hele zwangerschap hadden er kaarsjes staan branden, en deze waren weer bijna aan vervanging toe. Tot mijn grote verbazing stuurde Nick terug: ‘Sarah en Julia zijn geboren.’ ‘Kan ik je bellen?’ vroeg ik. ‘Nee.’

Babynieuws

Bijna een jaar geleden zaten mijn man Kees en ik met onze zoons Nick en Tim en dochter Anna plus aanhang in een wokrestaurant. Mijn dochter maakte bekend dat ze in verwachting was. Geweldig! Tegelijkertijd schrok ik. Zij wisten niet wat ik wél wist: Nick en Suzanne probeerden al lange tijd zwanger te raken. Dit babynieuws sloeg bij hen vast in als een bom. Door alle gedachten die door mijn hoofd schoten, reageerde ik maar matig enthousiast. Ik merkte dat mijn lauwe reactie Anna teleurstelde. Toen ik een moment met haar alleen was, legde ik uit wat er aan de hand was. De volgende dag belde ik Nick om hem te vertellen dat zijn zus op de hoogte was; hij begreep mijn overweging om het haar te vertellen.

Matrasjes

Een paar weken na dat etentje kregen mijn man en ik wederom fantastisch nieuws: de derde ivf-poging was raak: Suzanne was in verwachting van een tweeling. Ik voelde me de koning te rijk. Onze betrokkenheid was groot, maar Kees en ik merkten dat Nick en Suzanne de boot afhielden. Als we iets voor de baby’s wilden kopen, werd dat steevast afgewimpeld. Uiteindelijk mochten we matrasjes geven, dus we zochten met veel liefde twee mooie uit. Enige tijd later zag ik de matrasjes terug: niet in de wiegjes in de babykamer, maar staand tegen de muur in de garage. ‘Ze gaan naar mijn moeder, voor als de kinderen daar slapen’, zei mijn schoondochter. Ik had het gevoel dat de deur voor ons steeds verder dichtging, maar waarom? Ik weet het echt niet.

Op bezoek

Eergisteravond werd Suzanne, inmiddels 37 weken zwanger, ingeleid. Nick liet ons weten dat het opwekken van de weeën begonnen was. Tevergeefs wachtte ik op een telefoontje. Na ons appcontact gisterochtend hoorde ik heel lang niets. Tot er een berichtje binnenkwam: we mochten ’s avonds om acht uur op bezoek komen. Dat was voor mij te laat. We zouden nog een flink stuk moeten rijden en ik had net een zware knieoperatie achter de rug, dus ik moest vroeg slapen.

Ik belde Suzannes ouders om hen te feliciteren. Haar moeder vertelde dat ze al om kwart over vijf ’s nachts gebeld waren door een dolgelukkige Nick, die liet weten dat zijn eerste dochter geboren was. Het deed me pijn dat Nick zijn schoonouders wél op de hoogte had gehouden van de geboorte van zijn dochters. Ik had me dit mooie moment heel anders voorgesteld. Suzannes moeder liet vallen dat ze rond vijf uur ’s middags naar het ziekenhuis zouden gaan. ‘Jullie ook?’ vroeg ze. Ik vertelde dat Nick ons had gevraagd om ’s avonds te komen. Onzin, vond ze. ‘Kees en jij kunnen toch ook nu gaan?’ Vijf minuten later kreeg ik een appbericht van mijn zoon: wij waren toch ook welkom. Ik denk dat zijn schoonmoeder heeft ingegrepen. Zo’n ziekenhuisbezoek is altijd van korte duur, maar verliep gemoedelijk en wat was ik blij om mijn Nick met zijn dochtertjes te zien. Mijn man en ik hielden de meisjes vast en het was liefde op het eerste gezicht.

Piekeren

Nu zit ik met een kop koffie aan de keukentafel. Ik pieker me suf: Nick geeft ons al maandenlang het gevoel dat hij niet op zijn vader en mij zit te wachten. Waarom houdt hij ons op afstand? Verbeeld ik het me? Vraag ik te veel van hem? Ik heb echt geen flauw idee, maar wat stemt het me verdrietig.”

Lees hier het vervolg van dit verhaal.

Interview: Marloes Levie. Beeld: Shutterstock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden