null Beeld

PREMIUM

De Dag Nadat 13 – Mijn kleindochter plotseling overleed

Lydia (64) heeft een 12-jarige kleindochter die in de bloei van haar leven staat. Als het meisje plotseling komt te overlijden, stort Lydia's wereld in.

Lydia: “Mijn hoofd voelt alsof het vol watten zit en ik krijg geen hap door mijn keel. Ik ben kapot, heb al twee nachten geen oog dichtgedaan. Ik móet mezelf oppeppen, ik wil er zijn voor mijn zoon Rob. Hoe kan het in vredesnaam zulk mooi weer zijn vandaag, denk ik wanhopig, als ik naar hem toe rijd.

Vrolijk

Dit is de zwartste dag van mijn leven. Mijn lieve, mooie, stoere kleindochter Lucy is gisteravond overleden. Twaalf jaar pas. Afgelopen weekend nog kerngezond, nu is ze er niet meer. De pijn vlamt door me heen als ik eraan denk hoe vrolijk ze altijd binnenkwam: 'ha oma!' En dan lekker knuffelen. Ze was een echte knuffelkont. We leken in alles op elkaar.

Rob zit aan tafel te tekenen. Dat is zijn uitlaatklep. Mijn hart breekt als ik hem zie. Ik loop naar hem toe en houd hem minutenlang vast zonder dat we iets zeggen. Hij schokt in mijn armen en ook ik huil. Dubbel verdriet heb ik: om Lucy, die ik zo zal missen, én om mijn oudste zoon, die verder moet zonder zijn dochter. ‘Wil je koffie?’, vraagt hij als hij zich losmaakt. Als een oude man sloft hij naar de keuken.

Corona

Afgelopen weekend logeerde Lucy bij Rob. Hij is gescheiden van haar moeder en zag zijn dochter vooral in het weekend. Ze voelde zich niet lekker, daarom had hij haar eerder naar huis gebracht. Vast corona, dacht hij. De dag daarna belde zijn ex, ze had Lucy die ochtend niet wakker kunnen krijgen en in paniek 112 gebeld. In het ziekenhuis bleek na een punctie van haar ruggenmergvocht dat Lucy hersenvliesontsteking had, een zeldzame, zeer ernstige virale vorm. Haar hersenen waren zo gezwollen dat de artsen geen andere oplossing zagen dan haar opereren.

De operatie vond een dag later plaats. Hoe kon een gezonde tiener in één dag tijd zó ziek worden? Straks moet ik hardop zeggen dat mijn kleindochter is overleden, dacht ik. Dat kon toch niet waar zijn? Aan het einde van die maandag kwam het nieuws: Lucy bleek niet meer te redden en werd hersendood verklaard. Zelfs als ze eerder naar het ziekenhuis was gebracht, had dat niet uitgemaakt.

Beademing

Gisteren mocht iedereen afscheid van haar komen nemen. Ondanks corona was het steeds druk in het kleine kamertje waar ze lag. Fijn dat het ziekenhuis voor haar een uitzondering wilde maken. Onze hele familie, haar vrienden en vriendinnen, de meiden van haar voetbalteam, kinderen uit haar klas: iedereen huilde. Lucy lag nog aan de beademing, het leek alsof ze sliep. ‘Dag lief meiske van me’, zei ik terwijl ik haar voor de laatste keer knuffelde. ’s Avonds, toen alleen Lucy’s moeder, Rob, mijn dochters en ik er nog waren, schakelde de arts de beademing uit. Vreselijk om Rob zo intens verdrietig te zien. Ik kon niks anders doen dan hem vasthouden en voelde me machteloos.

Twintig

Normaal gesproken ben ik heel nuchter, maar nu heb ik behoefte aan houvast. Het valt me op dat deze dagen draaien om het getal twintig, zeg ik tegen Rob. Lucy overleed om acht uur, dus twintig uur op de digitale klok, op de twintigste van de maand, Rob kreeg post voor huisnummer twintig terwijl hij op een ander nummer woont. Op mijn smartphone zoek ik op waar dat getal voor staat. Je beschermengel moedigt je aan en wijst je de juiste weg, lees ik. Dat biedt troost.

Vanmiddag gaat Rob naar zijn ex-vrouw om met de uitvaartondernemer de begrafenis voor te bereiden. Ondanks zijn verdriet heeft hij er duidelijke ideeën over: ‘Ik wil niet dat iedereen in het zwart komt, dat past niet bij Lucy.’ Hij wil ook geen standaard lijkwagen maar een flower power-busje. En een vrolijke kist. Voor de zoveelste keer vandaag slik ik een brok in mijn keel weg. We zitten hier de begrafenis van een twaalfjarig meisje te bespreken, dit kan toch niet waar zijn? Het voelt alsof het allemaal niet echt gebeurt. Het idee dat Lucy nooit meer terugkomt, wil maar niet tot me doordringen.”

Lees hier het vervolg van dit verhaal.

Interview: Annemarie van Dijk. Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden