null Beeld

De Dag Nadat 14 – Mijn vriend en ik corona blijken te hebben

Vivian (39): “Ik sta onder de douche terwijl mijn vriend Edwin het ontbijt klaarmaakt. Mijn benen zijn loodzwaar, ik voel me uitgeput. Als ik me afdroog, krijg ik weer een enorme hoestbui. Mijn borst doet pijn en op mijn hoofd staat veel druk. Dit voelt echt heftiger dan een gewoon griepje.

Ik neem 2 paracetamol en kruip weer in bed voordat ik naar beneden ga, ik moet even bijkomen van de inspanning. Het is alsof ik meegedaan heb aan Expeditie Robinson in plaats van dat ik gedoucht heb! Ik kijk op mijn telefoon: weer veel nieuwe berichtjes van vrienden en familie. Iedereen leeft mee, superlief. Dan stap ik uit bed en kleed me aan: weer dezelfde sweater en joggingbroek die ik ook al op vakantie droeg. 5 dagen geleden kwamen we terug van onze skivakantie in Noord-Italië, de tassen met wintersportkleren staan nog onuitgepakt in de gang. Dit is het huis van Edwin, waar hij met zijn 2 zoons van 14 en 17 woont. Zelf woon ik in Rotterdam, Edwin en ik hebben pas 4 maanden een relatie.

Naar mijn eigen huis ben ik nog niet geweest, meteen na thuiskomst besloten we zelf in quarantaine te gaan, omdat we het niet vertrouwden. Met een grote club vrienden waren we op skivakantie geweest, pas de laatste dagen werd duidelijk dat we in een risicogebied zaten. Tijdens de terugreis kregen een paar van ons de eerste klachten. Ook Edwin en ik zaten te kuchen. Tijdens de traditionele schnitzelavond in de buurt van München werden er wat corona-grapjes gemaakt. We namen het niet heel serieus, maar tegen de tijd dat we thuiskwamen, de dag erna, voelden we ons echt beroerd: koorts, hoofdpijn, hoesten, benauwdheidsklachten. Ik maakte me best zorgen omdat ik een auto-immuunziekte heb die ontstekingen in mijn bekken en rug veroorzaakt. Wat zou corona bij mij doen? Meteen belden we de GGD, maar die wilde ons in eerste instantie niet testen. Waarom niet begrepen we niet goed, we voldeden aan de eisen voor een test. Eergisteren kwamen ze toch, omdat mijn eigen arts erop had aangedrongen. Die test was een heel vreemde ervaring: alsof we in een film zaten. Met witte pakken aan en met mondkapjes voor kwam het tweetal van de GGD binnen. Edwin en ik moesten op twee stoelen naast elkaar zitten. Eerst kregen we een wattenstaafje in onze keel, tot kokhalzen aan toe, en daarna 1 diep in onze neus. De vuilniszakken met hun beschermende kleding lieten ze achter, die moesten we zelf weggooien. Gisteren kregen we de uitslag: corona. Dat was niet echt een schok, meer een bevestiging. Vervelend, maar zorgen maakten we ons niet meer. Mijn koorts was inmiddels gezakt en we wisten dat het nu nog een kwestie van uitzieken was. Voor ons zal het wel loslopen, maar we willen natuurlijk geen oudere of kwetsbare mensen besmetten. We nemen het advies van de GGD dan ook serieus: 2 weken binnenblijven en pas 24 uur na de laatste klachten weer contact met anderen.

Ik schuif aan bij het ontbijt: Edwin heeft pannenkoekjes gemaakt. Hij is bakker en probeert er elke dag wat van te maken thuis, voor zover hij het kan opbrengen. Het ontbijt smaakt me prima, met onze eetlust is vreemd genoeg niks aan de hand. Na het eten bel ik mijn vader. Ik vind het moeilijk dat ik hem zo lang niet kan zien. Sinds het overlijden van mijn moeder 2 jaar geleden zie ik hem vrijwel dagelijks. Het bellen kost me energie, moe ploffen we maar weer op de bank om Netflix te kijken. De zoons van Edwin verdwijnen naar hun kamer. Zij zijn niet getest op corona, omdat ze geen koorts hebben gehad. Ze hadden alleen wat hoestklachten en voelen zich nu prima – kinderen blijken minder vatbaar te zijn. De jongste heeft zich erbij neergelegd dat-ie 2 weken binnen moeten blijven, de oudste vindt het erg moeilijk, hij wil zijn vrienden zien. Maar ons sociale leven bestaat nu uit appen en bellen.

Ik word wakker van een appje dat binnenkomt. Blijkbaar ben ik toch weer in slaap gesukkeld op de bank. Een berichtje van een vriend dat er een cadeautje voor onze deur staat. Als we gaan kijken, zien we een tasje met daarin een ‘corona-overlevingspakket’: 2 legpuzzels van 1000 stukjes. We moeten erom lachen, wat een goed idee! Even later zitten we samen te puzzelen, best gezellig. Voor Edwin en mij is dit meteen de ultieme relatietest. Ondanks dat we ons ellendig voelen, gaat het hartstikke goed samen. Dat heeft corona ons in elk geval geleerd.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden