null Beeld

De Dag Nadat 16 – We afscheid namen van mijn tante tijdens de coronacrisis

Elsbeth (53): “Kon het in deze rare coronatijd nog onwerkelijker? Die gedachte spookte de afgelopen week telkens door mijn hoofd. En ja, dat kon dus."

"Gisteren namen we afscheid van tante Aatje, de oudste zus van mijn moeder. Ze woonde sinds een zware operatie al een paar maanden in een verzorgingshuis en langzaam maar zeker drong tot haar door dat ze niet meer zou terugkeren naar haar eigen huis. Dat vond ze moeilijk, want tot de operatie had ze altijd zelfstandig gewoond. Sinds haar overplaatsing naar een ander verzorgingshuis ging het snel bergafwaarts met mijn 94-jarige tante. En toen was daar ineens een virus waar we nog nooit van hadden gehoord: corona.

Het ging zo snel: de ene week was ik nog samen met mijn moeder bij mijn tante op bezoek geweest, de week erna mochten alleen haar broer en schoonzus nog bij haar. Van hen hoorden we dat mijn tante eigenlijk alleen nog maar sliep. Vorige week maandag kwam het telefoontje dat ze was overleden. De dag erna werd ze overgebracht naar haar eigen huis, waar alleen haar broer, zussen, zwager en schoonzussen haar nog mochten zien.

We komen aan bij het uitvaartcentrum. Iedereen staat buiten op 1,5 meter afstand van elkaar te wachten op de rouwstoet, nou ja… stoet. De auto met tante Aatje en een handjevol ooms en tantes. We nemen noodgedwongen afscheid in de aula van het uitvaartcentrum, omdat een kerkdienst vanwege corona niet meer mogelijk was. Ook condoleren mocht niet meer. Normaal gesproken zouden we afscheid hebben genomen in een overvolle Bethlehemkerk, waar ze tegenover woonde en waar ze op zondag graag kwam. Toen ze vanochtend thuis werd 'opgehaald' door de rouwauto, klonken de kerkklokken als laatste eerbetoon. Ik kreeg het filmpje opgestuurd via whatsapp. Prachtig, maar zo gek om dat op mijn telefoonscherm te bekijken.

De kist met mijn tante wordt op een baar naar een zaaltje gereden waar 30 stoelen staan, ver uit elkaar. Als mijn moeder binnenkomt, zwaai ik onhandig naar haar. We hebben elkaar vaak gesproken deze week, maar het liefst zou ik haar nu even stevig willen vasthouden. Als iedereen zit, wordt de kapstok met jassen binnengereden. Het is niet de bedoeling dat we na afloop terugkomen bij de garderobe of in welke gezamenlijke ruimte dan ook. Ook dat is even slikken. Geen samenzijn, geen mooie herinneringen ophalen met elkaar, geen koffie met cake. We krijgen instructies voor na de dienst: we lopen via de openslaande deuren naar het graf, waar we op 1,5 meter van elkaar het Onze Vader opzeggen. En dan wordt iedereen vriendelijk verzocht meteen naar huis te gaan.

Ik tel 25 mensen. Er mochten 30 mensen komen, maar er waren wat afzeggingen van neven en nichten die verkouden waren. De vrouw van een neef is aan het herstellen van corona, dus zij zitten samen voorlopig nog in quarantaine. Ook mijn nicht uit Frankrijk is er niet. Daar moet iedereen binnen blijven, dus ze kón niet eens komen. Zij heeft een prachtig filmpje gemaakt over onze tante. Gelukkig kan iedereen die er niet bij is de afscheidsdienst via een livestream volgen. Leve de techniek!

De voorganger begint zijn welkomstwoord met: ‘Lieve familie en vrien… o nee. Lieve familie.’ Ook hij moet eraan wennen dat er maar een handjevol familie is. Mijn oom haalt mooie herinneringen op aan zijn zus. De reacties in het zaaltje klinken kaal. Anders dan normaal bij een afscheidsdienst wanneer geluiden van ontroering of verdriet tussen de kerkbanken klinken. Toen we een paar dagen geleden hoorden hoe sober het afscheid van tante Aatje zou worden, bood mijn dochter aan iets te spelen op haar cello. Dat mocht gelukkig.

Nadat we een voor een langs het graf zijn gelopen, begint het keihard te hagelen. Iedereen holt naar z'n auto. Als ik na een paar minuten weer wat kan zien na de enorme hagelbui, zie ik dat iedereen is vertrokken. Mijn dochter en ik stoppen onderweg naar huis nog even bij een McDrive voor een beker koffie.

Op 6 juni zou mijn tante 95 geworden zijn. Ik weet niet welke coronaregels dan gelden in Nederland, maar voorlopig hebben we het waardige afscheid dat tante Aatje verdient met potlood in de agenda's gezet.”

Tekst: Elsbeth Drijver. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden