null Beeld

PREMIUM

De Dag Nadat 24 – Mijn dochter werd gedumpt door haar man

Marian (77): “In de wachtkamer zit ik naast een man die net als ik een staaroperatie krijgt. Hij is duidelijk zenuwachtig. ‘Aan iets leuks denken helpt’, zeg ik tegen hem. Hij begint te lachen. ‘Dan denk ik aan gisteren,’ vertelt hij, ‘toen mijn dochter kwam vertellen dat ze zwanger is'.

Ik kijk hem aan: zal ik het zeggen? ‘Míjn dochter vertelde me gisteren dat ze gaat scheiden’, zeg ik dan en zie dat de man nauwelijks weet hoe te reageren. Zelf ben ik helemaal niet bezig met nerveus zijn voor mijn oogoperatie. Ik denk alleen maar aan onze jongste dochter Mirjam. Gisterochtend wilden mijn man Henk en ik net een stukje gaan wandelen toen de telefoon ging. Een snikkende Mirjam die niet uit haar woorden kwam: ‘Lars…’ Ik schrok, Mirjam huilt nooit. Alle scenario’s schoten razendsnel door mijn hoofd. Had Lars een hartaanval gehad, of een ongeluk? Maar nee: Lars wilde scheiden, vertelde ze. Wát? Henk en ik keken elkaar geschrokken aan. 2 mensen die zó close met elkaar zijn – uit elkaar? ‘We komen meteen naar je toe’, zei ik.

Toen we 10 minuten later bij haar waren, zat onze dochter als een hoopje ellende op het bed. Lars was naar zijn zus vertrokken. ‘Hij vertelde vanochtend dat hij wil scheiden en er is geen weg terug’, snikte ze. ‘Hij voelt geen vlinders meer. Er is geen ander, zegt hij.’ Ik geloofde het bijna niet: Lars en Mirjam waren zo gek op elkaar. Er was geen enkele aanwijzing dat hij niet gelukkig meer was in zijn huwelijk. Wat voelde ik me machteloos dat ik niets kon doen, behalve haar stevig vasthouden. Al snel belde onze andere dochter aan. Ook zij is ooit van de ene op de andere dag in de steek gelaten. ‘Je komt erdoorheen, meid’, zei ze tegen Mirjam. Wat fijn toch dat we zo’n hecht gezin hebben. Onze 4 kinderen wonen in hetzelfde dorp als wij en we steunen elkaar bij alles. Dat voelt rijk.

Na de staarbehandeling rijdt Henk me naar huis. Mijn zicht is nog wazig en mijn oog voelt beurs. Thuis kan ik niet veel doen waardoor ik weer aan het piekeren sla. Ongelooflijk dat dit de Lars is die altijd zo bij onze familie hoorde. Toen hij 15 jaar geleden in ons gezin kwam, ontvingen we hem met open armen. Zo doen we dat in ons gezin, iedereen hoort erbij. Lars had een rotjeugd gehad en werkte zich op met onze hulp. Vorige week zei hij tijdens een feestje nog hoe blij hij was met Mirjam en met onze familie. En nu, amper een week later, gooit hij de handdoek in de ring. Hij zal nu ook wel zijn arm laten tatoeëren, bedenk ik. Dat wilde hij altijd al, zo’n tattoo sleeve van zijn schouder tot zijn pols. Mirjam stak daar onverbiddelijk een stokje voor. Ze kon veel van hem hebben, maar dat ging haar echt te ver.

Mirjam belt. Ze heeft bij de huisarts een pilletje gevraagd om rustiger te worden en een verwijzing voor therapie. Ik glimlach: onze regelmiep neemt het heft alweer helemaal in eigen handen. Ze vertelt dat Lars voorlopig bij haar blijft wonen tot hij een ander huis heeft gevonden. Ze hebben immers geen ruzie en er is beslist geen ander, heeft hij weer gezegd.

Straks woont ze daar helemaal alleen. Dan heeft Mirjam alleen 2 poesjes om voor te zorgen. Lars en zij konden geen kinderen krijgen. Na veel ivf-pogingen legden ze zich erbij neer en gingen ze samen mooie reizen maken. Ze hadden het verdorie gewoon goed samen. Gelukkig gaat ze helemaal op in haar werk op de ziekenhuisschool voor chronisch zieke kinderen. Dat zijn een beetje haar kinderen geworden.

De rest van de dag praten Henk en ik over hoe nu verder. Waar ik verdrietig ben, is Henk vooral boos op Lars. ‘Als-ie voor mijn wielen komt…’, zegt hij. We vragen ons af of Mirjam na de scheiding in het huis kan blijven. Háár huis, dat ze al voor ze Lars kende zelf kocht – daar was ze heel trots op. Henk begint meteen te rekenen. Wat zou ik Lars graag willen zeggen dat hij ons veel verdriet doet met zijn beslissing om te scheiden. Maar ik denk niet dat hij ons nu durft te zien. Misschien maar beter ook. Ik moet nu mijn energie richten op Mirjam die het zo moeilijk heeft.”

Lees hier het vervolg >

Tekst: Annemarie van Dijk. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden