null Beeld

PREMIUM

De Dag Nadat 3 – Mijn vriend verongelukte terwijl ik zwanger was

Helen was zwanger toen ze kreeg te horen dat haar vriend is verongelukt op wintersportvakantie.

Helen (30): “Als ik wakker word, zie ik mijn moeder naast me in bed liggen. Ze is gisteravond meteen gekomen en bij me gebleven. Net als mijn vriendinnen, die in de woonkamer slapen. Het vreselijke nieuws was nauwelijks tot me doorgedrongen of ik werd al omringd door de mensen die van me houden. Ik heb de hele nacht gehuild. Als verdoofd ga ik onder de douche, in de hoop dat ik mijn verdriet kan wegspoelen. Is het een droom? Is het een nachtmerrie?

Dat spookt steeds door mijn hoofd. Maar nee, het is echt. Afgelopen zaterdag vertrok Jesse, de vader van het vijf maanden oude kindje in mijn buik, op wintersport met zijn vrienden. Nu, dinsdagochtend, is hij er niet meer. Dood. Door een ongelukkige val op de skipiste. Wat nu? Wat moet ik nu? Hoe moet het verder? Jesse was zo blij dat hij een dochter zou krijgen, we hadden zelfs al een naam bedacht: Maud. Ze zal haar vader nooit leren kennen. Ik word een alleenstaande moeder…

Misschien sta ik hier al een uur, maar ik kan het niet opbrengen om onder de warme waterstralen van de douche vandaan te gaan. Steeds weer zie ik mijn schoonfamilie voor me, toen ik de deur voor ze opendeed. Die dag had ik de babykleertjes gestreken en ik had Jesse een berichtje gestuurd, waarop ik nog geen antwoord had gekregen. Toen ik ze met z’n allen zag staan, wist ik meteen dat er iets helemaal niet goed was. Ze wilden dat ik eerst ging zitten, voordat voor ze me vertelden dat hij was verongelukt. Jesses vrienden wilden, ook vanwege mijn zwangerschap, niet dat ik het nieuws via de telefoon of van de politie zou horen.

Ineens herinner ik me dat ik me gistermiddag even heel naar heb gevoeld, dat moet bijna wel op het tijdstip van het ski-ongeluk zijn geweest. Een akelig voorgevoel. Jesses familie probeerde me te troosten, maar ik duwde iedereen weg. Ik wilde mijn eigen familie bellen. Ze kwamen meteen. Pas toen ik mijn moeder en broer zag, brak ik.

Nadat ik me eindelijk heb afgedroogd en aangekleed, ga ik naar de keuken. Ontbijten lukt nu echt niet, maar ik realiseer me maar al te goed dat ik gezond moet blijven voor ons kind, voor Maud. Dat ik mezelf niet volledig kan onderdompelen in mijn verdriet, omdat dat niet goed voor haar is. Mijn moeder zegt dat ik in elk geval moet blijven drinken als eten nog even niet lukt.

We gaan naar Jesses ouders. Daar hoor ik wat er precies is gebeurd. Toen ik Jesses vrienden gisteravond aan de telefoon had, vonden ze het doodeng om met me te praten. Zij waren erbij, het moet voor hen een hel zijn geweest om hem te zien sterven. Diep in mijn hart ben ik opgelucht dat ik er niet bij was. Gisteravond wilde ik direct naar Jesse toe, maar dat vond niemand een goed idee.

We zitten rond de tafel met zo veel vragen. Wat moeten we allemaal regelen? Moet er iemand heen? In welk mortuarium ligt hij? Wanneer komt hij terug? De man van mijn moeder werkt in de uitvaartbranche. Hij zorgt ervoor dat er een dame komt die alles met ons regelt. We bedenken een tekst voor op de kaart, het verloopt in goede harmonie. We zijn intens verdrietig, maar soms moeten we zelfs lachen.

Daar zitten we dan, allemaal met ons eigen verdriet: zijn ouders zijn hun zoon kwijt, Jesses zussen hun broer en ik mijn liefde. Maud, die nog veilig en nietsvermoedend in mijn buik zit, is haar vader verloren. Het enige wat Jesse heeft gedaan is haar er-kennen, verder hadden we nog niks officieels geregeld. Suf eigenlijk, we dachten dat we nog tijd genoeg hadden. Het is niet te bevatten dat Maud haar vader nooit zal leren kennen. Iemand komt met het idee om tijdens de begrafenis enveloppen uit te delen, met daarin een blanco vel papier. Daarop kan iedereen iets over Jesse vertellen. Daarvan maken we dan een boek dat ze samen met mij kan lezen als ze daar groot genoeg voor is. De mooie herinneringen aan haar vader zijn het enige wat we haar nog van Jesse kunnen geven.”

De namen in dit verhaal zijn om privacyredenen gefingeerd.

Interview: Caroline Griep

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden