null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

De Dag Nadat 37 – mijn lichaam door siliconen vergiftigd blijkt te zijn

Jacqueline kreeg siliconen prothesen omdat haar borsten niet op gang kwamen. De siliconen zijn gaan lekken waardoor het in haar lichaam terecht is gekomen.

Jacqueline (52): “Dus tóch de siliconen, schiet er door mijn hoofd als ik wakker word. Na al die jaren is mijn vermoeden bevestigd door arts-onderzoeker Henry Dijkman. De siliconen uit mijn borsten zijn zelfs in mijn beenmerg aangetroffen.

Omdat ik als kind kokend water over mijn borst had gekregen, kwam mijn borstontwikkeling niet op gang. Daarom kreeg ik siliconen prothesen. Die zijn jaren geleden verwijderd, maar het kwaad was al geschied. Gisteren vertelde de onderzoeker dat in het weefsel van mijn beenamputatie extreem hoge concentraties silicium, afkomstig uit siliconen, zijn aangetroffen. Tot in mijn botten! Het betekent dat er overal in mijn lijf tijdbommetjes zitten. Ik heb al zoveel rare, onbegrijpelijke aandoeningen gehad, wat hangt me nog meer boven het hoofd? Ik ga uit bed, wil niet blijven malen. Om mijn man niet wakker te maken, draai ik me op één been balancerend naar mijn rolstoel. ‘Nu kan ik nooit meer met het verkeerde been uit bed stappen’, grapte ik na de eerste amputatie tot mijn knie. Inmiddels is mijn linkerbeen tot aan de heup geamputeerd en ik kan nog maar één arm gebruiken.

Amputatie

In de woonkamer rennen onze hondjes Bobby en Balou enthousiast op me af. De kinderen, die al naar hun werk zijn, hebben ze al te eten gegeven. Ik aai ze en open daarna een spelletje op mijn tablet. Het leidt even af, maar dan dreunt weer in mijn hoofd: dus tóch. De ondraaglijke hoofdpijn toen de kinderen klein waren. Mijn stemverlies. De hamstring die altijd voor problemen zorgde. Later mijn been dat verkrampt raakte en continu over het andere been gekneld lag, zodat het geamputeerd moest worden. Gek genoeg ben ik ergens ook opgelucht nu eíndelijk is bevestigd dat siliconen de boosdoener zijn. Al die keren dat ik voor gek ben versleten. Wat zou ik graag mijn oude huisarts bellen. Als het aan haar had gelegen, was ik weggestopt in een inrichting.

Missie

"Hoi lieverd, was je er al uit?", hoor ik achter me. Robert is beneden. We ontbijten samen, daarna gaat hij naar zijn werk. Als ik hem heb uitgezwaaid en de thuiszorg er is, bedenk ik voor de miljoenste keer wat een geweldige man ik heb getroffen. Hij is mijn rust, mijn rots. Net als de kinderen. Als ik hen niet had gehad... De telefoon gaat. Henry had al gezegd dat de redactie van Radar me zou bellen. Het is Antoinette Hertsenberg zelf, we praten over de uitslag van het onderzoek en hoe ongelofelijk het is dat de regering al begin jaren negentig wist dat siliconen kwaad kunnen in een lichaam. Ik ben blij dat Radar er een uitzending aan wijdt, al kan ik er zelf niet bij zijn. Mijn enige missie is nog om iedereen te waarschuwen. Er zijn zo veel vrouwen met siliconen in hun borsten. Haal ze eruit! Nadat we hebben opgehangen, helpt de thuishulp me in bed. Ik ga rusten. Ik ben kapot.

’s Avonds, als we met het gezin aan tafel zitten, zijn we allemaal stilletjes. Voor mij is het moeilijk, maar voor hen ook. Binnenkort word ik opgenomen in het ziekenhuis. De zoveelste opname. En ik weet niet hoeveel er nog zullen volgen.”

Lees hier hoe Jacqueline's verhaal verdergaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden